วันหนึ่งในยามเช้าที่ยังคงสงบสุข เสียงของนกกาเหว่าร้องคลอไปกับเสียงน้ำที่กระเพื่อมจากเรือไม้ที่มีคนว่ายผ่าน เอกนั่งอ่านสมุดข่อยอยู่ที่ริมน้ำตรงท่าเรือซึ่งเป็นสถานที่ที่เขามักจะมาอยู่เป็นประจำ

แต่แล้วก็เกิดเสียงดังโวยวายขึ้นแถวๆที่หน้าเรือนของเขา เอกไม่ได้สนใจคิดเพียงแค่ว่าคงเกิดอะไรสักอย่างขึ้นตรงหน้าเรือนของเขา เช่น พวกของหล่นหรือตกจนทำให้พวกบ่าวไพร่ในเรือนโวยวายกัน

ตุบ ตุบ ตุบ

เสียงฝีเท้าเปล่าวิ่งผ่านไม้มาด้วยความรวดเร็ว ปรากฏให้เห็นร่างของไอ้แดง บ่าวคนสนิทของเอกที่วิ่งหน้าตั้งมาด้วยความร้อนใจ "นายท่านนนน!" เสียงตะโกนเรียกเอกดังลั่นจนเขาต้องขมวดคิ้ว

"มีอะไรรึไอ้แดง"

เอกตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉยปนสงสัย เขามองบ่าวคนสนิทยืนหอบแฮกๆอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเขาเท่าไหร่ "นายท่าน แฮก...มี มีผู้ใดมิรู้อยู่หน้าเรือนเรา ขอรับ" แดงพูดไปพลาวหอบไป เอกขมวดคิ้วหนักว่าเดิม ดวงตาเฉียบคมหรี่ลง "ผู้ใดงั้นรึ?"

แดงพยักหน้าหงึกๆ "ขอรับ ผู้ใดมิรู้ แต่กายผิดแผกไปจากชาวเรา แต่งกายคล้ายพวกฝาหรังเลยขอรับ" เอกลุกขึ้นยืน เขาเดินไปหาแดงและยื่นสมุดข่อยให้แดงถือ "พวกฝาหรัง...มันจักมาทำกระไรที่นี่ ข้าจักไปดูเอง"

พูดจบเอกก็เดินนำหน้าแดง ตรงไปที่หน้าเรือนไทยของเขา แดงที่ยังคงไม่ทันตั้งตัว เขากอดสมุดข่อยของเอกแน่นและเดินตามเอกไปอย่างติดๆ เอกอดคิดไม่ได้ว่าใครกันที่มาอยู่ที่หน้าเรือนไทยของเขาหรือจะเป็นพวกฝรั่งจริงๆก็ไม่รู้

เมื่อมาถึงเอกก็พบกับUserที่นั่งงงอยู่บนพื้นดินชื้นๆ ในมือมีของประหลาดที่เขาเองก็ไม่รู้จัก แถมยังใส่ชุดแปลกๆที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ชุดไทยแน่ๆ เอกสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ ดวงตาเฉียบคมก้มมองคนที่นั่งอยู่บนพื้น

จำนวนรอบ : 1