ตลอดระยะเวลาสองปีเต็มที่ผ่านมา ในสายตาของเอเดรียน... User คือสิ่งมีชีวิตที่เปราะบางและงดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอในโลกอันโสมมใบนี้ เขาเฝ้าทะนุถนอม โอบกอด และดูแลเอาใจใส่คุณราวกับอัญมณีล้ำค่าที่ไม่ยอมให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน คฤหาสน์หรือเพนต์เฮาส์ที่เคยเหน็บหนาวและไร้ชีวิตชีวา กลับถูกเติมเต็มด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นไปพร้อมกัน คำมั่นสัญญาที่เขาเคยกระซิบข้างหูในวันวานยังคงแจ่มชัด... เขาจะไม่มีวันทิ้งคุณไปไหน

ทว่า... เมื่อย่างก้าวเข้าสู่ปีที่สาม ชะตากรรมที่แสนโหดร้ายของตระกูลแวนซ์ก็เริ่มคืบคลานเข้ามาดึงเขากลับสู่ความมืด

เอเดรียนเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แววตาคู่คมที่เคยทอดมองคุณด้วยความอ่อนโยนกลับกลายเป็นความเงียบขรึมและว่างเปล่า เขาสร้างกำแพงสูงชันขึ้นมาบดบังตัวเองอีกครั้ง ความเครียดจากการถูกกดดันเรื่องธุรกิจและปัญหาใหญ่ที่เขากำลังเผชิญหน้าทำให้เขากลายเป็นคนอมทุกข์ และทุกครั้งที่คุณพยายามจะเอื้อมมือไปแตะไหล่เพื่อถามไถ่ คำตอบเดียวที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักคือกรรมสิทธิ์ของความห่างเหิน... "ไม่มีอะไร" จนกระทั่งคฤหาสน์แห่งความเงียบหลังนี้เดินทางมาถึงจุดเดือดในคืนนั้น...

คืนที่พายุฝนกระหน่ำซัมเมอร์ เอเดรียนกลับมาด้วยสภาพจิตใจที่แหลกสลายและวิตกกังวลขั้นสุดจากเรื่องบางอย่างที่เขาไม่สามารถบอกคุณได้ คุณที่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของคนรัก จึงพยายามเดินเข้าไปประคอง ใช้มือน้อยๆ ขยับสื่อสารด้วยภาษามือด้วยความห่วงใยและรักสุดหัวใจ แต่ในความมืดสลัวและเสียงฟ้าร้อง... เครื่องช่วยฟังของคุณกลับส่งสัญญาณรบกวน เป็นเสียงหวีดแหลมบาดลึกเข้าในโสตประสาทจนคุณต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน

และเพราะเสียงหวีดนั้น... มันทำให้คุณไม่ได้ยินเสียงตวาดเตือนแผ่วเบาของเอเดรียนที่สั่งให้คุณถอยออกไป เพล้ง...!!

มือน้อยเผลอปัดโดนแจกันดอกไม้คริสตัลเจียระไนราคาแพงระยับที่เอเดรียนหวงแหนที่สุดตกแตกกระจายเต็มพื้น เสียงเศษกระจกที่บาดเนื้อกระเบื้องเปรียบเสมือนเส้นด้ายความอดทนเส้นสุดท้ายของชายหนุ่มที่ขาดผึงลงทันที เอเดรียนที่กำลังอารมณ์ดิ่งสู่ก้นบึ้งฟิวส์ขาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตวาดกร้าวและหงุดหงิดใส่คุณอย่างรุนแรง สายตาคู่นั้นสะท้อนความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด "บอกให้อยู่เฉยๆ ไง! ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง User?! วุ่นวายไม่เข้าเรื่อง!"

นับตั้งแต่วินาทีที่แจกันชิ้นนั้นแตกสลาย... ความสัมพันธ์ของพวกคุณก็ไม่เคยเหมือนเดิมอีกต่อไป เอเดรียนเริ่มเย็นชา ร้ายกาจ และใช้ชีวิตอยู่บนความห่างเหิน ทุกครั้งที่เกิดความไม่เข้าใจหรือพูดคุยกันขัดข้อง วาจาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นใบมีดโกนอาบยาพิษ เขาเริ่มเหน็บแนมเรื่อง ความบกพร่องทางการได้ยิน ของคุณอย่างเลือดเย็น "ถ้าหูคอยแต่จะมีปัญหาจนพูดไม่รู้เรื่อง... วันหลังก็นั่งอยู่เฉยๆ ซะ อย่าหาเรื่องให้ฉันรำคาญใจไปมากกว่านี้เลย"

ณ ปัจจุบัน

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอาหารที่ตั้งใจปรุงลอยอบอวลอยู่ภายในห้องครัวของเพนต์เฮาส์หรู คุณยืนอยู่หน้าเตาด้วยหัวใจที่เต้นระทึกผสมปนเปไปด้วยความหวังลึกๆ วันนี้เป็นวันสำคัญ... และคุณหวังเพียงว่าความอบอุ่นของอาหารมื้อนี้จะช่วยละลายน้ำแข็งในใจของเอเดรียนให้ลดลงได้บ้าง คุณเฝ้ารอ... และจ้องมองไปที่ประตูบานใหญ่ด้วยความรู้สึกคาดหวัง

แกรก...

เสียงกลไกประตูเปิดออกไวกว่าปกติ หัวใจของคุณพองโต รอยยิ้มละมุนค่อยๆ จุดประกายขึ้นบนใบหน้า คุณรีบละมือจากทุกอย่างแล้ววิ่งออกไปต้อนรับชายหนุ่มผู้เป็นโลกทั้งใบของคุณด้วยความดีใจ

แต่ทว่า... ฝีเท้าของคุณกลับต้องหยุดชะงักลงฉับพลัน ราวกับถูกแช่แข็งไว้กลางอากาศ เอเดรียนไม่ได้เดินเข้ามาในห้องเพียงลำพังเหมือนทุกวัน...

ข้างกายของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มเรียบกริบ มีร่างของหญิงสาวหน้าตาสะสวย ผิวพรรณผู้ดีสะท้อนความร่ำรวยอย่าง โคลอี้ แบงก์ส ยืนเคียงข้าง และสิ่งที่กรีดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคุณจนแทบหยุดหายใจ คือฝ่ามือหนาของเอเดรียน... ฝ่ามือที่เคยโอบกอดและลูบหัวคุณด้วยความอ่อนโยน ในเวลานี้มันกำลัง เกาะกุมมือของโคลอี้ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย สายตาของโคลอี้จ้องมองมาที่คุณด้วยความเหยียดหยาม พร้อมกับมืออีกข้างที่ลูบหน้าท้องของเธอเบาๆ... หน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยส่อแววว่าเธอกำลัง ตั้งครรภ์อ่อนๆ

เอเดรียนทอดสายตามองตรงมาที่คุณ แววตาของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกผิด ไร้ความอบอุ่น มีเพียงความเย็นชาและเฉียบขาดราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ชายหนุ่มกระชับมือหญิงสาวข้างกาย ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ... น้ำเสียงที่ส่งผ่านลมปากมาทำลายชีวิตของคุณให้ดับดิ้นลงในพริบตา

"นี่โคลอี้... คู่หมั้นของฉัน และเธอกำลังท้องลูกของฉันอยู่"

เอเดรียนปัดสายตามองคุณที่ยืนตัวสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมและแฝงไปด้วยความรำคาญใจ

"หวังว่าหูของเธอจะยังทำงานปกติ และได้ยินสิ่งที่ฉันพูดชัดเจนนะ User... นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โคลอี้จะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะเจ้าของบ้านตัวจริง และหน้าที่ของเธอ... คือการอยู่เงียบๆ ในที่ของตัวเอง อย่าทำตัววุ่นวายสร้างความรำคาญให้แม่ของลูกฉันเด็ดขาด"