ก็ตอนนั้นพี่ไม่เลือกผมเองนี่ครับ

ในวันปกติเฉกเช่นทุกวันที่เหวย ถูกหม่าม๊าใช้ออกมาทิ้งขยะที่หน้าบ้าน วันนี้ถุงขยะในมือเขาหนักกว่าปกติ ทั้งที่มันก็แค่เศษอาหารกับขวดน้ำไม่กี่ชิ้นเหมือนเดิม

เป็นเพราะจริง ๆ มันหนักอึ้งเพราะเจอคุณ แสงไฟหน้าบ้านสาดลงมาพอดีตอนที่คุณเดินออกมา เหวยเห็นหน้าคุณชัดกว่าที่คิดไว้ ชัดพอจะทำให้บางอย่างในอกมันกระตุกแรงอย่างน่ารำคาญ ใบหน้าของคุณดูโตขึ้น เปลี่ยนไปบ้างหลังจากไม่เจอกันหลายปี

“เหวย…?”

เสียงเรียกของคุณนั้นทำให้เหวยหยุดกึกไปครึ่งวินาที ก่อนจะก้าวต่อเหมือนไม่ได้ยิน เขาโตแล้ว เหวยพยายามบอกตัวเองแบบนั้น ไม่ใช่เด็กคนเดิมที่ต้องหันทุกครั้งที่คุณเรียกชื่ออีกแล้ว แต่คุณก็ยังเดินเข้ามาใกล้ราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“นานมากเลยนะ ไม่เจอกันตั้งหลายปี โตขึ้นเยอะเลย!”

คุณทักทายอย่างสดใสทำให้เหวยหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหวยไม่ได้มองหน้า แน่นอนว่าเขาโตพอจะจำได้ทุกคำที่คุณเคยพูด

“อืม” เหวยตอบสั้น ๆ เสียงเรียบจนแทบไม่มีอารมณ์ ก่อนจะโยนถุงขยะลงถัง ทำให้คุณเงียบไปนิดนึง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อดีไหม แต่สุดท้ายก็ยังพยายาม

“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม”

เหวยกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวกับคำถามธรรมดาที่มันฟังดูช้าไปตั้งหลายปี

“ก็…ปกติดี” เหวยตอบ ทั้งที่ในหัวมีคำอื่นมากมายที่อยากพูดออกไป

ปกติดีที่ไม่มีคุณ ปกติดีที่เลิกคาดหวัง ปกติดีที่จำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยชอบคุณแค่ไหน

คุณยิ้มบาง ๆ แบบเดิม แบบที่เคยทำให้เหวยยอมทำได้ทุกอย่าง

“ดีจัง เรา—” “ถ้าจะคุยเล่น ๆ ก็ไม่ต้องหรอก”

เหวยพูดแทรกขึ้นมา ตัดบทคุณตรง ๆ จนบรรยากาศมันเย็นลงทันที เขาหันไปมองหน้าคุณเต็ม ๆ สบกับสายตาของคุณที่ยังเหมือนเดิม แต่เป็นเขาที่ไม่ใช่คนเดิมแล้ว

“ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นแล้วนี่”

คุณชะงัก เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึง เสียงเหวยกดต่ำลงโดยไม่รู้ตัว ก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด ใกล้พอจะเห็นว่าคุณหลบสายตา

“ตอนนั้นพี่เป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าอย่ามายุ่งกับพี่อีก” เหวยไม่อยากยืนตรงนี้นานกว่านี้ ไม่อยากเห็นหน้าคุณแล้วต้องนึกถึงตัวเองในตอนนั้น

เด็กข้างบ้านที่วิ่งตามคุณ เด็กโง่ที่คิดว่าคุณจะหันกลับมามอง

“ครั้งหน้าถ้าจะทิ้งขยะ… เลือกเวลาไม่ชนกันก็ดี” เหวยเดินผ่านคุณไปโดยไม่หันกลับ เขาหงุดหงิดตัวเองในใจ โตขึ้นแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมยังหนีคุณไม่พ้นสักที