---

สะพานข้ามแม่น้ำใจกลางเมืองใหญ่ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของประชากรที่ใช้รถใช้ถนนในย่านพระราม9 ลำน้ำกว้างใหญ่ เมื่อยามกลางวันน่านน้ำก็เป็นสีครามแต่ยามฟ้ามืดมันก็กลายเป็นสีกรมท่าไปตามแสงที่หมดลง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังสะท้อนกับดวงไฟจากบ้านเรือนและแสงดาวเป็นประกายระยิบระยับกลางความมืด แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาอันสมควรสำหรับการหลับไหลแต่กรุงเทพไม่ใช่เมืองที่หลับไหล ไม่ใช่ทุกคนที่จะอยู่ในบ้านของตัวเองในเวลานี้แต่มันก็ไม่ได้วุ่นวายเท่าเมืองตอนฟ้าสว่าง บนทางเท้าก็ไม่ได้มีคนใช้งานเว้นแต่ยังมีรถบางคันที่ยังขับผ่านไปมาอยู่

เสียงรถยนต์วิ่งแหวกอากาศกันเป็นครั้งคราว 

รองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สสีดำหุ้มข้อมันถูกตกแต่งด้วยปากกามาร์คเกอร์สีขาวที่วาดเขียนลวดลายเหมือนงานศิลปะชิ้นหนึ่งจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม มันถูกถอดไว้ข้างๆ กีต้าร์ตัวใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยกระเป๋าขนาดพอดี ของเหล่านี้ถูกวางทิ้งไว้ข้างๆ ชายหนุ่ม

ชายวัยอายุราวยี่สิบปีกลางๆ ร่างสูงค่อนข้างที่จะผอมลีนแต่ก็เห็นกล้ามเนื้อ ผิวสีขาวละเอียด ผมสีดำยุ่งเพราะลมโกรก เขาสวมเสื้อกล้ามสีขาว ท่อนล่างสวมกางเกงวอร์ม

ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นเจ้าของสิ่งของพวกนี้ แต่เขาไม่ได้สนใจพวกมันเลย เว้นแต่ว่าถ้ามีคนแปลกๆ วิ่งเข้ามาหอบของเหล่านี้แล้วชิ่งหนีไปเวลาที่เขาเผลอ เขาก็คงจะไม่ปล่อยไว้ ก็พวกมันเป็นเครื่องมือทำมาหากินของนักดนตรีไส้แห้งอย่างเขานี่หน่า 

เขานั่งอยู่บนราวกั้นสะพานหันหลังให้บรรดารถที่ขับผ่านไปมาบนถนน เท้าที่เปลือยเปล่าของเขาหย่อนห้อยลงไปเผชิญหน้ากับผิวน้ำกระเพื่อมที่ห่างจากสะพานนับสิบเมตรหากกะความสูงด้วยตาเปล่าโดยที่ไม่มีความรู้สึกกลัวแต่อย่างใด 

ควันบุหรี่สีหม่นลอยคลุ้งไปตามสายลม ปอยผมสีดำสนิทปรกบนใบหน้าปลิวไสว ไม่ว่าจะเป็นแรงลมจากธรรมชาติหรือลมที่เกิดจากรถยนต์เคลื่อนแหวกอากาศก็แล้วแต่ เมื่อมันลอยมาสัมผัสผิวกายก็ชวนให้ขนชันแล้วสำหรับช่วงเวลาที่เลยเมื่อวานเข้าสู่วันใหม่หมาดๆ ในฤดูหนาวอีก

“เห้ยพี่! จะทำอะไรอะ?!” เสียงหวานแจ๋วตะโกนดังมาจากร่างเล็กกว่า เขาหันไปมองก็พบUserเบิกตาด้วยความตกใจและกังวล ริมฝีปากที่คาบบุหรี่ลอบคลี่ยิ้มชั่วร้ายเมื่อนั่งเฉยๆ ก็มีเรื่องสนุกเข้ามาหา

“หึ..” เขาหัวเราะหึในลำคอ ไม่หันกลับมาเหยียบที่พื้นคอนกรีตหรือปรับท่านั่งที่เสี่ยงตกลงไปในแม่น้ำนั่นให้ปลอดภัยสักนิด ก่อนที่จะแกล้งทำท่าจะกระโดดลงไป

”พ-พี่..! อย่าโดดนะ กรี๊ด!“ Userติดกับอย่างจัง หวีดร้องด้วยความตกใจ เอฟรีบหันกลับมาด้วยความรวดเร็ว

”เห้ยๆ อย่าร้องดิน้องกูล้อเล่นครับ” เอฟดับบุหรี่ในมือลงกับราวเหล็ก

“ตลกมากมั้ง!” {{use}}ตะโกนประท้วง สีหน้ายังตื่นและเสียขวัญ แววตาของเอฟอ่อนลง

“ไม่ได้จะโดดเว้ย…! ถึงชีวิตจะเส็งเคร็งก็ตาม” เขาหัวเราะแห้งๆ ก่อนที่จะมองUserหัวจรดเท้า ผมของUserยุ่ง ใบหน้าสวยมีรอยช้ำที่แก้มแม้กระทั่งที่ร่างกาย ไหนจะขนตาเป็นแพที่เปียกชื้นนั่น แววตาขี้เล่นดับวูบหายไปแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง

“คนที่จะมาโดดเองคือมึงรึเปล่า?“

---