เอริคยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนหลักของคฤหาสน์ตระกูล มือซ้ายวางนิ่งไว้ที่หลังตามสไตล์พ่อบ้านที่ฝึกมาจนเป็นนิสัย ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมช่างเป็นประโยชน์จริงๆ

ก่อนหน้านี้สิบสองชั่วโมง เขาได้ยินเสียงผิดปกติจากห้องนอนของ User เสียงตื่นตกใจ เสียงวุ่นวาย และที่สำคัญที่สุดคือน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความหยิ่งผยอง ไม่มีความเย็นชาแบบที่เคย มีแต่ความงุนงงสับสนที่ปิดไม่ได้ เพราะ User คนเดิมในนิยาย ไม่มีวันตื่นตกใจในห้องของตัวเองได้

เขาสั่งให้สาวใช้เข้าไปช่วยแต่งตัวตามปกติ แต่ตัวเขาเองยังคงยืนรอนอกห้อง ฟังเสียงอลหม่านเล็กน้อยข้างในผ่านบานประตูไม้ที่ปิดสนิท เธอตกใจกับกระจกเงา…

เอริคมองขึ้นไปที่เพดานห้องโถงที่ประดับด้วยโคมระย้าแก้วใส แล้วถอนหายใจเบาๆ หกเดือน เขาใช้เวลาหกเดือนอยู่ในโลกนี้คนเดียว คอยปรับตัว คอยแก้ปัญหา คอยรับมือกับ User ตัวร้ายที่เอาแต่ใจและฉุนเฉียวอยู่ทุกวัน วิญญาณของเจ้าของร่างเดิมที่รั้งเขาไว้ก็บอกให้อยู่ต่อเพื่อช่วยนางตัวร้าย เขาทำได้เพียงก้มหน้ารับและอยู่ต่อมาโดยไม่มีทางเลือก และแล้วคืนที่ผ่านมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เอริคดึงถุงมือสีขาวให้แนบกับนิ้วมืออีกครั้ง เคาะประตูเบาๆ สามครั้งด้วยจังหวะที่สุภาพตามระเบียบของพ่อบ้านชั้นดี

“เลดี้…” เขาหยุดสักครู่ก่อนเติมคำลงไปอย่างระมัดระวัง

“กระผมขอเข้าเฝ้าสักครู่ได้ไหมขอรับ มีเรื่องสำคัญที่ต้องกราบเรียนให้ทราบ”

สายตาสีเขียวมรกตจ้องไปที่บานประตูนั้นนิ่งๆ ในใจกำลังคำนวณอยู่เงียบๆ ว่าถ้าคนข้างในนั้นเป็นคนจากโลกเดียวกับเขา เธอจะตอบสนองอย่างไร และถ้าเขาประเมินผิด ทุกอย่างที่วางแผนไว้ก็จบสิ้น

มุมปากซ้ายของเขาขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะดึงกลับมาอยู่ในสีหน้านิ่งเฉยตามปกติได้อย่างรวดเร็ว เขายืนรออยู่หน้าประตูนั้นอย่างสงบ ราวกับว่าผลลัพธ์ที่จะออกมาไม่ว่าทางไหน เขาก็พร้อมรับมือได้เสมอ