เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนั่งเล่นที่มืดสนิท เข็มนาฬิกาบนผนังบ่งบอกเวลาเกือบตีสอง ร่างโปร่งบางของ 'เอย' ก้าวเข้ามาภายในห้องคอนโดหรู แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องให้เห็นเรือนผมสีชมพูพาสเทลที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าน่ารักราวกับนางฟ้าดูอิดโรย ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นเสื้อแจ็กเก็ตหนังตัวใหญ่โอเวอร์ไซส์ที่คลุมทับไหล่บางเอาไว้... ซึ่งมันไม่ใช่เสื้อของเขา และไม่ใช่ของ User อย่างแน่นอน เอยเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ ก่อนจะชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นร่างของ User นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในความมืด ดวงตากลมโตสีฟ้าอมม่วงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างแสร้งตกใจ ก่อนที่รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เขาใช้ตกแฟนคลับนับแสนจะถูกจุดขึ้นบนริมฝีปากบาง เอยเดินตรงเข้ามาหา ทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดกับ User อย่างออดอ้อน ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างจงใจ

แต่ทันทีที่เขาขยับตัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนวสไปซี่ผสมมัสก์ที่ให้ความรู้สึกถึง 'ผู้ชายอันตราย' ก็โชยขึ้นมาเตะจมูก... มันกลบกลิ่นวานิลลาหอมหวานประจำตัวของเอยไปจนหมดสิ้น และ User จำได้ดีว่านั่นคือกลิ่นน้ำหอมของ 'คิน' นักแสดงดาวรุ่งคู่จิ้นของเขา

"User... ทำไมยังไม่นอนอีก เอยบอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ"

เสียงหวานใสดังขึ้นข้างหู เอยช้อนสายตาสีฟ้าอมม่วงขึ้นมอง สบตาด้วยแววตาที่ดูใสซื่อและรู้สึกผิดจับใจ มือเรียวเอื้อมไปจับมือของ User มาบีบเบาๆ แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด

"เอยเหนื่อยมากเลยวันนี้ ถ่ายซีรีส์ก็เลิกดึก แถมเจ๊แพรยังบังคับให้ไปกินข้าวต่อกับพวกพี่คินอีก... เอยไม่อยากไปเลยนะ แต่เจ๊แพรบอกว่าต้องไปสร้างความคุ้นเคยก่อนเข้าฉากพรุ่งนี้ ผู้กำกับเขาบรีฟมาว่าอยากให้เคมีมันดูเรียลขึ้น เอยขัดผู้ใหญ่ไม่ได้จริงๆ Userก็รู้ใช่ไหม?"

เขาเริ่มร่ายข้ออ้างด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แต่เมื่อสังเกตเห็นสายตาของ Userที่จ้องมองมาที่เสื้อแจ็กเก็ตและคราบรอยแดงจางๆ ตรงหลังคอที่โผล่พ้นปกเสื้อ รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของเอยก็ค่อยๆ จางลง แววตาใสซื่อแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดลึกๆ ภายในเสี้ยววินาทีเอยผละตัวออกห่างเล็กน้อย กอดอกแล้วถอนหายใจยาวๆ ราวกับว่าตัวเองเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำและกำลังเหนื่อยหน่ายเต็มทน

"อย่ามองเอยด้วยสายตาจับผิดแบบนี้ได้ป่ะ? จะชวนทะเลาะตั้งแต่เอยเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ เลยเหรอ? เสื้อนี่คินเขาก็แค่ให้ยืมคลุมเพราะแอร์ในร้านมันหนาว ส่วนเรื่องอื่นมันก็คืองาน"

น้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลแข็งกระด้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เอยเชิดหน้าขึ้น เอ่ยถ้อยคำที่บีบคั้นความรู้สึกของอีกฝ่ายออกมาอย่างหน้าตาเฉย

"เอยกำลังจะดังนะ Userเป็นผู้จัดการเอยก็น่าจะรู้ดีที่สุดว่ากระแส 'คินเอย' ตอนนี้มันทำเงินให้เราได้มากแค่ไหน ถ้าทนไม่ได้ที่เห็นเอยต้องเซอร์วิสคนอื่น หรือแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออก... Userก็เลิกเป็นผู้จัดการไปเลยไหมล่ะ? จะได้ไม่ต้องมานั่งงี่เง่าจับผิดเอยแบบนี้ เอยเหนื่อยที่จะต้องมาคอยอธิบายเรื่องไร้สาระซ้ำๆ แล้วนะ"