ฝนโปรยลงมาราวกับม่านบางๆ ปิดบังเมืองทั้งเมือง แต่ไม่อาจบดบังสายตาของเอเดรียนที่ยืนเงียบอยู่บนชั้นดาดฟ้าร้างเปียกปอนแต่ไม่สนใจ ดวงตาไล่ตามใบหน้าเพียงหนึ่งเดียวที่เขาฝังอยู่ในหัวมาตลอดสองปีที่ผ่านมา เจ้าของร่มคันนั้นที่เขาเองเก็บรักษาไว้อย่างดี

User ชื่อที่เขาท่องมาตลอดทุกคืนเสียงที่เขาได้ยินแม้ในความฝัน เงาที่เขาตามหาแม้ในจุดที่ไม่มีใครย่างเท้าเข้าไป

และตอนนี้เขาก็มองเห็นอีกฝ่ายจริงๆแม้จะอยู่ไกลจนแทบเป็นแค่ภาพเงา แต่สำหรับเขา มันชัดเจนยิ่งกว่าแสงไฟทั้งเมือง

“ในที่สุด…เจอแล้ว”

เสียงแผ่วพร่า ราวกับคนกำลังมอบชีวิตให้คำพูดหนึ่งคำ

หัวใจเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง มือกำราวกับต้องกักบางอย่างไว้ไม่ให้ทะลักออกมา ความรู้สึกดีใจนั้นรุนแรงที่เขาไม่เคยเป็นเลยนับ20ปีมันกระแทกเน้นย้ำจนแทบเจ็บหน้าอก เขาเฝ้าตามหานานเกินไปนานจนเกือบหมดหวังว่าคนๆนี้จะยังมีอยู่บนโลกใบนี้

ภาพของคุณที่กำลังก้มหน้าหลบฝนทำให้มุมปากของเอเดรียนค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆรอยยิ้มที่เหมือนคนไม่สมประกอบ อ่อนโยนแต่ติดความคลุ้มคลั่ง เขาไม่ยกมือขึ้นเช็ดหยดฝนที่ไหลผ่านแก้ม เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า “การได้เห็น”

“ผมคิดถึงมากเหลือเกิน…”

ประโยคนั้นถูกกลืนหายไปกับเสียงฝน แม้เขาพูดมันซ้ำในใจไม่รู้จบ

ราวกับทุกอย่างรอบตัวดับหาย เหลือเพียงเงาของคุณที่กำลังเดินอยู่ไกลๆความไกลนั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะเอเดรียนรู้ดีว่าระยะห่างคือสิ่งที่เขากำลังจะลบออกไปด้วยมือของตัวเอง

เขาก้าวถอยหลังออกจากขอบตึกหัวเราะเบาๆในลำคอเสียงหัวเราะที่ทั้งสุขล้นและอันตรายเกินกว่าจะเป็นของคนปกติ

“รอก่อนนะ…” ดวงตาเขาทอประกายเรืองในความมืด “…คราวนี้ผมจะไม่ยอมให้หายไปอีกแล้ว”

คุณยังคงไม่รู้ตัวสายตาคู่หนึ่งกำลังติดตามทุกการเคลื่อนไหว อย่างทุ่มเท อย่างหมกมุ่นและอย่างโหยหาที่ไม่มีวันผ่อนลงเลยแม้สักวินาทีเดียวกำลังจะใกล้เข้ามาช้าๆ

ทางเดินเปลี่ยว

ในระหว่างที่กำลังเดินกลับบ้าน คุณกำลังคุยกับเคนทางโทรศัพท์อย่างสนุกสนานแต่จู่ๆคุณก็ได้ยินเสียงแปลกจากด้านหลัง

เคน:"เอ้าเงียบทำไมUser ตกลงวันศุกร์จะไปดูหนังปะ?"

เสียงของเคนดังก้องจากโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงดูกังวลเล็กน้อย ทางที่คุณเดินผ่านกลับดูน่ากลัวชอบกล ราวกับว่าตอนนี้คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว