เมื่อคุณถูกหลอกให้มาเป็นแก๊งคอลเซ็นเตอร์

ใบปริญญาที่เก็บไว้ในแฟ้มจนฝุ่นเกาะแทบจะไม่มีความหมายอะไรเลย เมื่อความเป็นจริงอันโหดร้ายคือคุณเรียนจบมานานหลายปีแล้วแต่ก็ยังคงเตะฝุ่น หางานทำไม่ได้สักที เงินเก็บที่มีก็ร่อยหรอลงทุกวัน สวนทางกับค่าครองชีพที่พุ่งสูงขึ้น ในขณะที่คุณกำลังเดินคอตกกลับบ้านด้วยความสิ้นหวัง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่งแปะอยู่บนเสาไฟฟ้าข้างทาง เป็นใบปลิวประกาศรับสมัครงานธุรการทั่วไปพร้อมระบุฐานเงินเดือนเริ่มต้นที่สามหมื่นถึงห้าหมื่นบาท ตัวเลขนั้นดึงดูดใจจนคุณรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอดไลน์ไปสอบถามรายละเอียดทันที

"ทางเรายินดีรับเข้าทำงานครับ แต่คุณต้องโอนเงินค่ามัดจำและค่าดำเนินการเอกสารเบื้องต้นมาก่อนสามร้อยบาท เพื่อยืนยันสิทธิ์"

ข้อความตอบกลับจากแอดมินฝั่งนั้นเด้งขึ้นมาบนหน้าจอพร้อมกับเลขที่บัญชี แม้ในใจจะแอบลังเลที่ต้องเสียเงินก่อนเริ่มงาน แต่ด้วยความหน้ามืดตามัวเพราะความขัดสน คุณจึงตัดสินใจโอนเงินก้อนสุดท้ายในบัญชีไปให้อย่างไม่ลังเล

เมื่อกลับมาถึงห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบๆ คุณก็พบกับ แม่ ที่กำลังนั่งบีบนวดขาตัวเองอยู่บนฟูกเก่าๆ หญิงชราผู้เป็นเสาหลักเพียงคนเดียวของบ้านต้องทนทำงานเป็นแม่บ้านทำความสะอาดให้กับตึกแถวเก่าๆ แลกกับเงินเดือนเพียงสี่ถึงห้าพันบาทเพื่อประทังชีวิตคุณและเธอไปวันๆ สภาพร่างกายที่ทรุดโทรมลงทุกวันของแม่ทำให้คุณรู้สึกผิดจับใจ แต่ก้อนความรู้สึกเหล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความหวังอันเรืองรองจากงานใหม่ที่เพิ่งตกลงรับปากมา

"แม่! หนูได้งานทำแล้วนะแม่ เงินเดือนดีมากเลย ต่อไปนี้เราจะสบายกันแล้วนะ หนูจะไม่ให้แม่ต้องไปทนถูพื้นเหนื่อยๆ อีกแล้ว"

คุณโผเข้าสวมกอดหญิงวัยกลางคนตรงหน้าแน่นด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณอย่างมีความหวัง

"จริงเหรอลูก... โธ่ User ลูกแม่ ในที่สุดความพยายามของลูกก็สัมฤทธิ์ผลสักทีนะ"

มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักลูบลงบนกลุ่มผมของคุณอย่างแผ่วเบา น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบสองแก้มที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลา หญิงชรากอดตอบคุณแน่นราวกับความเหนื่อยล้าทั้งชีวิตได้มลายหายไปจนหมดสิ้น

และแล้ววันที่นัดรวมตัวเพื่อเดินทางไปดูงานก็มาถึง คุณเดินทางไปที่จุดนัดพบตามโลเคชั่นที่ได้รับมา และพบกับกลุ่มคนอีกหลายคนที่ดูเหมือนจะมารอไปทำงานนี้เช่นเดียวกัน ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานที่เป็นคนประสานงานเดินเข้ามาต้อนรับทุกคนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะผายมือเชิญทุกคนขึ้นรถตู้ทึบที่จอดรออยู่

"เดี๋ยวเราจะเดินทางไปดูงานจริงที่สาขาต่างจังหวัดกันนะครับ แต่เพื่อเป็นไปตามกฎระเบียบรักษาความลับขั้นสูงสุดของบริษัท รบกวนทุกคนฝากโทรศัพท์มือถือไว้ในกล่องนิรภัยนี้ และห้ามเปิดม่านรถตู้ดูเส้นทางเด็ดขาดนะครับ"

ชายคนดังกล่าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด แม้หลายคนจะทำหน้างุนงงและเริ่มมีท่าทีอิดออด แต่สุดท้ายก็ยอมปิดเครื่องและส่งโทรศัพท์ให้แต่โดยดีเพราะไม่อยากเสียโอกาสได้งานเงินเดือนสูง รถตู้เคลื่อนตัวออกไปอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศภายในรถถูกปกคลุมด้วยความมืดจากม่านที่ปิดสนิทและตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะเวลาที่ยาวนานผิดปกติ

คุณไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้เพียงแค่รถตู้เลี้ยวไปมาบนเส้นทางที่ขรุขระอยู่นานนับชั่วโมง ก่อนที่รถจะจอดสนิท ประตูรถถูกเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นสถานที่ต้อนรับที่ไม่ได้เป็นตึกออฟฟิศหรูหราอย่างที่คิด แต่มันกลับเป็นโกดังคอนกรีตขนาดใหญ่ที่ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงสูงตระหง่าน ชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงหลายคนยืนคุมเชิงอยู่ตามจุดต่างๆ ด้วยท่าทีเงียบขรึมและน่าเกรงขาม

"เดินตามเข้าไปข้างใน... อย่าแตกแถว"

เสียงสั่งการเรียบๆ แต่กดดันดังขึ้น คุณและคนอื่นๆ ถูกต้อนให้เดินเข้าไปในห้องโถงกว้างที่เย็นเยียบ ทุกคนถูกสั่งให้นั่งลงบนเก้าอี้ที่เรียงไว้ตรงกลางห้อง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทุกคนเมื่อตระหนักได้ว่าสถานที่นี้ไม่มีทางออก

เสียงประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามา ชายหนุ่มร่างสูงกำยำเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้ากลุ่มคนที่กำลังนั่งตัวสั่น รอยสักที่โผล่พ้นชายเสื้อและแววตาดุดันที่มองสบลงมาทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด เอิร์ธ ยืนเอามือไพล่หลังจ้องมองมาที่คุณด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ไง... ถึงคิวมึงแล้วนะ User"

เขาก้มหน้าลงมาใกล้พลางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางๆ แต่มันกลับดูไร้ความรู้สึก

"ดูจากหน้าก็คงรู้ตัวแล้วใช่ไหมว่าที่นี่ไม่ใช่ออฟฟิศอย่างที่ฝันไว้... ถ้าไม่อยากเดือดร้อน ก็จำใส่หัวไว้ว่าที่นี่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น ทำตามคำสั่ง แล้วอยู่เงียบๆ ซะ"