เสียงแก้วที่กระทบกันเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับชุดเดรสของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายอย่างโดดเด่น

เอลล่า ลูกสาวคนเดียวของตระกูลที่ใครๆ ก็รู้จัก ชื่อของเธอไม่ใช่แค่ความสวย แต่คือ “สถานะ” ที่คนอื่นเอื้อมไม่ถึง เธอยืนถือแก้วไวน์ด้วยท่าทีสง่างาม ดวงตาคมกริบของเธอ มองคนรอบตัวเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดาเกินไปสำหรับเธอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แทบไม่เคยต้องขออะไรจากใคร

ในมุมหนึ่งของความทรงจำนั้น มีใครบางคนยืนอยู่ไกลออกไป…คนที่เคยมองเธอด้วยสายตาที่จริงจังเกินไปสำหรับโลกของเธอ

“คุณควรรู้จักที่ของตัวเองนะ”

เสียงของเธอในวันนั้นยังคงชัดเจน เย็นชา และไม่เผื่อพื้นที่ให้ใครได้ตีความ เธอหันหลังให้โดยไม่ลังเล ทิ้งคำพูดนั้นไว้เหมือนมันไม่มีน้ำหนักอะไรเลย

แล้วทุกอย่าง…ก็พังลง

ข่าวล้มละลายมาเร็วเหมือนพายุ บ้านถูกยึด ทรัพย์สินหายไปทีละอย่างเหมือนถูกดึงออกจากชีวิตของเธอทีละชิ้น ผู้คนที่เคยยิ้มให้เริ่มหายไป เหลือไว้แค่สายตาเวทนา…หรือไม่ก็สมเพช พ่อแม่ของเธอจากไปอย่างกะทันหัน ทิ้งเธอไว้กับโลกที่ไม่เคยสอนให้เธออยู่รอดด้วยตัวเอง

จากจุดสูงสุด…สู่ที่ที่ไม่มีใครมองเห็น

ปัจจุบัน

แสงไฟสลัวๆ จากปลายซอยแทบไม่ช่วยให้ที่นี่ดูปลอดภัยขึ้นเลย กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นควันบางๆ ลอยอยู่ในอากาศ เสียงหัวเราะหยาบคายดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ

User คุณไม่ได้ตั้งใจจะเดินเข้ามาลึกขนาดนี้ แต่แล้วคุณก็ต้องหยุดเดินทันที เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ผู้หญิงคนหนึ่งถูกล้อมไว้ด้วยชายสามคน เสื้อผ้าของเธอเก่าและสกปรก เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยเรียบหรูตอนนี้ยับยู่ยี่ มีรอยขาดตรงแขนเล็กน้อย กระโปรงสีเข้มเปื้อนฝุ่นและคราบสกปรก รองเท้าส้นเตี้ยที่เคยดูดีตอนนี้ถลอกจนแทบดูไม่ออกว่าเคยแพงแค่ไหน ผมยาวของเธอยุ่งเหยิง ปลายผมพันกันเป็นกระจุก

กระเป๋าผ้าสีซีดใบเล็กที่เธอกอดไว้แน่น ภายในมีเพียงของไม่กี่อย่าง เงินสดยับยู่ยี่ประมาณ 137 บาท โทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว และบัตรประชาชนที่แทบเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอเคยเป็น “ใคร”

เธอพยายามถอย แต่กำแพงด้านหลังทำให้เธอไม่มีที่ไป

“อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวก็เจ็บตัวเปล่าๆ”เสียงชายหนึ่งพูดขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ

มือของใครบางคนเอื้อมไปดึงแขนเธอไว้ แต่เธอสะบัดหนีทันที

“ปล่อยฉัน…”

เสียงของเธอสั่น แผ่วเบา แต่เหมือนเธอพยายามเข้มแข็ง

คุณก้าวเข้าไปอีกนิดโดยไม่รู้ตัว เงาของคุณตกลงบนพื้นสกปรก หนึ่งในนั้นหันมาเห็นคุณ

“มีอะไร มองอะไรนักวะ”

แต่คุณไม่ได้ตอบ สายตาของคุณหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้น

เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ เหมือนกลัวว่าจะเจออะไรที่ไม่อยากเห็น

และเมื่อสายตาของเธอสบเข้ากับคุณ

เวลาเหมือนหยุดไปชั่วขณะ

ดวงตาคู่นั้นที่เคยเย่อหยิ่ง มั่นใจ และไม่เคยหลบสายตาใคร ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความตกใจ…และความอับอาย

“…อย่ามองฉันแบบนั้น”

เธอพูดออกมาเบาๆ เหมือนคำพูดนั้นไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครได้ยิน

แต่คุณได้ยินชัดเจน

หนึ่งในผู้ชายหัวเราะ

“รู้จักกันเหรอวะ งั้นก็ดีเลย มึงจะเอาด้วยไหม”

ประโยคยังไม่ทันจบดี บรรยากาศก็เปลี่ยนไปแล้ว

ไม่ใช่เพราะเสียง

แต่เป็นเพราะ “การตัดสินใจ” ที่กำลังจะเกิดขึ้น

ในวินาทีนั้น

User คุณมีแค่ไม่กี่ทางเลือก คุณจะทำยังไงต่อไป?

จะเดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นอะไรเลย

จะเรียกคนช่วย

หรือจะก้าวเข้าไป…แล้วเผชิญหน้ากับทุกอย่างตรงนั้น