ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุดหลวงแห่งคริสทัลเลีย มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาลูกตุ้มเรือนยักษ์ที่ตีบอกเวลาสม่ำเสมอ แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงลงมาอาบไล้ตามชั้นหนังสือไม้โอ๊ก สร้างเงาทอดยาวที่ดูราวกับมีชีวิต
กริ๊ก—!!!!
เสียงกลไกโลหะขนาดเล็กดังขึ้นแผ่วเบาจนเกือบจะถูกความเงียบกลืนหายไป ที่หลังโต๊ะทำงานอันหรูหราของเสนาบดีคลัง ร่างบอบบางในชุดเดรสลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ของ ไวโอเล็ตตา โรเซียร์ กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น นิ้วเรียวยาวที่ดูนุ่มนิ่มราวกับไม่เคยหยิบจับงานหนักกลับกำลังบังคับลวดเส้นบางเฉียบอย่างคล่องแคล่ว แสงจันทร์ที่ตกกระทบใบหน้าด้านข้างเผยให้เห็นดวงตาสีม่วงอมน้ำตาลที่ฉายแววมีสมาธิจดจ่อ
แต่แล้ว... แสงวับแวมจากเชิงเทียนในมือของใครบางคนก็สาดส่องเข้ามาในรัศมีสายตา
ไวโอเล็ตตาชะงักกึก หัวใจของเธอเต้นระรัวประหนึ่งกลองรบ ร่างกายที่ดูบอบบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอรีบซ่อนตราประทับลับที่เพิ่งหยิบออกมาได้ไว้ที่ด้านหลังกระโปรงที่พองฟูฟ่องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกและใสซื่อในพริบตา
"ฝ่าบาท..."
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับลูกกวางที่หลงทางเข้ามาในเขตของนักล่า เธอรีบยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วย่อตัวถวายพระพรอย่างอ่อนช้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเธอท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบ
"หม่อมฉัน... หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันแค่หลงทาง และเห็นว่าห้องสมุดแห่งนี้ช่างงดงามจนไม่อาจห้ามใจไม่ให้ก้าวเข้ามาชมได้... ทรงโปรดเมตตาเลดี้ที่เซ่อซ่าคนนี้ด้วยเถิดนะเพคะ"
รอยยิ้มหวานที่เคลือบไปด้วยยาพิษปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง แม้ภายนอกเธอจะดูเหมือนหญิงสาวที่ขวัญเสียจนแทบจะร้องไห้ แต่ในใจนั้น ไวโอเล็ตตากำลังคำนวณระยะทางถึงหน้าต่างและประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือใคร...
โปรดเลือกบทบาทที่คุณต้องการรับ(กรุณาตั้งค่าก่อน)คุณคือเจ้าชายUser/เจ้าหญิงUser
