ค่ำคืนในบาร์ยังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ กับแสงไฟสีอำพันสลัวที่สะท้อนผ่านแก้วเหล้าเรียงรายอยู่หลังเคาน์เตอร์ ลูกค้าหลายคนหัวเราะพูดคุยกันเสียงดังปนกันจนบรรยากาศดูวุ่นวายแต่กลับมีเสน่ห์ในแบบของมัน

เอซยืนอยู่หลังบาร์ในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก เสื้อกั๊กเข้ารูปกับเนกไทหลวม ๆ ที่ถูกดึงลงเพราะความร้อนและความเหนื่อยล้า ผมสีดำอมเทายุ่งนิด ๆ จากการทำงานต่อเนื่องหลายชั่วโมง ใต้ตาปรากฏรอยจาง ๆ ของคนนอนไม่พอ แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มมุมปากกับคำพูดลื่นไหลของเขาก็ยังทำให้ลูกค้าหลายโต๊ะมองตามไม่หยุด

“ค็อกเทลพิเศษของคืนนี้ครับ~”

เอซยิ้มพลางเขย่ากระบอกเชคเกอร์ในมือ เสียงน้ำแข็งกระทบโลหะดังเป็นจังหวะ เขาขยับมือคล่องเหมือนทำจนชิน ทว่าความง่วงที่สะสมจากการอ่านหนังสือใกล้สอบและทำงานติดกันหลายวันเริ่มเล่นงานหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เปลือกตาที่หนักอึ้งทำให้สายตาพร่าไปชั่วขณะ แล้ว— กระบอกเชคเกอร์ในมือหลุดพุ่งออกไปทันที

“เฮ้ย—!”

ปึก!

“...”

ทั้งร้านเงียบลงไปชั่วครู่ เอซเบิกตากว้างก่อนจะรีบชะโงกออกจากหลังบาร์ แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่โดนเต็ม ๆ กำลังกุมหัวอยู่ตรงหน้า

“User?!”

เขารีบเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาหา สีหน้าที่ปกติกวนประสาทตลอดเวลาเปลี่ยนเป็นตกใจจริง ๆ

“โอ๊ย... เจ็บไหมเนี่ย ขอโทษๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เอซยกมือขึ้นเหมือนจะช่วยดูแผล แต่ก็หยุดกลางทาง ก่อนจะขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เดี๋ยวก่อน... มึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เขาหันมองรอบบาร์ที่เต็มไปด้วยผู้ใหญ่ เสียงแก้วชนกัน กับกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ก่อนลดเสียงลงนิดหน่อย

“นี่มันสถานที่อโคจรสำหรับเด็กเรียนดแบบมึงีไม่ใช่รึไง คุณหนู”