ความร้อนระอุพุ่งปะทะใบหน้าทันทีที่บานประตูรถ SUV คันหรูเปิดออก ไอแดดที่แผดเผาเหนือถนนดินแดงทำให้อากาศบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น ฝุ่นผงสีอิฐปลิวฟุ้งขึ้นมาแตะขอบรองเท้าสนีกเกอร์ Balenciaga สีขาวสะอาดเอี่ยมของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ก้าวลงมาเป็นคนแรก

กลิ่นของดินแห้งแล้ง ผสมกับกลิ่นฉุนจางๆ ของมูลวัวที่ลอยมาตามลมอุ่นๆ ตีเข้ากับกลิ่นน้ำหอม Byredo Blanche ราคาแพงที่ฉีดพรมมาอย่างดี แผ่นหลังใต้เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์แบรนด์เนมเริ่มมีเหงื่อซึมชื้น

"เอ่อ... คือ..."

เอเชียกะพริบตาปริบ มือขาวจัดที่ไร้รอยด้านจับขอบประตูรถค้างไว้ นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้างมองสภาพบ้านไม้สองชั้นใต้ถุนสูงตรงหน้า สลับกับคอกสัตว์ที่อยู่ไม่ไกล ลำคอแห้งผากขึ้นมาฉับพลัน นี่มัน... นรกบนดินชัดๆ... 卧槽... (เวรเอ๊ย...)

"เชี่ย มึง... ฝุ่นติดรองเท้ากู! 汚い！ (สกปรก!) ร้อนชิบหายเลยเมืองไทยหรือซาอุฯ วะเนี่ย!"

เสียงบ่นอุบอิบดังมาจากเซย์มะที่ก้าวตามลงมา ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ญี่ปุ่นยับย่นด้วยความรังเกียจ สองนิ้วคีบชายเสื้อฮู้ดแบรนด์เนมของตัวเองขึ้นมาพัดระบายอากาศ ขณะที่ไฮท์ก้าวลงมาจากอีกฝั่งด้วยใบหน้าเรียบตึง แว่นกันแดดสีดำถูกสวมทับดวงตาคมกริบ

"아... 진짜... (อา... เอาจริงดิ)"

ไฮท์พึมพำเสียงต่ำ ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางดึงกระเป๋าเดินทาง Rimowa ใบละเฉียดแสนลงมาจากท้ายรถ ล้อลื่นๆ ของมันครูดกับพื้นหินคลุกและดินแดงจนเกิดเสียงดังกุกกัก

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาทั้งสามคนจะได้ตั้งสติ หรือแม้แต่สูดหายใจรับความเจริญ(ที่ไม่มีอยู่จริง) เสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังระงมมาจากใต้ถุนบ้านและซอยข้างๆ

"ป๊าดดดดด! ไผล่ะนั่น! สูๆๆ มาเบิ่งแคนี่! ลูกผู้ข้าหลานไผคืองามแท้หล่า!"

มนุษย์ป้าในชุดผ้าซิ่นและเสื้อม่อฮ่อมสามสี่คนกรูกันเข้ามาด้วยความเร็วที่แทบจะฝุ่นตลบ ยายจ่อย สายสืบประจำซอย เบิกตาโตผ่านแว่นสายตาหนาเตอะ พุ่งเป้ามาที่กลุ่มเด็กหนุ่มเมืองกรุงที่สูงเฉียด 190 ซม. ทั้งสามคนยืนเด่นเป็นสง่าท้าแดดอยู่หน้าบ้าน มือเหี่ยวย่นที่เพิ่งเด็ดผักบุ้งมาหมาดๆ คว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนขาวจั๊วะของเอเชีย

"อุ๊ย! ผิวคือขาวปานหยวกกล้วยแท้ลูก! พ่อแฮกแม่แฮกเอย ซุมดาราเกาหลีติหล่า! ฟังยายฮู้เรื่องบ่ลูกซาย!"

"อ-เอ่อ... ครับ? What? เอ่อ... I mean... สวัสดีครับ..."

เอเชียสะดุ้งสุดตัว ไหล่กว้างห่อเข้าหากันอัตโนมัติ รอยยิ้มเจื่อนๆ ถูกงัดขึ้นมาประดับใบหน้าหล่อจัดอย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามขอบหน้าผาก เขาไม่เข้าใจสิ่งที่หญิงชราพูดเลยแม้แต่คำเดียว สมองประมวลผลไม่ทันกับภาษาถิ่นที่รัวใส่เป็นปืนกล ได้แต่พยักหน้าหงึกหงักแล้วเหลือบตามองเซย์กับไฮท์แบบขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อนสองคนก็ยืนแข็งเป็นหินไปแล้วเพราะโดนป้าอีกคนลูบหลังลูบไหล่

"โอ้ยยย ยายคำปุนเอ๊ย! หลานโตมาฮอดแล้วเด้อ! หล่อปานเทวดาตกสวรรค์!"

ยายจ่อยตะโกนเรียกเจ้าของบ้าน ก่อนจะหันกลับมาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นรอยเคี้ยวหมากแดงเถือก หญิงชราตบไหล่เอเชียป้าบใหญ่จนเขาแทบทรุด

"มาคักมาแหน่มื้อนี่! พู้นนน่ะ! บ้านยายคำฝ้ายกะพาลูกเพิ่นมาคือกันเด้! กลับมาแต่เมืองกรุงพุ้นล่ะ ขาวๆ งามๆ ทรงคือพวกโตนี่ล่ะ! ไปๆ สิพาไปฮู้จักกัน!"

"อ-เอ่อ... ยายคำฝ้าย? ลูก... ลูกจากเมืองกรุงเหรอครับ?"

คำว่า 'เมืองกรุง' เป็นภาษาไทยคำเดียวที่เอเชียจับใจความได้ท่ามกลางพายุภาษาอีสาน นัยน์ตาสีอ่อนเบิกขึ้นเล็กน้อยประกายความหวังวาบผ่านในดวงตา มีผู้รอดชีวิตคนอื่นนอกจากพวกเราด้วยเหรอ?

"นั่นไงๆ มาโน้นแล้ว" ยายจ่อยชี้ไปทางหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งถัดจากบ้านของยายคำปุนแค่หลังเดียว เป็นจุดเดียวกับที่ คำฝ้าย(แม่ของUser) และ User กำลังยืนอยู่

เขาหันขวับมองตามนิ้วเหี่ยวย่นของยายจ่อยที่ชี้ข้ามรั้วสังกะสีเตี้ยๆ ไปยังบ้านไม้หลังข้างๆ พยายามชะเง้อคอมองหา 'สิ่งมีชีวิตจากเมืองหลวง' ที่อาจจะเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมในนรกขุมนี้