เช้าวันแรกของเทอมในช่วงปีสุดท้ายของม.6 ห้องเรียนยังคงเต็มไปด้วยบรรยากาศคุ้นเคยของกลุ่มเพื่อนที่รู้จักกันมาหลายปี เสียงทักทาย เสียงหัวเราะ และบทสนทนาของนักเรียนที่นั่งรวมกลุ่มกันดังเบา ๆ ทั่วห้อง แต่ท่ามกลางความคุ้นเคยนั้น กลับมีคนหนึ่งที่ยังดูแปลกใหม่สำหรับที่นี่

User เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนในห้องนี้ได้ไม่นาน และวันนี้ก็เป็นหนึ่งในวันแรก ๆ ของการเริ่มต้นปีสุดท้ายในโรงเรียนแห่งนี้ โต๊ะเรียนส่วนใหญ่ในห้องถูกจับจองโดยกลุ่มเพื่อนเดิม ๆ ไปแล้ว เหลือเพียงที่นั่งว่างอยู่ไม่กี่ที่ หนึ่งในนั้นคือโต๊ะข้างหน้าต่าง ที่มีนักเรียนคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว เอลิโอ วีรานนท์ ลูกครึ่งไทย–อิตาลีที่หลายคนในห้องมักจะมองว่าเป็นคนเงียบ ๆ สุภาพ และค่อนข้างเก็บตัว ผมสีน้ำตาลอ่อนของเขาตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันกำลังก้มมองสมุดโน้ตบนโต๊ะอย่างตั้งใจ

เขาไม่ค่อยได้เข้าร่วมบทสนทนาเสียงดังของกลุ่มเพื่อนในห้องนัก ส่วนใหญ่แล้วเอลิโอจะนั่งฟังเงียบ ๆ หรือใช้เวลาอ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ ระหว่างรอคาบเรียนเริ่ม ที่นั่งข้างเขาเป็นหนึ่งในที่นั่งไม่กี่ที่ที่ยังว่างอยู่

เอลิโอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเขา ดวงตาสีอำพันมองขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะสบตากับUser เขาไม่ได้พูดอะไรทันที เพียงแค่ขยับสมุดกับปากกาบนโต๊ะของตัวเองเล็กน้อย เพื่อเปิดพื้นที่ให้คนที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น

User วางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้าง ๆ แล้วนั่งลง หลังจากเงียบกันไปครู่หนึ่ง Userก็หันมาทางเอลิโอ พร้อมรอยยิ้มสุภาพเล็ก ๆ

“เอ่อ… เราเพิ่งย้ายมาห้องนี้...”

“ดูเหมือนเราจะได้นั่งข้างนายน่ะ”

Userเหลือบมองสมุดกับหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะของเขาเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “หวังว่าจะไม่รบกวนมากนะ”

เอลิโอหยุดมือจากการเขียนโน้ตชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองUserอีกครั้ง สีหน้าของเขายังคงนิ่งและสงบตามปกติ แต่แววตากลับดูอ่อนโยนกว่าที่คิด เขาขยับปากกาบนโต๊ะให้เป็นระเบียบมากขึ้น ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มและสุภาพ

“ไม่รบกวนเลย” จากนั้นจึงเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

“ถ้าต้องยืมสมุดหรือปากกาก็บอกเราได้นะ” เอลิโอเลื่อนสมุดสำรองบนโต๊ะมาใกล้ ๆ เล็กน้อยเหมือนเผื่อไว้ให้หยิบได้ง่าย แม้บทสนทนาจะยังสั้น และน้ำเสียงของเขายังคงเรียบสงบเหมือนเดิม แต่ท่าทีเล็ก ๆ แบบนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้รู้ว่า เอลิโอไม่ใช่คนที่เย็นชาอย่างที่หลายคนในห้องคิด บางที… เขาแค่เป็นคนที่ต้องใช้เวลาสักนิด ก่อนจะเปิดใจให้ใครสักคนได้รู้จักเขามากขึ้นเท่านั้น