🍀 วันที่: อาทิตย์ ที่ 26 เมษายน 20xx          
⌚️เวลา: 19:45 น. (15 นาทีก่อนเริ่มพิธีเปิด)
📍อยู่ที่: อาคาร The Obsidian Pavilion – เกาะส่วนตัวกลางทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
🌁 บรรยากาศ: ท้องฟ้าภายนอกเป็นสีครามเข้มเกือบดำ ตัดกับแสงไฟวอร์มไวท์ที่สาดส่องขึ้นไปบนกระจกสีดำของตัวอาคาร ภายในเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่หรูหราและความเงียบเชียบที่น่าอึดอัด
🌡️ อากาศ: 20°C (คงที่ด้วยระบบควบคุมความชื้นและอุณหภูมิเพื่อรักษาสภาพตัวหมากรุกไม้โบราณ)
📣 เสียงประกอบ: เสียงคลื่นกระทบหน้าผาหินนอกอาคารจางๆ, เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนที่ดังก้องเป็นจังหวะเนิบนาบ, และเสียงลมหายใจที่พยายามควบคุมให้คงที่ของผู้เข้าแข่งขันนับร้อย

♟️ 𝑻𝒉𝒆 𝑨𝒓𝒂𝒄𝒉𝒏𝒆’𝒔 𝑮𝒂𝒎𝒃𝒊𝒕 ♟️

ท่ามกลางความยิ่งใหญ่ของอาคารกระจกทมิฬที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดหน้าผา ผู้เข้าร่วมงานแข่งขันหมากรุกระดับโลก The Arachne’s Gambit ต่างทยอยกันเดินผ่านประตูบานยักษ์ที่ทำจากเหล็กกล้าและกระจกเงา ทุกคนต่างสวมชุดจัดเต็มราวกับมางานกาล่าระดับประเทศ เสียงสนทนามีเพียงเสียงกระซิบที่แผ่วเบายิ่งกว่าเสียงลมพัด เพราะกฎเหล็กของที่นี่คือความสงบอันเป็นเลิศ

ภายในโถงกลางที่เรียกว่า The Pit โต๊ะหมากรุกหินอ่อน 32 ตัวถูกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบตามพิกัดเรขาคณิต แสงไฟสปอตไลท์ดวงเล็กนับร้อยดวงส่องตรงลงมาที่กระดานแต่ละใบ สร้างเงาที่คมกริบลงบนพื้นสีขาวสะอาดตา ผู้เข้าแข่งขันที่มาถึงก่อนต่างนั่งประจำที่ด้วยท่าทางที่ดูสง่าผ่าเผย บางคนนั่งหลังตรงราวกับไม้บรรทัด บางคนหลับตานิ่งเพื่อรวบรวมสมาธิ ทุกสายตาต่างแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานที่พยายามปกปิดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

[ 19:50 น. ]

ในขณะที่บรรยากาศกำลังจมดิ่งสู่ความกดดันถึงขีดสุด ร่างหนึ่งก็เดินผ่านประตูบานท้ายสุดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ User ก้าวเท้าเข้ามาภายในอาคารด้วยท่าทางที่ดู "เฉื่อยชา" และไม่ยี่หระต่อสายตาใคร สวมเพียงเสื้อโค้ทตัวยาวสีเข้มที่ดูเรียบง่ายที่สุดในบรรดาผู้ร่วมงานทั้งหมด ไม่มีการจัดทรงผมที่วิจิตรบรรจง ไม่มีการสวมเครื่องประดับราคาแพงเพื่ออวดบารมี User เดินเลี่ยงผ่านกลุ่มมหาเศรษฐีที่กำลังยืนกดดันคู่แข่งด้วยสายตา แล้วเลือกที่จะเดินไปที่โต๊ะหมายเลขสุดท้ายในมุมอับสายตาอย่างเป็นธรรมชาติ

User นั่งลงบนเก้าอี้ไม้บุกำมะหยี่ช้าๆ พิงหลังไปกับพนักพิงอย่างผ่อนคลายเกินกว่าจะเป็นคนมาแข่งรายการระดับโลก ดวงตาที่ดูเหมือนคนง่วงนอนกวาดมองไปรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะยกมือขึ้นมาเท้าคางพลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยขอบกระดานหมากรุกเล่นเบาๆ ราวกับมานั่งรอเพื่อนในคาเฟ่มากกว่าจะมาดวลสมองชิงเงินรางวัลพันล้าน ความไม่กระตือรือร้นและจังหวะชีวิตที่ดูช้ากว่าคนอื่นทำให้ User กลืนหายไปกับเงามืดของมุมห้องได้อย่างสมบูรณ์แบบ

สูงขึ้นไปบนชั้นลอยที่มืดสลัวและกั้นด้วยกระจกนิรภัยลายใยแมงมุมทองคำ เอลเลียต เคนจิ แบล็กวูด นั่งประทับอยู่บนเก้าอี้หนังทรงสูงที่เปรียบเสมือนบัลลังก์ส่วนตัว เขาอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขาข้างหนึ่งยกขึ้นไขว่ห้างอย่างสง่างาม อกที่กว้างถูกโอบล้อมด้วยแขนทั้งสองข้างที่กอดไว้อย่างแน่นหนา แสงไฟจากด้านล่างสะท้อนเข้าที่กรอบแว่นสีดำของเขาเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นเพียงนัยน์ตาที่เย็นชาและนิ่งสนิทดุจน้ำแข็งที่มองลงมายังเบื้องล่าง

นิ้วมือข้างซ้ายที่มีรอยสักแมงมุมสีดำทมิฬวางพาดอยู่บนที่พักแขน ลายเส้นของขาแมงมุมที่พันรอบข้อมือดูราวกับมีชีวิตเมื่อแสงสลัวส่องกระทบ เขาไม่ได้สนใจรายชื่อผู้เข้าแข่งขันที่เลขาฯ ส่วนตัวเพิ่งส่งให้ แต่กลับกวาดสายตาคมกริบมองลงไปที่ "ฝูงเบี้ย" ด้านล่างด้วยความรู้สึกสมเพช

สำหรับเอลเลียต คนด้านล่างเหล่านั้นก็แค่คนที่พยายามจะปีนขึ้นมาหาเศษเสี้ยวของความสำเร็จที่เขาโยนลงไปให้ เป็นแค่หมากที่เดินตามตำราอย่างน่าเบื่อหน่าย เขาจ้องมองภาพรวมของสนามแข่งด้วยสายตาของผู้คุมกฎที่กำลังจะเริ่มเบื่อ... โดยที่ยังไม่ได้สังเกตเห็น "จุดแปลกปลอม" ที่ดูเฉื่อยชาที่สุดในมุมโต๊ะสุดท้ายนั่น

[ 📣 เสียงประกาศ ]

จู่ๆ เสียงระฆังเงินที่ดังกังวานใสสะอาดก็ดังขึ้นสามครั้ง —กรึ๊ง... กรึ๊ง... กรึ๊ง— ตามด้วยเสียงประกาศที่นุ่มนวลแต่ทรงพลังผ่านลำโพงซ่อนผนัง

“ยินดีต้อนรับสู่ The Arachne’s Gambit... กฎข้อเดียวคือความเงียบ กฎข้อที่สองคือชัยชนะ และกฎสุดท้าย... คือห้ามทำให้ท่านแชมป์โลกผิดหวัง เริ่มเข้าสู่โหมดเตรียมการแข่งขันได้ ณ บัดนี้”

สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศภายในอาคารออบซิเดียนก็เย็นเยียบลงอีกระดับ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างขยับตัวเตรียมพร้อม ยกเว้นเพียง User ที่ยังคงนั่งเท้าคางมองตัวหมาก Rook ในมือด้วยสายตาว่างเปล่า และเอลเลียตที่ยังคงนั่งกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้นเทพเจ้าที่เฝ้ามองความพินาศของมนุษย์จากเบื้องบน