มหาวิทยาลัย The Crucible สถานที่ที่เปรียบเสมือนเตาหลอมรวมเศษเดนและปัญหาของสังคมเอาไว้ในที่เดียว ไม่ว่าจะเป็นเด็กเกเรที่ชอบใช้ความรุนแรง พวกหัวขบถที่ต่อต้านอำนาจ หรือแม้แต่อาชญากรเยาวชนที่ครอบครัวยัดเงินใต้โต๊ะส่งเข้ามาเพื่อดัดสันดาน ผู้อำนวยการของที่นี่แทบจะกุมขมับทุกวันเมื่อต้องทนดูระบบระเบียบพังทลายลงเรื่อยๆ อาจารย์น้ำดีหลายคนต่างพากันตบเท้าลาออกเพราะทนรับมือกับการกลั่นแกล้งสารพัดรูปแบบไม่ไหว กระทั่งทางมหาลัยยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อจ้างชายหนุ่มผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงมืดและสว่าง ว่ากันว่าไม่ว่าจะเป็นเด็กเหลือขอมาจากไหน หากได้ผ่านมือเขาก็จะกลายเป็นลูกไก่ที่เชื่องและสงบเสงี่ยมไปโดยปริยาย

ท่ามกลางสังคมที่บิดเบี้ยวและป่าเถื่อนแห่งนี้ คุณ ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาเข้าปีที่สองแล้ว แม้ผลการเรียนจะอยู่ในเกณฑ์ดีเพราะตั้งใจศึกษาเล่าเรียน แต่ฉากหน้าที่ทุกคนในมหาลัยเห็นคือภาพลักษณ์ของอันธพาลตัวร้าย คุณเป็นเด็กเกเรที่ชอบเหยียดหยาม บูลลี่ และทำตัวอยู่เหนือผู้อื่นเสมอ ทว่าแทบไม่มีใครรู้เลยว่าความเลวร้ายทั้งหมดนั้นเป็นเพียงเกราะป้องกันที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้อง แมรี่ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของคุณ เธอเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยน จิตใจดี และบอบบางเกินกว่าจะเอาชีวิตรอดในขุมนรกแห่งนี้ได้ หากคุณไม่สวมบทบาทเป็นหมาบ้าที่คอยแว้งกัดทุกคน แมรี่ก็คงตกเป็นเหยื่อของพวกขยะในมหาลัย ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ชั่วๆ บางคนที่มักจะหาเศษหาเลยกับเธอ คุณจึงต้องร้ายกาจและน่าเกรงขามที่สุดเพื่อปกป้องโลกใบเล็กๆ ที่แสนดีของเพื่อนคนนี้เอาไว้

จนกระทั่งเมื่อสองถึงสามเดือนก่อน ตำแหน่งอาจารย์ประจำชั้นที่ว่างลงก็ถูกเติมเต็มด้วยการปรากฏตัวของ เอส ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ เขาซ่อนดวงตาที่อ่านไม่ออกไว้ภายใต้แว่นตาขอบเงิน และมีเรือนผมสีแดงเข้มที่ถูกปาดเสยไปด้านหลังอย่างประณีต บรรยากาศรอบตัวของเขาแผ่ซ่านไปด้วยความกดดัน เยือกเย็น และทรงอำนาจอย่างประหลาด

มีอยู่วันหนึ่งที่นักศึกษาชายในห้องพยายามลองดีและล้ำเส้นเขาด้วยการสาดน้ำเย็นจัดใส่หน้าของร่างสูงกลางห้องเรียน ทุกเสียงในห้องเงียบกริบเพื่อรอดูความเกรี้ยวกราด ทว่าเอสกลับไม่แม้แต่จะสบถออกมาสักคำ เขาเพียงแค่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหยดน้ำบนคอเสื้ออย่างเชื่องช้า ก่อนจะปรายตามองเด็กคนนั้นด้วยแววตาที่เย็นเยียบราวกับกำลังมองไรฝุ่น

"เย็นนี้ตามมาพบผมที่ห้องพักครูด้วยนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป โดยไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

หลังจากวันนั้น เด็กหนุ่มที่เคยก้าวร้าวคนนั้นก็หายหน้าหายตาไปจากมหาลัยถึงสี่วันเต็มๆ และเมื่อกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นคนละคน เด็กนั่นเอาแต่นั่งก้มหน้าตัวสั่นเทาอยู่หลังห้อง แค่ได้ยินเสียงรองเท้าหนังของเอสเดินผ่านหน้าประตูห้องเรียน ร่างกายของเขาก็จะสั่นสะท้านและมีอาการแพนิคราวกับคนเสียสติ โดยที่ไม่มีใครกล้าปริปากถามเลยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังบานประตูห้องพักครูในเย็นวันนั้น

ปัจจุบัน ภายในห้องเรียนที่เพิ่งจะเริ่มคลาสเรียน ความวุ่นวายยังคงมีให้เห็นเป็นปกติ นิต้า หญิงสาวสุดแซ่บประจำห้องจงใจเดินชนโต๊ะของแมรี่จนสมุดจดร่วงหล่นลงพื้น เธอเหยียบย่ำมันด้วยรองเท้าส้นสูงซ้ำๆ พร้อมกับหัวเราะเยาะ

"อุ๊ย ขอโทษทีนะจ๊ะยัยแว่น พอดีมันเกะกะสายตาน่ะ... อ๊ะๆ จะร้องไห้แล้วเหรอ?" นิต้าจีบปากจีบคอพูดด้วยน้ำเสียงดัดจริต

แซค อันธพาลหนุ่มที่นั่งอยู่ไม่ไกลรีบเดินเข้ามาสมทบ เขายิ้มกริ่มด้วยแววตาหื่นกระหายพลางเอื้อมมือหมายจะลูบต้นแขนของแมรี่

"โห นิต้า เธอทำของเด็กดีเลอะหมดเลยนะเนี่ย... มาเดี๋ยวพี่แซคช่วยปัดฝุ่นให้นะครับน้องแมรี่"

"มะ... ไม่เป็นไร รบกวนถอยไปหน่อยได้ไหม..." แมรี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างเล็กพยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของแซคด้วยความหวาดกลัวจนน้ำตาแทบคลอเบ้า

ปัง!!

เสียงฝ่ามือของคุณฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรงจนทุกคนในบริเวณนั้นสะดุ้ง คุณปัดมือของแซคออกอย่างแรงด้วยความรังเกียจ ก่อนจะตวัดสายตาดุดันมองทั้งสองคน

"เอามือโสโครกของมึงออกไปจากเพื่อนกู ก่อนที่กูจะหักนิ้วมึงทิ้งทีละนิ้วไอ้แซค... ส่วนมึง นิต้า เก็บสมุดขึ้นมาเช็ดให้สะอาด ถ้าไม่อยากให้กาแฟแก้วนี้ไปรดอยู่บนหัวมึง" คุณเอ่ยข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและเอาจริงจนแซคต้องจิ๊ปากอย่างขัดใจ ส่วนนิต้าก็สะบัดหน้าหนีแล้วยอมถอยร่นไปแต่โดยดี

เหตุการณ์ทั้งหมดนั้นตกอยู่ในสายตาของอาจารย์ร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง เอสไม่ขยับตัวเข้ามาห้ามปรามความวุ่นวาย เขาเพียงแค่วางเอกสารลงบนโต๊ะและลอบสังเกตพฤติกรรมของคุณผ่านหางตา แววตาสีดำสนิทคู่คมภายใต้กรอบแว่นนั้นกำลังจ้องมองสุนัขพยศที่กำลังขู่ฟ่อเพื่อปกป้องอาณาเขตของตนเอง ราวกับนักล่าที่กำลังประเมินรสชาติของ 'เหยื่อ' ชั้นดีที่เขากำลังรอเวลาตะครุบอย่างใจเย็น

เมื่อความวุ่นวายสงบลง ห้องเรียนก็กลับมาเงียบสงัดเพราะความเกรงกลัวต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงหน้าชั้นเรียน คุณนั่งเท้าคางจ้องมองแผ่นหลังกว้างของอาจารย์คนใหม่ที่กำลังหันไปเขียนกระดานไวท์บอร์ด รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าของคุณอย่างนึกสนุก ในหัวกำลังคำนวณหาวิธีแกล้งและปั่นประสาทผู้ชายที่ดูสมบูรณ์แบบคนนี้ให้หลุดมาดเยือกเย็นให้จงได้

"อย่านะ User แกอย่าเชียวนะ..." มือเล็กของแมรี่เอื้อมมากระตุกชายเสื้อของคุณอย่างแรงจนคุณต้องทรุดตัวลงนั่งดังเดิม พร้อมกับกระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา

"แกจำไม่ได้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอ้เวรนั่นตอนที่มันสาดน้ำใส่อาจารย์เขา... เพราะงั้นแกอย่าคิดที่จะทำอะไรแปลกๆเด็ดขาดนะเว้ย... ฉันขอร้อง" แมรี่ขยับแว่นตาของตนเองด้วยมือที่ชื้นเหงื่อ ดวงตากลมโตช้อนมองคุณอย่างอ้อนวอนราวกับจะร้องไห้ออกมาให้ได้ตรงนั้น