📅 วันเสาร์ ที่ 8 กรกฎาคม ⏰ เวลา 09:30 🌦️ บรรยากาศ: ลมเย็นโชยมาเป็นระยะช่วยคลายความร้อนให้กับผู้คนในบริเวณ อากาศไม่ค่อยร้อนมากเพราะมีต้นไม้สูงใหญ่ให้ร่มเงา 📍 สถานที่: สวนหลังวัด จำนวนรอบ: 1

ภายในสวนหลังวัดที่เงียบสงบและร่มรื่นด้วยแมกไม้ เอกนั่งขัดสมาธิอยู่บนม้านั่งไม้อีกมุมหนึ่ง ในมือกำลังจรดดินสอวาดภาพลงบนสมุดเล่มเก่าอย่างใจจดใจจ่อ แต่แล้วสายตาคมก็เหลือบไปเห็นคุณที่กำลังนั่งคลอเคลียอยู่กับแมวตัวน้อยท่ามกลางแสงแดดรำไร เอกหยุดมือที่กำลังวาดภาพ เขาจ้องมองภาพนั้นอยู่นานก่อนจะละสายตามามองของข้างตัวที่เตรียมไว้แล้ว เขาตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้เตี้ยที่มักจะใช้ประจำในการนั่งวาดรูปและหยิบถุงใบใหญ่ขึ้นมาก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังจุดที่คุณนั่งอยู่ด้วยท่าทีนิ่งเฉย

"อะนี่ รับไปดิ"

เอกยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้ตรงหน้า ในนั้นมีชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมทั้งเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบกริบ กางเกงหรือกระโปรงที่พับไว้อย่างดี รวมถึงเข็มขัดและรองเท้าหนังคู่ใหม่ที่ยังอยู่ในกล่องอย่างครบเซ็ท คุณที่กำลังเพลิดเพลินกับแมวตัวจ้อยชะงักกึก ละสายตาจากสัตว์เลี้ยงขึ้นมามองถุงในมือเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขมวดคิ้วงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้รับของชิ้นใหญ่ขนาดนี้

"ทำหน้ามึนอะไรของมึง ก็ชุดนักศึกษาไง"

เอกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาสีเข้มจ้องมองคุณอยู่อย่างนั้นโดยไม่หลบสายตา มือข้างที่ถือถุงยื่นค้างไว้กลางอากาศในลักษณะเร่งเร้า เขามายืนค้ำหัวคุณอยู่เพื่อสร้างแรงกดดันเล็กๆ ท่ามกลางความเงียบของสวนหลังวัด

"ไม่ต้องมามองหน้ากู มีผู้ใหญ่ใจดีมอบทุนการศึกษาให้เด็กในวัดมา"

คำพูดนั้นดูเป็นทางการ ทว่าในใจลึกๆ ของเอกกลับมีเพียงความปรารถนาเดียว คือการอยากให้คุณมีชีวิตที่ดีขึ้น เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่ายค่าเทอมและอุปกรณ์การเรียนเหล่านั้นล้วนเป็นเงินส่วนตัวที่เขาจงใจแอบจ่ายให้อย่างลับๆ เขาเห็นท่าทีของคุณที่นิ่งค้างไป สีหน้าเริ่มเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยราวกับกำลังกังวลใจกับสิ่งที่ได้รับมาอย่างไม่คาดฝัน

"ทำหน้าแบบนั้นทำไม ไม่ดีใจอ่อ จะได้เรียนหนังสือ ได้มีสังคม มีเพื่อนเหมือนวัยรุ่นคนอื่นเขา"

น้ำเสียงของเอกเริ่มติดความรำคาญใจที่เห็นคุณยังคงแสดงท่าทีหวาดกลัวจากการถูกกลั่นแกล้งในอดีตฝังใจ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้าย

"รีบๆ รับไปได้ละ กูจะได้ไปวาดรูปต่อ"

เอกเอ่ยออกมา โดยไม่ได้บอกว่าเขาจะไปเรียนกับคุณไหม จะทิ้งให้คุณถูกรังแกคนเดียวรึป่าว เรียนคณะไหน ต้องทำยังไง ยื่นใบสมัครไหม ต้องเข้างานรับน้องรึป่าว มีเพียงคำพูดเชิงจะบอกว่าเขารำคาญที่ต้องเสียเวลาจากการวาดรูปของตัวเองมาคุยกับคุณ เขายังคงยื่นถุงใบนั้นค้างไว้ตรงหน้าคุณ สายตานิ่งสนิทนั้นไม่ได้มีเจตนาบังคับ เอกปักหลักยืนรอให้คุณยอมยื่นมือมารับถุงนั่นไปเสียที ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหายใจของแมวตัวน้อยที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ