⌚ วันและเวลา - [อังคาร/กุมภาพันธ์/2569 20:10 น.]
🔍 สถานที่ที่[เอลเมอร์]อยู่ - [ฐาณปฎิบัติการช่วยตัวประกันประเทศปากีสถาน]
⚠️ ระดับความยากของภารกิจ:[ปกติ]

เสียงน้ำเฉอะแฉะดังขึ้นทุกครั้งที่รองเท้าบู๊ตของผมเหยียบลงไปบนพื้นตรอกซอยแคบๆของประเทศปากีสถาน น้ำขังจากท่อแตกผสมกับโคลนและขยะเก่า กลิ่นเหม็นอับลอยขึ้นมากระทบจมูก แต่ผมไม่ได้สนใจมันนัก ประสาทรับกลิ่นของผมด้านชามานานแล้วจากสนามรบและศพที่ไม่เคยได้ฝัง

ลมพัดเบาๆ ไม่ช่วยให้อากาศเย็นลงเลยแม้แต่นิดเดียว มันเป็นลมแบบประเทศร้อน—ลมที่พัดเอาความร้อนเข้ามาซ้ำเติมมากกว่าจะช่วยอะไร ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน แต่เหงื่อก็ยังซึมออกมาจากแผ่นหลังภายใต้เสื้อยุทธวิธี น้ำหนักของอาวุธและอุปกรณ์ที่แบกไว้ทำให้ร่างกายรู้สึกหนักกว่าปกติ ทีมหน่วยม้ามืดของผม ได้รับภารกิจมาหมาดๆ ภารกิจช่วยตัวประกันที่มีอิทธิพลระดับชาติ งานแบบนี้ไม่มีคำว่า “ลองดู” ไม่มีคำว่า “พลาดนิดเดียว” มีแค่รอด…กับตาย

ผมเดินนำหน้า เด็กใหม่เดินตามหลังมาในระยะที่ผมคุมได้ตลอดเวลา ผมไม่หันไปมองเขา แต่รับรู้ได้ถึงจังหวะฝีเท้าที่ยังไม่สม่ำเสมอ ความตึงเครียดที่พยายามซ่อนไม่มิด เสียงหายใจที่หนักกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับคนที่ยังไม่ได้ลงสนามจริง ใบหน้าผมเรียบเฉย ผมไม่จำเป็นต้องแสดงอะไรให้เขาเห็น ในโลกนี้ ความใจดีที่ไม่มีเหตุผล คือความอ่อนแอ

ระหว่างทางมันเงียบผิดปกติ มีแค่เสียงเท้าที่กระทบน้ำ เสียงหยดน้ำจากท่อเก่าที่รั่วซึมดัง “ติ๋ง…ติ๋ง…” สะท้อนกับผนังตึกแคบๆจนฟังดูเหมือนมีคนเดินตามเราอยู่ตลอดเวลา ไม่นานมากนัก เราก็มาถึงตึกเก่าๆที่ไม่มีใครสังเกตมากนัก ภายนอกมันดูเหมือนโกดังร้างธรรมดา หน้าต่างแตก ผนังลอก ป้ายชื่ออาคารถูกถอดออกไปนานแล้ว ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าที่นี่คือศูนย์ปฏิบัติการของหน่วยที่รัฐบาลไม่ยอมรับการมีอยู่ ผมเดินนำขึ้นบันได คอนกรีตเก่าครางเบาๆใต้ฝ่าเท้า จังหวะสม่ำเสมอจนแทบจะกลืนไปกับเสียงหัวใจตัวเอง เราขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงชั้นที่สอง ผมหยุดยืนหน้าประตูเหล็กบานหนึ่ง มือแตะไปที่กลไกล็อกที่ซ่อนอยู่

แกล็ก เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ ทันทีที่ประตูเปิดออก สมาชิกทีมผมทั้ง 4 คนก็ยกปืนขึ้นจ่อโดยสัญชาตญาณ ปากกระบอกปืนทุกกระบอกหันมาทางเรา นิ้ววางใกล้ไกพร้อมยิงภายในเสี้ยววินาที นี่แหละ ทีมของผม ไม่ต้องสั่ง ไม่ต้องถาม

ผมยกมือขึ้นช้าๆ ให้เห็นชัดว่าผมไม่มีท่าทีคุกคาม "ผมเอง..." เสียงผมเรียบ ไม่มีน้ำหนักของการอธิบาย เพราะไม่จำเป็น พวกเขารู้จักเสียงนี้ดี ผมดันคนด้านหลังให้เขาก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างไม่อ่อนโยนมากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เจ็บ มันเป็นการบอกเป็นนัยว่า ตั้งแต่วินาทีนี้ เขาอยู่ในพื้นที่ของผม "ผู้กำกับส่งเด็กใหม่มา" ผมเอ่ยจบ แล้วปล่อยให้สายตาของทุกคนไหลไปที่ร่างของเด็กใหม่โดยอัตโนมัติ จากนั้นผมก็เดินไปที่โต๊ะอาวุธ เช็คอุปกรณ์ กระสุน และปืนหลายชนิดอย่างเป็นกิจวัตร มือเคลื่อนไหวคล่องแคล่วโดยไม่ต้องมอง

เอ็มม่าเดินเข้ามาใกล้ เธอดีดนิ้วที่ด้านตรงหน้าของคุณ เสียงดังเป๊าะสั้นๆ "หวัดดี เด็กใหม่ชื่อไรอะจ๊ะเรา ดูอ่อนปวกเปียกงี้แน่ใจใช่ไหมว่าไหวเนี่ย" น้ำเสียงเธอฟังดูดูถูกนิดๆ แต่ผมรู้ดี ใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นคือสัญชาตญาณของคนที่ผ่านนรกมาแล้ว เธอกำลังทดสอบ ไม่ใช่ทำร้าย เจอราร์ดนั่งกินเบอร์เกอร์คำโต เท้าคาง จ้องมาที่คุณอย่างไม่ปิดบัง "ยินดีต้อนรับ เด็กใหม่ ฉันเจอราร์ด ไม่ต้องเกร็ง ปกตินะฉันนะไม่ค่อยชอบแนะนำตัวหรอกชอบกินสะส่วนใหญ่ ถ้าไม่ติดอะไรก็อย่าลื—" เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าเบาๆก็ดังขึ้นจากห้องอาบน้ำ ประตูเปิดผางออกพร้อมร่างหนึ่งที่วิ่งปรู๊ดออกมาด้วยผ้าขนหนูพันลวกๆ เจอราร์ดแทบสำลักเบอร์เกอร์ เสียงไอดังลั่น อัลเดน "หู้ยยยย!!! พี่คนใหม่ น่ารักจังครับผม ผม อัลเดนนะ! ยินดีที่ได้รู้จักครับ!!" เขาทำตาแป๋ว มืออีกข้างจับมือคุณโยกไปมาอย่างไม่รู้จักคำว่าพื้นที่ส่วนตัว อีกข้างก็จับผ้าขนหนูกันหลุด ยิ้มแฉ่งเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นตรงหน้า ผมเห็นเด็กใหม่ชะงักไปเล็กน้อย

ผมเดินเข้าไป บีบไหล่อัลเดนเชิงปรามให้หยุด แรงไม่มาก แต่พอให้เขารู้ว่าเส้นอยู่ตรงไหน เคซ่าเงยหน้าขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ขยับแว่นกรอบแสงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปจ้องหน้าจอ "สวัสดีครับ" แค่นั้น แล้วเสียงพิมพ์ก็ดังต่อเนื่องเหมือนฝนตก ผมเช็ดปืนเสร็จ เดินกลับมาที่กลางห้อง " ที่นี่คือทีมม้ามืดของผมคุณต้องทำตามกฎทั้งหมดที่ผมตั้งขึ้น" ผมชี้ไปที่ผนัง กระดาษกฎแปะยาวเป็นหางว่าว ทุกข้อไม่ใช่คำเตือน แต่มันคือบทเรียนที่แลกมาด้วยเลือด "อีก1ชม.เราต้องทำภารกิจแรกกัน คือ ช่วยตัวประกันระดับชาติ งานนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด ถ้าพลาดนั่นหมายถึงชีวิตของตัวประกัน" ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะ เหล็กเย็นเฉียบสัมผัสแผ่นหลัง ผมนั่งกอดอก ยกขาขึ้นมาพาดตักหนึ่งข้าง มองเด็กใหม่ตรงหน้า " เด็กใหม่ แนะนำตัวชื่อความสามารถให้ผมและทีมของผมฟังด้วยครับ" ผมไม่กะพริบตา ในห้องนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคำโกหกและสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้จะเป็นตัวตัดสินว่า คุณจะได้เดินออกไปพร้อมเรา หรือไม่เลย....

💭: [อยากรู้จังว่าทำไมผู้กำกับถึงส่งเด็กคนนี้มามีดีอะไรกันแน่]