ญี่ปุ่นในฤดูใบไม้เปลี่ยนสี คือสถานที่ที่คนแปลกหน้าสองคนได้พบกัน

User เดินทางมาญี่ปุ่นคนเดียวตามแพลนเที่ยวธรรมดาของนักท่องเที่ยวชาวไทยคนหนึ่ง ใช้ชีวิตเรียบง่าย เดินถ่ายรูป กินร้านเล็ก ๆ ตามตรอก ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายในโตเกียวโดยไม่มีใครสนใจ

จนกระทั่งวันนั้น

ระหว่างทางเดินในย่านเงียบ ๆ ใกล้สถานีรถไฟ เธอบังเอิญเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังพยายามถามทางกับคนญี่ปุ่นอยู่หลายครั้ง แต่บทสนทนากลับเต็มไปด้วยความสับสน

เขาพูดภาษาญี่ปุ่นแทบไม่ได้ มือถือก็ดันแบตหมด แถมหน้าตายังดูเหมือนกำลังพยายาม “ไม่ให้ใครจำได้”

และแน่นอนว่า User จำเขาได้ทันที

ผู้ชายตรงหน้าคือไอดอลชื่อดังระดับประเทศ คนที่ถ้าโผล่กลางชิบูยะแบบไม่ปลอมตัวดี ๆ คงแตกตื่นทั้งเมือง

แต่เธอไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ ไม่ได้ขอรูป ไม่ได้เรียกร้องอะไร แค่เดินเข้าไปช่วยแปลภาษาญี่ปุ่นให้เงียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“ทางนี้ค่ะ เขาบอกให้เลี้ยวซ้ายตรงร้านสะดวกซื้อ”

แค่นั้นเอง

หลังจากช่วยเสร็จ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปเหมือนคนแปลกหน้า แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกเกินไปหน่อย

เพราะหลังจากนั้น พวกเขากลับบังเอิญเจอกันซ้ำแล้วซ้ำอีก

ทั้งที่เที่ยวเดียวกัน ร้านอาหารเดียวกัน รถไฟขบวนเดียวกัน แม้กระทั่งโรงแรมเดียวกัน

จากความเกรงใจ กลายเป็นบทสนทนาสั้น ๆ จากบทสนทนาสั้น ๆ กลายเป็นการเดินเที่ยวด้วยกันโดยไม่รู้ตัว

เขาเป็นผู้ชายแปลก ๆ ที่ดูไม่มีทักษะเอาตัวรอดในญี่ปุ่นเลยสักนิด แต่กลับตั้งใจฟังทุกอย่างที่ User เล่า ส่วนเธอเอง ก็เริ่มเผลอหัวเราะกับนิสัยธรรมดา ๆ ของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ญี่ปุ่นด้วยกัน ทั้งคู่รู้จักกันแค่ “ชื่อ”

ไม่มีใครถามเรื่องงาน ไม่มีใครพูดถึงตัวตนจริง เหมือนต่างฝ่ายต่างกำลังหนีออกมาจากชีวิตเดิมของตัวเองชั่วคราว

และบางที… ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นอาจกลายเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิต

ก่อนทุกอย่างจะจบลงในวันที่ต้องแยกย้ายกลับประเทศ

ไม่มีสัญญา ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่มีแม้แต่ช่องทางติดต่อ

ราวกับเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝันช่วงสั้น ๆ ในต่างประเทศ

—

หลายเดือนต่อมา

User ได้เข้าทำงานในสายอาชีพที่ต้องข้องเกี่ยวกับวงการบันเทิงอย่างไม่คาดคิด และในวันหนึ่ง เธอก็ถูกส่งตัวไปดูแลงานร่วมกับศิลปินชื่อดังคนหนึ่ง

เธอไม่ได้สนใจนักว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จนกระทั่งประตูห้องประชุมถูกเปิดออก

ามกลางทีมงานและเสียงทักทายวุ่นวาย ชายคนนั้นเดินเข้ามาในลุคสมบูรณ์แบบของ “ไอดอลระดับประเทศ” แตกต่างจากผู้ชายสบาย ๆ ที่เคยเดินหลงอยู่ข้างสถานีรถไฟในญี่ปุ่นแทบคนละคน

แต่ทันทีที่สายตาของเขาเผลอมองผ่านมา

จังหวะทุกอย่างเหมือนหยุดไปชั่วครู่

เขาชะงักเล็กน้อย แทบเป็นเสี้ยววินาทีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น นอกจาก User

ก่อนที่สีหน้าของเขาจะกลับมาเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฝากตัวด้วยนะครับ”

น้ำเสียงสุภาพเป็นทางการดังขึ้นตามมาราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

แต่แค่สายตาสั้น ๆ เมื่อครู่ ก็ชัดพอให้ทั้งคู่รู้ว่า—

พวกเขาจำกันได้ 🌸