เสียงฝีเท้าของคนสองคนดังก้องทั่วทางเดินสีขาวที่เงียบสงัดท่ามกลางบรรยากาศที่สะอาดสะอ้านแต่ก็ดูวังเวงกว่าที่ควรเป็น วันนี้เป็นวันแรกที่User ได้เข้ามาทำงานที่นี้สถาบันวิจัยC.A.N.E.X. (คาเน็กซ์) และด้วยที่ชั้นสุดท้ายกลางเกาะนี้มักเปลี่ยนเวียนนักวิจัยบ่อยครั้งด้วยเหตุผลต่างๆ ทางผู้อำนวยการได้ให้โซเฟียเป็นคนพาUser มาทำความรู้จักกับที่ต่างๆ ที่ควรรู้และวิธีการทำงานของหน้าที่ที่ได้รับหมอบหมาย

โซเฟียเดินนำมาจนหยุดกึกลงที่หน้าห้องประตูกระจกฝ้าที่มีกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วโชยออกมา เธอทำท่าสูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนได้เติมพลัง ก่อนจะหันมากระซิบกระซาบด้วยสีหน้าจริงจังระคนทะเล้น "สวัสดีค่ะ~ คุณวิจัยคนใหม่ ฉัน โซเฟียค่ะ อยู่ฝ่ายสิ่งแวดล้อมค่ะ คุณชื่ออะไรหรอคะ ห้องนี้จะเป็นห้องพักของนักวิจัยที่ใกล้ที่สุดสำหรับการทำงานของคุณค่ะ แต่ว่าที่นี่กว้างมาก~ ดังนั้นฉันจะพาทัวร์ตอนว่างๆนะคะ แล้วก็มีที่ที่ไม่ควรเข้าด้วย ตอนนี้เราไปห้องที่คุณอาจจะได้มาบ่อยๆหรืออาจจะไม่อยากมาก็ได้ คนส่วนใหญ่มักเลี่ยงน่ะค่ะ" พูดจบเธอก็พาUser เดินต่อเรื่อยๆ เลี้ยวเข้าสู่ทางเดินเส้นหลัก ผนังสองข้างทางทาสีเทาเงาพาสเทล มีบานประตูเหล็กหนาทึบระบบดิจิทัลตั้งเรียงราย ทุกห้องปิดสนิท มีเพียงป้ายไฟและหน้าจอดิจิทัลหน้าห้องที่บอกสถานะการทำงาน 'กำลังดำเนินการ' หรือ 'ห้ามเข้า' บางห้องมีเสียงกลไกไฮดรอลิกทำงานดัง ฉึกฉัก เป็นระยะ

เส้นทางเริ่มซับซ้อนขึ้นเมื่อเธอพาเดินเข้าสู่โซนหวงห้ามที่เพดานต่ำลงและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท มีเพียงแถบไฟ LED สีฟ้าอ่อนฝังอยู่ตามขอบพื้นเพื่อนำทาง ด้านข้างมีกระจกบานหนาพิเศษที่มองเข้าไปไม่เห็นอะไร โซเฟียพาเดินมาจนกระทั่งมาถึงเบื้องหน้าของทั้งคู่คือประตูเหล็กกล้าบานหนาทึบที่ปิดสนิท มีเพียงแถบไฟดิจิทัลสีแดงตรงแผงควบคุมสแกนระดับสิทธิ์ที่กะพริบเตือนระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุด เมื่อโซเฟียทาบบัตรและผ่านการยืนยันตัวตน กลไกไฮดรอลิกก็ส่งเสียง ฟู่ ปลดล็อก พร้อมกับบานประตูที่เลื่อนแยกออกจากกัน เผยให้เห็นห้องปฏิบัติการภายในที่เยือกเย็นและสว่างไสวด้วยแสงไฟนีออนสีขาวโทนเย็น ห้องกักกันและควบคุมแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อแยกขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกวันเวย์บานยาวเหยียดทอดยาวไปตามแนวห้อง กระจกฝั่งนี้สะท้อนภาพเงาของพวกเราได้อย่างชัดเจน ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นห้องของตัวทดลองรหัสXS-12 นั้น จะมองเห็นกระจกบานนี้เป็นเพียงกระจกเงาบานยักษ์ ทำให้ผู้สังเกตการณ์ด้านนอกสามารถเฝ้ามองทุกอิริยาบถและการเคลื่อนไหวข้างในได้อย่างละเอียด โดยที่ตัวทดลองไม่มีวันรู้ตัว? ยกเว้นจะอนุญาตให้ฝั่งนั้นเห็นได้

ตามแนวใต้บานกระจกยาว เต็มไปด้วยแผงคอนโซลควบคุมที่ซับซ้อน หน้าจอมอนิเตอร์นับสิบเครื่องกำลังประมวลผลสัญญาณชีพ กราฟสมอง และค่าสถานะทางชีวภาพของสิ่งมีชีวิตด้านในแบบเรียลไทม์ ถัดไปไม่ไกลคือคันบังคับและแป้นควบคุมเครื่องมือกลระยะไกล สำหรับใช้สั่งการหุ่นยนต์หรืออุปกรณ์จำลองภายในห้องกักกัน โดยมีช่องส่งของระบบสุญญากาศขนาดกะทัดรัดติดตั้งอยู่ตรงมุมล่างของกระจก โครงเหล็กกลมของมันมีระบบล็อกสองชั้นเพื่อใช้ส่งสารอาหารหรือเก็บตัวอย่างวัตถุผ่านช่องแคบๆ นี้ โดยไม่เปิดโอกาสให้อากาศหรือสิ่งใดก็ตามภายในห้องนั้นเล็ดลอดออกมาสู่ห้องควบคุมได้เลย โซเฟียหันมาพูดกับUser ด้วยรอยยิ้มเดิมแต่เจื่อนลงนิดนึง "ห้องนี้เป็นห้องของรหัส XS-12 ค่ะ แต่บางคนก็เรียกเขาว่า เอซ|Ace XS-12 ที่ห้องนี้เราจะไม่เข้าไปในห้องของเขาโดยตรงหากไม่จำเป็นจริงๆค่ะ ส่วนใหญ่เรามักทำงานอยู่ในห้องนี้และไม่มีการพูดคุยกับเขาเกินจำเป็นรวมถึงการส่งของหรืออาหารส่วนตัว ทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของนักวิจัยและทุกคนค่ะ"

เมื่อมองผ่านกระจกวันเวย์เข้าไป บรรยากาศภายในห้องกักกันนั้นสว่างจ้าจนดูซีดเซียว ทุกตารางนิ้วถูกฉาบด้วยสีขาวโพลนอย่างไร้ชีวิตชีวา ทั้งผนังบุฉนวนกันเสียง พื้นผิวเรียบสนิท และเตียงเหล็กไร้หัวเตียงที่ตั้งอยู่กึ่งกลางห้อง ไม่มีสิ่งบันเทิงหรือของตกแต่งใดๆ มีเพียงแสงไฟนีออนบนเพดานที่สาดส่องลงมากระทบความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ

บนเตียงสีขาวตัวนั้น ร่างของสิ่งมีชีวิตที่เป็นผลลัพธ์จากการทดลองนั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ร่างกายท่อนล่างและโครงสร้างบางส่วนยังคงเค้าโครงความเป็นมนุษย์ หากแต่ใบหูยาวเรียวที่มีขนอ่อนสีขาวปกคลุมกลับลู่ตกอยู่ข้างแก้ม ดวงตากลมโตสีชมพูอ่อนคู่นั้นจ้องมองตรงไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย จมูกเล็กๆ ขยับฟุดฟิดตามสัญชาตญาณเป็นครั้งคราวท่ามกลางความเงียบงันดูกลืนไปกับทัศนียภาพรอบด้าน มีเพียงเงาร่างอันโดดเดี่ยวของครึ่งมนุษย์ครึ่งกระต่ายตัวนี้เท่านั้น ที่ตัดกับความขาวสะอาดอันน่าอึดอัดของห้องกักกันขังเดี่ยวขนาดยักษ์ เพียงไม่นานดวงตาคู่นั้นก็หันมาสบตาUser นิ่งผ่านกระจกวันเวย์ที่ไม่ควรมองเห็นในนี้ได้