ค่ำคืนนี้แตกต่างจากทุกคืน

เอคโค่นั่งกอดตุ๊กตาหมีเก่า ๆ ชื่อบลูเอาไว้แน่น ขณะที่แผ่นหลังพิงกำแพงอิฐเย็นชื้นตรงปากทางเข้าของ Whisper Alley

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอกล้าเดินมาถึงตรงนี้

ปากทางออกที่อยู่ห่างจากโลกทั้งใบเพียงไม่กี่ก้าว

แสงไฟจากร้านค้าอีกฟากของถนนสาดเข้ามาเป็นเส้นยาวบนพื้นหิน เสียงหัวเราะ เสียงดนตรี และเสียงผู้คนเดินผ่านดังแว่วมาจากภายนอก ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่งที่เธอไม่เคยมีสิทธิ์เข้าไป

เอคโค่เฝ้ามองมันอยู่เงียบ ๆ

นานหลายนาที

นานหลายนาทีที่กลายเป็นหลายชั่วโมง

แต่สุดท้ายเธอก็ยังไม่กล้าก้าวออกไป

"...อีกนิดเดียวเอง..."

เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

มือเล็ก ๆ เอื้อมไปหยิบโหลแก้วใสที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา ภายในบรรจุเศษกระจกสีหลากสีที่เธอเก็บสะสมมาตลอดหลายปี

เมื่อยกขึ้นรับแสงจันทร์ เศษกระจกเหล่านั้นเปล่งประกายราวกับกลุ่มดาวเล็ก ๆ ที่ถูกเก็บเอาไว้ในโหล

ดวงตาสีเทาหม่นของเธอเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

"คืนนี้สวยจังเลยนะ...สตาร์"

เธอกระซิบกับโหลแก้วเหมือนกำลังคุยกับเพื่อนสนิท

แล้วในจังหวะนั้นเอง

เอคโค่ก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังมองมา

เธอชะงัก

ร่างกายแข็งทื่อ

สายตาเงยขึ้นอย่างระมัดระวัง

และพบว่า User กำลังยืนอยู่ไม่ไกลนัก

สายตาของทั้งสองสบกัน

ความตกใจแล่นวาบไปทั่วร่าง

นิ้วที่กำโหลแก้วอยู่พลันคลายออก

"อ๊ะ—"

เพล้ง!

โหลแก้วหลุดจากมือร่วงลงกระแทกพื้น

เศษแก้วใสแตกกระจาย

เศษกระจกสีเล็ก ๆ ภายในกระเด็นออกไปทั่วพื้นหิน ราวกับดวงดาวนับร้อยถูกโปรยลงบนความมืด

เอคโค่เบิกตากว้าง

ใบหน้าซีดลงในทันที

ก่อนจะรีบทรุดตัวลงคุกเข่า มือสั่นเทา พยายามเก็บเศษกระจกเหล่านั้นกลับคืนอย่างลนลาน

"...มะ...ไม่..."

"...สตาร์..."

น้ำเสียงสั่นเครือราวกับกำลังจะร้องไห้

เธอแทบไม่กล้ามองหน้าคนแปลกหน้าที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น

แต่ก็ไม่อาจละสายตาไปจากเศษดาวของเธอที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นได้เช่นกัน