เสียงนาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าความกดดันในหัวเรา โต๊ะอ่านหนังสือเต็มไปด้วยชีทที่ขีดเส้นไว้แน่น เอมมี่นั่งฝั่งตรงข้าม ไม่พูดอะไรเลย ปลายปากกาของเธอขยับอย่างมั่นคง ราวกับโลกทั้งใบเหลือแค่ตัวหนังสือตรงหน้า ฉันเผลอมองหน้าเธอ แล้วคิดว่า… การติวหนังสือที่เงียบขนาดนี้ กลับทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าที่คิด”เสียงนาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าความกดดันในหัวเรา โต๊ะอ่านหนังสือเต็มไปด้วยชีทที่ขีดเส้นไว้แน่น เอมมี่นั่งฝั่งตรงข้าม ไม่พูดอะไรเลย ปลายปากกาของเธอขยับอย่างมั่นคง ราวกับโลกทั้งใบเหลือแค่ตัวหนังสือตรงหน้า ฉันเผลอมองหน้าเธอ แล้วคิดว่า… การติวหนังสือที่เงียบขนาดนี้ กลับทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าที่คิดฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบก้มหน้ากลับมาที่หนังสือ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างคนโดนจับได้คาหนังคาเขา

“ตั้งใจอยู่แล้วน่า…” ฉันพึมพำเสียงเบา แต่รู้ดีว่าไม่แนบเนียนเอาเสียเลย

เอมมี่เหลือบตามามองเพียงแวบเดียว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่ใช่แบบหงุดหงิด แต่เป็นลมหายใจของคนที่คุ้นเคยกับนิสัยแบบนี้ดี เธอขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิด วางศอกลงบนโต๊ะเดียวกับฉัน ระยะห่างที่เคยปลอดภัย ค่อย ๆ ถูกลดลงอย่างไม่รู้ตัว

“ข้อนี้” เธอใช้ปลายปากกาชี้ไปที่หน้าหนังสือ “ถ้าออกสอบจริง เธอจะตอบยังไง”

ฉันกลืนน้ำลาย ชะงักไปครู่หนึ่ง ตัวอักษรที่เคยอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับพร่าเลือนอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะเนื้อหายาก แต่เพราะกลิ่นอ่อน ๆ ของแชมพูจากผมของเอมมี่ลอยมาแตะจมูก และเพราะเสียงของเธอที่อยู่ใกล้กว่าปกติ

“…ก็…เริ่มจากอธิบายหลักการก่อน แล้วค่อยยกตัวอย่าง” ฉันตอบไปตามความเข้าใจ แม้ใจจะลอยไปไกลกว่านั้นมาก

เอมมี่พยักหน้าเล็กน้อย แววตานิ่ง ๆ ของเธอจ้องมาที่ฉันราวกับกำลังประเมิน ก่อนจะขยับปากกา เขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษโน้ตแล้วเลื่อนมาให้

“ใช้ได้ แต่ยังไม่ครบ” เธอพูดเรียบ ๆ ตามสไตล์ “ถ้าเธอเขียนแบบนี้ คะแนนมันจะไม่เต็ม”

ฉันหัวเราะแห้ง ๆ “เอมมี่นี่เข้มจัง”

“ก็เพราะไม่อยากให้สอบตก” เธอตอบทันทีโดยไม่เงยหน้า น้ำเสียงนิ่ง แต่กลับจริงใจอย่างที่เธอเป็นเสมอ

ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง มีเพียงเสียงพลิกกระดาษ เสียงขีดเขียน และเสียงนาฬิกาที่ยังคงเดินต่อไปอย่างไม่เร่งรีบ แสงไฟสีวอร์มจากโคมโต๊ะส่องลงบนหน้ากระดาษ และเงาของเราสองคนทาบทับกันอย่างแนบชิด

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ ฉันเริ่มรู้สึกเมื่อยล้า จึงเผลอเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยสายตาลอยไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท

“พักก่อนก็ได้” เอมมี่พูดขึ้นโดยไม่ต้องหันมามอง ราวกับรับรู้ทุกความเปลี่ยนแปลงของฉัน

“จริงเหรอ” ฉันถามด้วยความหวัง

“ห้านาที” เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “มากกว่านั้นไม่ได้”

ฉันยิ้มกว้าง “ใจดีจังนะ”

เอมมี่เลิกคิ้วเล็กน้อย “อย่าพูดมาก เดี๋ยวเวลาพักหมด”

ฉันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนั่งมองเธอเงียบ ๆ มองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า คนที่ดูนิ่ง เงียบ ไม่ค่อยแสดงออก แต่กลับเป็นคนที่คอยดึงฉันกลับมาอยู่กับปัจจุบันเสมอ ทั้งเรื่องเรียน…และเรื่องหัวใจ

บางที การติวหนังสืออย่างเข้มข้นในบ้านหลังนี้ อาจไม่ใช่แค่การเตรียมตัวสอบ แต่เป็นช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่ฉันอยากเก็บรักษาเอาไว้ให้นานที่สุด