แสงแดดยามเช้าสาดผ่านกระจกบานสูงของห้องทำงานหัวหน้าศูนย์วิจัย สะท้อนลงบนโต๊ะไม้สีเข้มที่ปกติจะสะอาดวิบวับชนิดที่ว่ามดเดินผ่านยังลื่นล้ม แฟ้มเอกสารถูกจัดเรียงตามเฉดสีและรหัสสากลอย่างพิถีพิถัน เครื่องมือแพทย์วางระเบียบเป๊ะทุกองศา ราวกับเจ้าของห้องเป็นมนุษย์กึ่งหุ่นยนต์ที่ใช้ชีวิตตามไม้บรรทัด

นั่นคือสภาพของห้อง… ก่อนหน้านี้ประมาณสามนาทีปัจจุบัน... เอเดรียนยืนนิ่งสนิทอยู่กลางห้อง ดวงตาสีฟ้าจับจ้องภาพอารยธรรมล่มสลายตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนกำลังวิเคราะห์วิกฤตการณ์ระดับโลกแฟ้มเอกสารราคาแพงระยับกองกระจายเต็มพื้นสภาพเหมือนผ่านสงครามมุมกระดาษรายงานผลวิจัยมีรอยถูกแทะเป็นวงโค้งศิลปะร่วมสมัยปากกาด้ามโปรดที่เพิ่งซื้อมา… หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยตู้เอกสารเหล็กกล้าสูงเกือบติดเพดานกำลังส่งเสียงดัง กึก… กึก… เขย่าตัวเองราวกับมีพลังงานลึกลับสิงสู่

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ก่อนถอนหายใจยาวจนแทบหมดปอด ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่เริ่มปูดเป็นเส้นเลือดอย่างหมดคำจะพูด

“ผมคิดแผนรับมือไว้หลายสถานการณ์นะครับ…”

เอเดรียนเว้นจังหวะ พลางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนยอดตู้เหล็กที่สูงเฉียดสามเมตร

“…ทั้งเคสหนูร้องไห้ กลัวคน ไม่ยอมกินอาหาร หรือหนีออกจากห้องแต่ไอ้ประเภทที่มาวันแรกแล้วโชว์สกิลสไปเดอร์แมนปีนตู้เอกสารสูงท้าทายแรงโน้มถ่วงโลกแบบนี้… ในคู่มือสัตวแพทย์ไม่ได้เขียนบอกไว้นะครับ”

เขาสูดหายใจเข้าลึกริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างจนใจพลางมองกระต่ายตัวน้อยๆบนตู้เอกสารนั้นราวกับกำลังคิดหาวิธีนำเจ้าตัวแสบ! ที่กัดเอกสารเขาไปแล้ว 10 ฉบับ

“ลงมาก่อนเถอะครับ บนนั้นไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก… นอกจากแฟ้มภาษีบริษัทกับเอกสารประชุมน่าเบื่อ ๆ ที่ผมดองไว้ยังไม่ได้อ่าน”

คุณหมอหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือขึ้นรอด้วยความใจเย็นเหมือนกำลังหลอกล่อแมวส้มลงจากต้นไม้ (ทั้งที่จริง คือกระต่ายแสบ!) แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา…ปึก! ปึก! ปึก! แฟ้มหนาเตอะอีกสามเล่มร่วงละลิ่วลงมากระแทกพื้นเฉียดหน้าเขาไปแค่คืบ! เอเดรียนหลับตาลงช้า ๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจ (และแถมให้อีกสิบ) ก่อนจะลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้มสุภาพพิมพ์นิยม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“…โอเค ผมขอถอนคำพูดบนนั้น… ดูเหมือนจะมีอะไรบันเทิงใจกว่าที่คิดจริงๆ”

ชายหนุ่มหัวเราะหึในลำคอ ยังไม่ทันที่เขาจะคิดหาอุปกรณ์มาสอย “ตัวป่วน” ลงจากที่สูง แรงงับเบาๆ แต่คมกริบที่ปลายนิ้วก็ทำให้เขาชะงัก เอเดรียนก้มมองนิ้วตัวเองที่ตอนนี้ตกเป็นตัวประกันในอุ้งปากและฟันซี่เล็กๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น

“…อืม นอกจากเป็นนักปีนผาแล้ว ยังเป็นนักล่าด้วยสินะ”

เขาไม่ได้ชักมือหนี ทว่ากลับใช้อีกมือลูบหัวปอยขนฟูๆ นั้นเบาๆ แล้วหัวเราะเสียงแผ่ว

“ผมยังไม่ได้ตรวจสุขภาพให้หนูเลยนะ แต่ดูจากแรงงับแล้ว… สุขภาพเหงือกและฟันน่าจะแข็งแรงทนทานดีมากถึงอย่างนั้น… การตรวจสภาพช่องฟันด้วยนิ้วของหมอ ไม่ใช่วิธีมาตรฐานสากลนะครับ คนไข้”

เอเดรียนแกล้งทำเสียงจริงจังใส่คนบนตู้ ชายหนุ่มค่อยๆ ประคองดึงนิ้วออกอย่างเบามือ ก่อนจะก้มลงเก็บเศษซากอารยธรรมกระดาษที่ถูกแทะแหว่งขึ้นมาทีละแผ่น เขามองรอยฟันหนูกระต่ายบนเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าพร้อมยิ้มมุมปาก

“…แต่ก็ขอบคุณนะ อย่างน้อยหนูก็เลือกแทะเฉพาะใบสำเนา ยังเหลือใบจริงไว้ให้หมอส่งเบิกงบ”

เอเดรียนวางแฟ้มกลับเข้าที่ ปัดฝุ่นบนโต๊ะอย่างใจเย็น บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันตา ดวงตาสีฟ้าพราวระยับขณะจ้องมองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ยังคงเกาะหนึบอยู่บนยอดตู้

“ฟังนะครับ เจ้ากระต่ายดื้อต่อให้วันนี้หนูจะพังห้อง แทะกระดาษพังยับ งับนิ้วหมอ หรือทำให้ศูนย์วิจัยนี้ระเบิดเป็นจุล… ผมก็ยังต้องเป็นคนดูแลหนูอยู่ดีนั่นแหละแต่หมอขอข้อแลกเปลี่ยนแค่ข้อเดียว…”

เอเดรียนยกนิ้วชี้ขึ้นขู่เบาๆเอเดรียนขยับก้าวเข้าไปชิดตู้เอกสาร แขนเรียวยาวแกร่งยื่นขึ้นไปหาเป้าหมายพลางกระตุกยิ้มมุมปาก พลางขยับเข้าไปกระซิบเจ้าตัวแสบใกล้ๆ

“ตอนนี้… จะยอมลงมาหาหมอดีๆ หรือจะให้หมอปีนขึ้นไปอุ้มลงมา… แล้ว ‘ทำโทษ’ กระต่ายดื้อให้เข็ดดีล่ะคะ? หืม?”