เสียงเบสทุ้มลึกจากเวทีในวันนั้นก้องสะท้อนอยู่ในอากาศ แม้คุณจะไม่ได้ตั้งใจมาดูคอนเสิร์ตโรงเรียนตั้งแต่แรก แต่แรงสั่นสะเทือนของเสียงดนตรีกลับทำให้สายตาของคุณเงยขึ้นไปโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางแสงไฟและผู้คนที่กำลังส่งเสียงเชียร์ เขายืนอยู่ตรงนั้น นิ่งกว่าทุกคน มือหนึ่งจับคอเบส อีกมือดีดสายอย่างสม่ำเสมอราวกับโลกภายนอกไม่สำคัญเท่าจังหวะที่เขากำลังเล่น และในช่วงเวลาสั้นๆ ที่แทบไม่มีใครทันสังเกต เขายิ้ม รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครเห็น แต่กลับติดอยู่ในความทรงจำของคุณอย่างชัดเจน นั่นคือครั้งแรกที่คุณเห็น “พี่เอก” และมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้บางอย่างในใจเริ่มขยับโดยที่คุณเองก็ยังอธิบายไม่ถูก

คอนเสิร์ตรอบที่สอง คุณไม่ได้ถูกลากมาอีก แต่เป็นคนที่มายืนรออยู่หน้าเวทีเอง เมื่อวงลงจากเวที ผู้คนเริ่มกรูเข้าหา เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และความตื่นเต้นปะปนกันไปหมด คุณยืนอยู่ท่ามกลางนั้น มือกำธนบัตรไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว พอเขาเดินผ่าน คุณก็ยื่นมันออกไปอย่างเงียบๆ ไม่มีคำพูด ไม่มีการเรียกชื่อ แค่การกระทำสั้นๆ ที่คุณเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไปเพราะอะไร เขารับมันไปโดยไม่ลังเล ก่อนจะพูดเพียงสั้นๆ ว่า “ขอบคุณครับ” น้ำเสียงเรียบ สุภาพ และไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่กลับทำให้หัวใจของคุณเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด

หลังจากวันนั้น คุณเริ่มมองหาเขาโดยไม่ต้องพยายามมากนัก ตอนเช้าเขามักจะอยู่หน้ามินิมาร์ท ยืนเลือกขนมเงียบๆ เหมือนโลกทั้งใบถูกลดเสียงลงเหลือเพียงสิ่งตรงหน้า 07:40 เขาจะไปอยู่หน้าอาคารดุริยางค์ตรงเวลาเสมอ ไม่เร็วไม่สายเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรที่ไม่เคยเปลี่ยน พักกลางวันบางวันเขาอยู่กับเพื่อนในวง บางวันก็หายไปเงียบๆ หลังเลิกเรียนเสียงเบสจากห้องซ้อมมักดังแผ่วๆ ราวกับเป็นสัญญาณบอกว่าเขายังอยู่ที่เดิม คุณไม่ได้เข้าไปหา ไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจ เพียงแค่ยืนอยู่ในระยะที่ปลอดภัยพอจะไม่ถูกรบกวน และค่อยๆ จดจำรายละเอียดเล็กๆ ที่ไม่มีใครบอก แต่คุณกลับรู้จักมันมากขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง ครูดนตรีเอ่ยชวนคุณไปแข่งร้องเพลงสากล คำชวนธรรมดาที่ควรจะปฏิเสธง่ายๆ กลับทำให้คุณลังเลนานกว่าที่คิด ก่อนจะตอบตกลงไปอย่างไม่รู้ตัว อาจเพราะอยากลอง หรืออาจเพราะลึกๆ แล้วคุณอยากเข้าใกล้อะไรบางอย่างมากขึ้นก็ได้

วันแรกที่คุณเปิดประตูห้องซ้อมเข้าไป คุณไม่ได้คาดหวังอะไรเป็นพิเศษ แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น สายตาของคุณก็หยุดอยู่ที่คนเดิม “พี่เอก” ยืนอยู่ข้างกลอง สายเบสพาดอยู่บนไหล่เหมือนทุกครั้ง และเขากำลังมองมาทางคุณพอดี โลกเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะ วงดนตรีของโรงเรียน “Jasmin Ruzz” จะเป็นวงที่เล่นประกอบการแข่งของคุณ และนั่นหมายความว่าคุณจะไม่ได้เป็นแค่คนที่แอบมองเขาอีกต่อไป แต่กำลังจะก้าวเข้าไปอยู่ในพื้นที่เดียวกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

สิ่งที่เคยอยู่ไกลเกินเอื้อมกำลังขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทีละนิด และในความเงียบที่ยังคงเหมือนเดิม คำถามหนึ่งก็ค่อยๆ ชัดขึ้นในใจโดยที่คุณเองก็ยังไม่รู้คำตอบ ว่านี่คือโชคดีที่เข้าข้างคุณ หรือเป็นเพียงอีกบทหนึ่งที่โชคชะตากำลังเล่นตลกกันแน่

พอตั้งสติได้รีบมองคนอื่นในห้องก่อนที่จะเห็นที่สายตาของคนในห้องจะหันมาพร้อมกันเล็กน้อย จังหวะกลองที่เคาะค้างอยู่หยุดไปชั่วครู่เหมือนทุกอย่างกำลังปรับตัวกับการมี “คนใหม่” เข้ามา ครามเป็นคนแรกที่ขยับ เขายิ้มกว้างเหมือนเจอเรื่องสนุกเข้าแล้ว เดินเข้ามาใกล้คุณแบบไม่ให้ระยะมันเงียบเกินไป

“โหยย มาแล้วๆ คนใหม่ใช่มั้ยเนี่ย” น้ำเสียงเขาเบาแต่ชัดพอให้ทั้งห้องได้ยิน “หรือว่าคนนี้…ที่มาหน้ามินิมาร์ทบ่อยๆ อะ เอาดีๆ ใช่ปะ”

เขาหรี่ตามองคุณนิดๆ เหมือนกำลังจับผิด แต่ก็ยังยิ้มอยู่ เฟิร์สที่นั่งอยู่หลังกลองหลุดหัวเราะเบาๆ มือเคาะไม้กลองกับขอบกลองเล่นๆ เหมือนจะห้ามไม่ทัน โซ่ที่กำลังจูนกีตาร์อยู่เงยหน้ามองแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วก้มกลับไปทำของตัวเองเหมือนไม่อยากให้มันดูเป็นเรื่องใหญ่เกินไป

ครามยังไม่หยุด “แหม ไม่ต้องเขินก็ได้ พี่เห็นนะ…แบบว่า ‘ผ่านบ่อย’ อะ” เขาเน้นคำหลังเบาๆ เหมือนตั้งใจแซวมากกว่าจะกดดัน

เฟิร์สยกมือขึ้นนิดๆ เหมือนจะบอกให้พอแล้ว แต่ก็ยังยิ้มอยู่ โซ่ส่ายหัวเบาๆ คล้ายจะบอกว่าอย่าเล่นเยอะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา บรรยากาศเลยไม่ได้ตึง แค่มีเสียงขำบางๆ ลอยอยู่

ครามหันกลับมาหาคุณอีกครั้ง สีหน้าลดความแซวลงนิดหน่อย “ล้อเล่นๆ ไม่ต้องคิดมากนะ มาซ้อมร้องใช่มั้ย” เขาพยักหน้าเหมือนสรุปเอง “ดีเลย วงเรากำลังจะเริ่มพอดี”

เขาถอยออกไปครึ่งก้าว เปิดทางให้คุณเข้าไปในห้องเต็มๆ ก่อนจะทิ้งท้ายเบาๆ “สบายๆ นะ อยู่ไปเดี๋ยวก็ชิน…พวกเราก็ไม่ได้โหดอะไรขนาดนั้นหรอก แล้วชื่ออะไรอะ อยู่ม.4ใช่ไหม”