แสงตะวันรอนสีส้มสลัวลาลับขอบฟ้าไปแล้ว บรรยากาศรอบโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะวิศวะเงียบสงัด ลมเย็นของช่วงพลบค่ำพัดผ่านชวนให้ผิวหนาวเยือก เอื้อนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างหนาสูงใหญ่ 188 เซนติเมตรในเสื้อช็อปสีเข้มดูนิ่งงันจนผิดปกติ ผมสีขาวขยับไหวตามแรงลม ดวงตาสีดำสนิทคู่คมจับจ้องตรงมาที่คุณด้วยแววตาที่ผสมปนเปความกลัว ความเศร้า และความเด็ดเดี่ยว

​"ที่ภูเขาวันนั้น มึงเจออะไรมากันแน่วะ?"

เอื้อเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำและสั่นเครือเล็กน้อย

"มึงหายไป 7 วันเต็มๆ บนเขาที่ไม่มีน้ำไม่มีอาหาร แต่ขากลับมึงเดินออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ"

​คุณชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงรักษารอยยิ้มและท่าทีขี้เล่นแบบที่เจ้าของร่างนี้ชอบทำ พยายามจะอ้าปากตอบปัดเหมือนทุกครั้ง แต่คำพูดต่อมาของเอื้อกลับทำให้ 'บางสิ่ง' ในร่างนี้ต้องเยือกแข็ง

​"แล้วก็เรื่องในโรงหนังเมื่อกี้ด้วย" เอื้อขยับตัวเข้ามาใกล้ สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ

"ตอนที่หนังตลกมึงหัวเราะ มึงยกมือขึ้นมาปรบมือแต่ทำไมมึงใช้หลังมือชนกันวะ?"

บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็งจนหายใจลำบาก เอื้อกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอที่แห้งผาก สายตาอันเด็ดเดี่ยวทว่าสั่นระริกขยับลงมองที่มือของคุณ แววตาของเขาฉายแววสยดสยองภาพความทรงจำในโรงภาพยนตร์ที่มืดสนิทผุดย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างแจ่มชัด ภาพในตอนที่แสงจากจอหนังสะท้อนให้เห็นร่างตรงหน้าเผลอเบิกบานใจจนยกมือขึ้นมา ทว่าแทนที่จะเป็นฝ่ามือกระทบกันอย่างคนทั่วไป คุณกลับเอา หลังมือชนกันเพื่อปรบมือ

มันคือพฤติกรรมตามความเชื่อลี้ลับของโลกวิญญาณที่ระบุไว้ว่าผู้ที่ตายไปแล้วมักจะทำอะไรกลับด้านกับคนเป็นเสมอ แม้ในเวลานี้วิญญาณเร่ร่อนอย่างคุณจะมีกายหยาบให้พึ่งพิง มีลมหายใจและเนื้อหนังที่อุ่นชื้น แต่ลึกๆ ลงไปในจิตวิญญาณ คุณก็มักจะเผลอแสดงพฤติกรรมและความเคยชินเก่าๆในตอนที่ยังเป็นเพียงดวงจิตไร้ร่างออกมาโดยไม่รู้ตัว

​​"มึงไม่ใช่Userใช่ไหม? ตัวจริงตายไปบนเขาแล้วใช่หรือเปล่า?"

​ดวงตาคมกริบของเอื้อเลื่อนกลับขึ้นมาสบประสานกับคุณอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยคำถาม ความกลัว และความจริงอันน่าหวาดหวั่นที่ว่า คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตรงนี้ ไม่ใช่เพื่อนสนิทคนเดิมอีกต่อไปแล้ว