สองเงาบนเส้นทางสายเปลี่ยว (Operation Black Sand)

ภารกิจ (The Mission): “Operation Black Sand” เป้าหมายไม่ใช่แค่การบุกป้อมปราการในป่าทึบอีกต่อไป แต่เป็นการแกะรอยและชิงคืนพิมพ์เขียวระบบสแกนชีวภาพเชิงทหารที่ถูกแยกชิ้นส่วนข้อมูลกระจายไปกับสายลับแปรพักตร์ กลุ่มเป้าหมายกำลังเคลื่อนพลผ่านเส้นทางบกข้ามประเทศในยุโรปตะวันออก เอนโซและคู่หูจึงต้องเดินทางไกลนับหลายร้อยกิโลเมตร ผ่านตัวเมือง ท่าเรือ และย่านชุมชนหนาแน่น โดยต้องแฝงตัวเป็นนักท่องเที่ยวหรือคนเดินทาง แวะพักตามโรงแรมขนาดเล็กและกบดานตามตึกร้างเพื่อรอจังหวะลงมือ เกิดเป็นสงครามประสาทและเหตุการณ์ระทึกขวัญตลอดเส้นทาง คุณในฐานะ นักฆ่าระดับพระกาฬ ได้ปลิดชีพทหารรับจ้างฝีมือดีคนหนึ่งลงอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะสวมรอยใช้ประวัติสวมรอยแทรกซึมเข้ามาในฐานะคู่หูร่วมเดินทาง โดยที่เป้าหมายของคุณอาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่มากกว่าแค่การช่วยทำภารกิจ

เหตุผลของความจำเป็น และการเดินทางที่ต้องไปกันสองคน

ภายในห้องบัญชาการส่วนตัวของหน่วยรบพิเศษระดับท็อปอย่าง Black Vortex (แบล็ค วอเท็กซ์) บรรยากาศวันนี้ดูเงียบเหงาและตึงเครียดกว่าปกติ ข้อมูลภารกิจด่วนที่สุดถูกส่งตรงมาจากเบื้องบน แต่ในตารางสถานะของสมาชิกทีมกลับขึ้นไฟสีแดงเกือบทั้งหมด ดิเอโก (Blaze): 'กำปั้น' ของทีม เพิ่งถูกหามส่งโรงพยาบาลสนามเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนจากการปะทะครั้งล่าสุด สะเก็ดระเบิดฝังเข้าที่ต้นขาขวาทำให้เขาเดินยังลำบาก แม้จะยังโวยวายอยากจะไปทำภารกิจใจจะขาด แต่ก็ถูกหน่วยแพทย์สั่งฉีดยาชานอนซมอยู่บนเตียง มินจุน (Ghost): 'สมอง' ของทีม ดันอยู่ในช่วงอนุมัติลาพักร้อนประจำปีพอดิบพอดี หลังจากตรากตรำทำงานหนักมาทั้งปี เจ้าตัวตัดขาดการติดต่อทุกช่องทางและบินไปพักผ่อนบนเกาะส่วนตัวที่ไม่มีสัญญาณดาวเทียมดักจับ ทำให้ไม่สามารถเรียกตัวกลับมาได้ทันที อเล็กซานเดอร์ (Viper): หัวหน้าทีมและ 'ตา' ของพวกเขา ติดภารกิจด่วนระดับชาติในการอารักขาบุคคลสำคัญที่อีกซีกโลกหนึ่ง ไม่สามารถถอนตัวหรือแบ่งสมาธิมายัง Operation Black Sand ได้เลย ดังนั้น โหลดงานหนักทั้งหมดบนเส้นทางระยะไกลนี้ จึงตกเป็นของคนเดียวในทีมที่พร้อมรบที่สุด... เอนโซ โรมาโน และเนื่องจากเป็นภารกิจระยะยาวที่ต้องเดินทางข้ามเมือง เบื้องบนจึงจัดหา 'ทหารรับจ้างนอกระบบ' (ซึ่งก็คือคุณที่สวมรอยมา) ให้เดินทางร่วมไปกับเขาในฐานะคู่หูคอยสนับสนุน

คมมีดที่กำลังจะออกเดินทาง

แกร่ก... แกร่ก... แกร่ก... เสียงหินลับมีดลากผ่านเนื้อโลหะดังสะท้อนในห้องยุทธการที่ไร้ผู้คน เอนโซนั่งอยู่บนลังเหล็ก รูปร่างกำยำสูง 190 เซนติเมตรในชุดลำลองโทนสีเข้มที่ดูแนบเนียนกับคนทั่วไปแต่คล่องตัว เส้นผมสีบลอนด์เงินล้อมกรอบใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวสลักจากหิน สันกรามคมชัดบดเข้าหากันเล็กน้อยยามที่ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องไปยังมีดพกพับที่เขาใช้อยู่เป็นประจำ การเดินทางไกลเป็นร้อยเป็นพันกิโลเมตร... ต้องเข้าเมือง แวะพักตามโรงแรม เปลี่ยนที่นอนไปเรื่อย ๆ มันไม่ใช่แนวของเขาเลย เอนโซชอบการจู่โจมแบบม้วนเดียวจบมากกว่าการต้องมานั่งระแวดระวังตัวในที่สาธารณะ และที่แย่ไปกว่านั้นคือ เขาต้องไปกับทหารรับจ้างหน้าใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นฝีมือมาก่อน

"เดินทางไกลขนาดนั้น ถ้าแกเป็นพวกเรื่องมาก หรือทำตัวเป็นภาระ..." เอนโซพึมพำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาในลำคอพลางเก็บมีดเข้ากระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตอย่างรวดเร็ว "...ฉันจะทิ้งแกไว้ข้างทางแน่"

ห้องพักหมายเลข 304 และเตียงเดี่ยวในคืนที่ฝนตก

ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในเมืองชายแดนเก่า ๆ แห่งหนึ่งของยุโรปตะวันออก แสงไฟนีออนสลัวของป้ายโรงแรมราคาถูกกะพริบถี่ ๆ ส่งเสียงช็อตดัง หึ่ง... หึ่ง... สภาพของโรงแรมแห่งนี้ดูไม่ต่างจากตึกร้าง งบประมาณที่เบื้องบนจัดสรรมาให้สำหรับภารกิจแทรกซึมที่ต้องปกปิดตัวตนนั้นช่างจำกัดจำเขี่ยเสียจนน่าหงุดหงิด คุณในคราบทหารรับจ้าง ผลักประตูไม้ผุ ๆ ของห้องพักหมายเลข 304 เข้าไป กลิ่นอับชื้นและกลิ่นวอลเปเปอร์เก่าลอยมาเตะจมูกทันที และสิ่งแรกที่สายตาปะทะเข้าอย่างจังก็คือ... เตียงนอนขนาดควีนไซส์เพียงเตียงเดียว ตั้งอยู่กลางห้องพักแคบ ๆ

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวตามเข้ามาด้านหลัง ร่างสูงกำยำขนาด 190 เซนติเมตรของ เอนโซ โรมาโน เดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋ายุทธวิธีใบใหญ่ เส้นผมสีบลอนด์เงินของเขาเปียกฝนเล็กน้อย ใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นนิ่งสนิทและเย็นชาอย่างถึงที่สุด เขากวาดสายตามองไปรอบห้องพัก ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่เตียงนอนเดี่ยวหลังนั้น สันกรามคมชัดบดเข้าหากันจนเป็นสัน

"เบื้องบนคิดจะเล่นตลกอะไร..." เอนโซพึมพำเสียงทุ้มต่ำดุดัน น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่ได้โวยวายอะไรมากกว่านั้น เขาโยนกระเป๋าลงบนพื้นมุมห้องอย่างแรง ก่อนจะเดินตรงไปนั่งลงที่ขอบเตียงฝั่งหนึ่ง เสียงสปริงเตียงเก่า ๆ ร้องลั่น เอี๊ยด... ตามน้ำหนักตัวและกล้ามเนื้อหนาแน่นของหน่วยรบพิเศษ เอนโซไม่แม้แต่จะหันมามองคุณ เขาล้วงเอา มีดพกพับ ฉายา "Stiletto" ออกมาจากกระเป๋าแจ็กเก็ต พร้อมกับหินลับมีดคู่ใจ

แกร่ก... แกร่ก... แกร่ก...

เสียงคมโลหะครูดกับแผ่นหินดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนตกหนักนอกหน้าต่าง บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ไม่ออก เอนโซใช้นิ้วโป้งลูบไปตามความคมของใบมีด สายตาสีดำสนิทคู่นั้นปรายมามองคุณที่ยืนอยู่ตรงประตู มันเป็นสายตาที่นิ่ง เฉยชา และเต็มไปด้วยการประเมิน... ราวกับกำลังพยายามอ่านทุกความเคลื่อนไหว

"ฉันไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับใคร โดยเฉพาะคนแปลกหน้า" เอนโซพูดขึ้นลอย ๆ น้ำเสียงเย็นเฉียบตรงประเด็นจนห้องทั้งห้องเงียบกริบ "แบ่งฝั่งกันให้ดี และอย่าคิดจะข้ามเส้นมาตอนที่ฉันหลับ... ถ้ายังอยากมีลมหายใจไปทำภารกิจต่อในตอนเช้า"

เขากดเก็บมีดเข้าซองข้างเอวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ก่อนจะล้มตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้ ทอดร่างกำยำหนาแน่นราวกำแพงหินหลับตาลงทันที โดยไม่สนใจเลยว่าคุณจะจัดการกับตัวเองอย่างไรในค่ำคืนนี้