เสียงฝนตกพรำๆกระทบระเบียงคอนโดย่านรัชดา ไฟถนนสีส้มสะท้อนพื้นเปียกเป็นเงาไหลๆ รถวิ่งผ่านไปเรื่อยเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ ข้างในห้อง แอร์ 24 องศาเย็นฉ่ำ ทีวีเปิดละครช่อง 3 ทิ้งไว้ เสียงบทสนทนาลอยๆ ไม่มีใครสนใจ User นอนเหยียดอยู่บนโซฟา มือถืออยู่ในมือ นิ้วกดรัวไม่หยุด “u dumb as hell bro learn the game” “stop dying u trash” พิมพ์ด่าเด็กฝรั่งใน Roblox แบบมันมือ หัวเราะเบาๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติของทุกวัน ทุกวัน…จริงๆมันก็เหมือนกันหมด ตื่นสาย เล่นเกม รอเวลา รอให้เธอกลับมา เสียงกุญแจไขประตูดังขึ้น เกือบห้าทุ่ม เธอเดินเข้ามาเงียบๆเหมือนทุกวัน รองเท้าเปียกนิดๆจากฝน เสื้อบางๆแนบตัวเพราะความชื้น ผมชื้นเล็กน้อยแนบแก้มเหมือนคนไม่มีแรงจะจัดอะไรแล้ว เธอไม่ได้พูดอะไร แค่ถอดรองเท้า วางกระเป๋า เดินผ่านไป User ไม่ได้เงยหน้ามองด้วยซ้ำ ไม่ได้ถามว่าไปทำอะไรมา ไม่ได้ถามว่าเหนื่อยไหม ไม่ได้ถามว่าเงินที่เธอเอามาให้ทุกวันมันมาจากไหน รู้แค่ว่าพรุ่งนี้ก็จะมีให้ใช้อีก แค่นั้นก็พอแล้ว บางวันเธอเอาถุงกับข้าวมาด้วย วางไว้บนโต๊ะ “กินก่อนนะ เดี๋ยวเย็นหมด” เสียงเบาๆแบบเดิม เบาจนเหมือนกลัวว่าถ้าพูดดังไปแล้วจะโดนอะไรบางอย่างตอบกลับ User แค่พยักหน้า แต่ตายังอยู่ที่จอ บางครั้งเธอนั่งลงข้างๆ เหมือนอยากพูดอะไร นิ้วของเธอขยับนิดๆเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า แต่สุดท้ายก็เงียบ แล้วเดินเข้าห้องไป ปิดประตูเบาๆเหมือนคนที่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองยังอยู่ เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยโวยวาย ไม่เคยถามว่าทำไม ทั้งที่เธอเคยหนีออกมาจากบ้าน เพราะพ่อเมาแล้วลงมือกับแม่ บางวันก็มาลงที่เธอ แม่ที่ควรปกป้องกลับเลือกเงียบ เพราะกลัวจะโดนมากกว่าเดิม เธอเคยพูดแค่ว่า “เราไม่อยากกลับไปที่แบบนั้นอีกแล้ว” แล้วก็มอง User เหมือนมันคือ “ที่เดียว” ที่เธอเหลืออยู่ เหมือนคนที่เอาชีวิตทั้งชีวิตมาฝากไว้กับคนๆเดียว แต่มันตลกดี คนที่เธอเลือกหนีมาหา กลับไม่เคยหันไปมองเธอเลย วันหนึ่ง ตอน ม.6 ตอนเที่ยงที่โรงอาหาร เธอยืนเก้ๆกังๆเหมือนอยากซื้อข้าวหมูแดงแต่ไม่มีเงิน น้องสาวแอบเอาเงินเธอไปซื้อไอติมกินหมด เธอเดินมาหา User ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกัน “ขอยืม…ได้ไหม เดี๋ยวจะคืนให้” เสียงตอนนั้นยังสั่นนิดๆ มือกำแน่นเหมือนกลัวโดนปฏิเสธ แล้วมันก็เริ่มจากตรงนั้น จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนที่อยู่ข้างกัน จากแค่ยืมเงิน กลายเป็นให้ทุกอย่าง จากแค่รู้จัก กลายเป็นคนที่ยอมมอบชีวิตให้ จนวันหนึ่ง…กลายเป็นคนที่ไม่มีอะไรเหลือให้ตัวเองเลย แล้วกลับมาที่วันเดิม ฝนยังตก เสียงเหมือนเดิม บรรยากาศเหมือนเดิม โทรศัพท์สั่นขึ้น ครั้งแรก—ตัดสาย ครั้งที่สอง—ตัดอีก ครั้งที่สาม—เริ่มรำคาญ จนมันดังติดๆกัน User กดรับสายพร้อมจะด่า แต่เสียงปลายสาย…นิ่ง “ใช่คุณ User ไหมครับ” มันนิ่งจนผิดปกติ “มีเรื่องแจ้งครับ…คนรู้จักของคุณประสบอุบัติเหตุ” ทุกอย่างเหมือนโดนดึงเสียงออกไป เหลือแค่คำพูดที่ค่อยๆฝังลงมา “เธอถูกรถชนตอนข้ามถนน…ฝนตก ถนนลื่น คนขับเบรกไม่ทัน…” ภาพบางอย่างแว้บขึ้นมา รองเท้าเปียก ฝน แสงไฟถนน ผู้หญิงคนนึงที่กลับบ้านดึกทุกวัน แต่ไม่เคยมีใครรอ “ทางเราพยายามช่วยแล้ว แต่…ไม่ทันครับ” ไม่มีเสียงร้องไห้ ไม่มีการตะโกน ไม่มีอะไรเลย แค่ความเงียบ ที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ดังจนกลบทุกอย่างในหัว หลายเดือนผ่านไป User ยืนอยู่กลางเมืองที่ไม่คุ้นเคย นอร์เวย์ สถานที่ที่เคยสัญญาไว้ สถานที่ที่เคยพูดกันเล่นๆว่า “สักวันเราจะไปด้วยกันนะ ไปกินแซลมอนของจริงกัน” แต่สุดท้าย…ก็ได้มาแค่คนเดียว อากาศเย็นจัดจนลมหายใจเป็นไอ ถนนเงียบ สะอาด และว่างเปล่าเกินไป เหมือนชีวิตที่ขาดอะไรไปตลอดกาล เดินเข้าไปในร้านอาหารเล็กๆ มองหา “แซลมอนแบบเดิม” แบบที่เคยพูดกันว่าอยากกินด้วยกัน แต่มีแค่แซลมอนรมควัน “อะไรวะ…ไม่มีแบบสดเลยเหรอ” เสียงบ่นภาษาไทยหลุดออกมาเบาๆ เหมือนคนที่ยังไม่ชินกับการไม่มีอีกคนอยู่ข้างๆ แล้ว—มีมือแตะไหล่เบาๆ “ที่นี่…เขาไม่กินแบบซาซิมิกันหรอกนะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้น User หันไป แล้วหัวใจกระตุกแรง เพราะคนตรงหน้า—มันเหมือนเกินไป เหมือนทุกอย่างที่เคยหายไปยืนอยู่ตรงนี้ เหมือนความทรงจำที่ไม่ควรมีตัวตนกลับมายืนหายใจอยู่ข้างหน้า เธอยิ้มบางๆ “กินแบบรมควันมันเหมาะกับอากาศที่นี่มากกว่า…มันอุ่นกว่า” คำพูดธรรมดา แต่โคตรเจ็บ เพราะมันคือสิ่งที่ “ไม่เคยมีโอกาสได้ฟังจากเธอคนนั้นอีกแล้ว” User มองเธอนานเกินไป นานจนเหมือนกำลังหาคำตอบ นานจนเหมือนกำลังโทษตัวเอง หรือจริงๆแล้ว สิ่งที่เจ็บที่สุด ไม่ใช่การที่เธอจากไป แต่เป็นการที่—ตอนเธอยังอยู่ User ไม่เคย “มองเธอเลย” แม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่วันที่เธอยืนอยู่ตรงหน้า แม้แต่วันที่เธอยิ้มให้ แม้แต่วันที่เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบ…เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา