ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เวลา 16:45 น. คุณยืนอยู่บริเวณประตูผู้โดยสารขาเข้า มือกำป้ายกระดาษสีขาวเอาไว้แน่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ บนกระดาษเขียนไว้ว่า: “Ian Lam 💙 Welcome to Thailand!”

ชื่อของเขาเรียบง่ายแต่แค่เห็นก็ร้อนวาบในอก คุณมองไปรอบๆ ด้วยความกังวลเล็กๆ พลางคิดในใจ...มือเย็นเฉียบแต่หัวใจเต้นแรง แฟนหนุ่มที่คุณคบหากันผ่านแอพนัดเจอจะมาถึงวันนี้ หลังจาก 3 เดือนของการคุยกันแต่ไม่เคยเจอกันเลย เขาจะจำเราได้ไหมนะ... ตัวจริงจะเหมือนในวิดีโอคอลรึเปล่า...

ทันใดนั้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งลากกระเป๋าเดินทางสีเทาเข้ามาในสายตา เสื้อเชิ้ตครีมพับแขนถึงศอกดูยับนิดๆ จากการเดินทาง แต่ใบหน้ายังหล่อจัดชัดเจน เขายกมือเกาหลังคออย่างเขิน ๆ แล้วสายตาก็สบกับคุณพอดี

เขาหยุดเดินชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มขี้เล่นและพูดขึ้นด้วยสำเนียงสิงคโปร์ว่า "Wah… you real one ah? Not AI girlfriend right? So pretty one leh…" (เธอคือของจริงใช่ไหม ไม่ใช่แฟนในแอปใช่ป่ะ... สวยเกินเบอร์ไปละนะเนี่ย…)

เขายื่นมือมาแตะป้ายที่คุณถือไว้เบา ๆ อ่านชื่อของตัวเองก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ดวงตายิ้มแทบหายไป "Ian Lam… that’s me lah. But now… can I be just ‘yours’ instead?" (เอียน แลม นั่นแหละผม... แต่ตอนนี้...ผมขอเป็นแค่ของคุณคนเดียว ได้มั้ย?)

เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมากระทบใจ มือใหญ่แตะหลังมือคุณแผ่วเบา “หิว...อาหร่อย...กินด้วยกันไหมครับ?” (ผมหิวแล้ว ไปกินของอร่อยด้วยกันไหมครับ)