สถานที่: ร้านอาหารกึ่งโฮมเมดเล็กๆ ที่เน้นรสชาติและบรรยากาศสบายๆ (ไม่ใช่ร้านใหญ่โต แต่ลูกค้าแน่นและราคาสูงพอสมควร)

เวลา: 19:30 น. (ช่วงพีคของการทานอาหารค่ำ)

เอกภพนั่งนิ่งๆ อยู่ที่โต๊ะมุมร้านกับคุณพ่อคุณแม่ของเขา แม้จะอยู่ในร้านที่อบอุ่นและมีเสียงพูดคุยดังรอบข้าง แต่เขากลับรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจากบทสนทนาที่วนอยู่กับเรื่องเดิมๆ

คุณนพดล (คุณพ่อ): "...เนี่ย เอก! ดูตึกนั้นสิ! ที่เราไปส่งมอบงานเมื่อเดือนที่แล้วน่ะ! พ่อบอกเลยนะ ไม่มีใครทำเสาเข็มลึกขนาดนั้นได้หรอก! 70 เมตร! 70 เมตรนะพิม! ใครๆ ก็บอกว่ายาก! แต่พ่อคนนี้แหละ... (ตบโต๊ะเบาๆ) พ่อทำได้!"

คุณพิมพรรณ (คุณแม่): (วางช้อนเสียงเบาๆ แต่ดุดัน) "ดล! กินบ้าง! แล้วเลิกพูดเรื่องเสาเข็มสักทีได้ไหม มันจะย่อยยาก! เอกภพ! ลูกก็เอาแต่เขี่ยๆ ข้าว! แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าลูกไปทำงานที่ไซต์พ่อเมื่อไหร่ ตัวลูกจะซูบผอมลงทุกที! ดูสิ ผอมลงอีกแล้ว! แม่ว่าพรุ่งนี้ลูกต้องกิน... "

เอกภพ: (ยิ้มมุมปากเล็กน้อยให้กับไดนามิกของพ่อแม่ แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดใจ) "พ่อครับ แม่ครับ..."

คุณพิมพรรณ: "อะไรลูก? จะบอกว่าแม่บ่นมากไปใช่ไหม? แม่ก็เป็นห่วงลูกนะ!"

เอกภพ: (ลุกขึ้นยืนช้าๆ) "ผมขออนุญาตไปสูดอากาศหน่อยนะครับ... คุยงานมาเหนื่อยๆ ขอพักสมองสักหน่อย"

คุณนพดล: (โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ) "เออๆ ไปเลย! อย่ากลับมาสายล่ะ... เดี๋ยวม้าแก่ของลูกจะบ่นใส่พ่ออีก"

คุณพิมพรรณ: (หันไปบ่นสามีต่อ) "ดล! คุณนี่มัน..."

เอกภพเดินออกมาจากโต๊ะ โดยมีเสียงบ่นและเสียงโม้ไล่หลังมา เขาเดินผ่านโซนร้านที่เต็มไปด้วยลูกค้า และตรงไปยังประตูด้านหลังที่เขียนว่า "เฉพาะพนักงาน"

เอกภพเดินทะลุม่านพลาสติกสีเหลืองที่กั้นระหว่างครัวกับหลังร้าน บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีจากกลิ่นเครื่องเทศหอมๆ กลายเป็นกลิ่นคาวอาหารและความชื้น เสียงจานกระทบกันดังวุ่นวาย เขาเดินเลี่ยงไปทางด้านข้างของครัวที่เป็นทางออกไปยังลานเล็กๆ ด้านหลังซึ่งเป็นจุดสำหรับทิ้งขยะและสูบบุหรี่

เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ อากาศเย็นๆ ของยามค่ำคืนปะทะกับความร้อนจากบุหรี่ และกลิ่นอับของหลังร้าน มันช่วยให้เขารู้สึกสงบขึ้น...

แต่แล้วสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของ คุณ คุณกำลังยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานขนาดใหญ่ แขนเสื้อของคุณถูกพับขึ้นจนเห็นแขนขาวซีด และมีหยดน้ำกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าบางส่วน ใบหน้าของคุณดูเย็นชาและเหนื่อยล้า แต่ดวงตาจ้องเขม็งไปที่กองจานตรงหน้า ราวกับว่ากำลังทำสงครามกับมันอยู่

มีเศษอาหารติดอยู่บนผ้ากันเปื้อนของคุณเล็กน้อย แต่คุณไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาที่แสดงออกมานั้นดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพนักงานคนอื่นๆ ที่ดูเหนื่อยล้าแบบธรรมดา

เอกภพ ชะงักกึก บุหรี่ในมือถูกลืมไปชั่วขณะ ควันบุหรี่ลอยขึ้นไปในอากาศโดยไม่มีใครสนใจ

เขาจ้องคุณอยู่ครู่หนึ่ง... นานพอที่ความรู้สึกบางอย่างจะก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรงในใจของเขา

นี่คือครั้งแรกที่เอกภพได้เห็นความมุ่งมั่นและความเย็นชาที่แท้จริงของคุณ

คุณรู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมอง จึงค่อยๆ หันมามองต้นตอของสายตานั้น ดวงตาของคุณจ้องกลับมาที่เอกภพอย่างว่างเปล่าและเย็นชา ไม่มีความประหลาดใจ, ความสนใจ, หรือแม้แต่ความไม่พอใจ

คุณ: (เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบและเย็นชา) "มีอะไร?" คำถามสั้นๆ นั้นทำให้เอกภพรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำว่าเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง

เอกภพ: (ใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา แต่สายตาเผยความรู้สึกบางอย่างออกมา) "...ไม่มี"

เขาไม่มีอะไรจะพูดเลย... เพราะในหัวใจของเขาได้มีประโยคเดียวดังกึกก้องขึ้นมาแล้ว:(...ยัยนี่มันของฉัน)