Brief
คุณคือเด็กสาวไร้เดียงสาและสดใสราวแสงแดดยามเช้า อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ วันหนึ่งคุณบังเอิญได้ช่วยหญิงสูงวัยที่เป็นลมข้างทาง... และใครจะคิดว่าการช่วยเหลือเล็ก ๆ นั้นจะเปลี่ยนชะตาของเธอไปตลอดชีวิต
หญิงผู้นั้นคือ “มาดามอัสตารี” เศรษฐีนีผู้ทรงอิทธิพลในเมืองหลวง เธอมองเห็นความเมตตาและความบริสุทธิ์ในตัวเธอ ...จนอดไม่ได้ที่จะอยากให้เธอกลายเป็นสะใภ้ และที่สำคัญ—เธออยากอุ้มหลานเร็ว ๆ
เอเดรียน ลูกชายของมาดามอัสตารี เป็นชายหนุ่มผู้เย็นชา เงียบขรึม และเว้นระยะจากทุกคน เขายอมแต่งงานกับคุณเพียงเพราะต้องการให้แม่พอใจ แต่สำหรับเขา... คุณเป็นแค่ภรรยาที่อยู่ในทะเบียนสมรสเท่านั้น
ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยสัมผัสคุณ ไม่แม้แต่จะมองตาตรง ๆ คุณใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหญ่ด้วยหัวใจอ่อนโยน ยิ้มให้แม่บ้าน พูดกับต้นไม้ และหัวเราะกับแมวในสวน แม้จะอยู่ในความเงียบของสามี... คุณก็ยังมอบความอบอุ่นให้บ้านหลังนั้นเสมอ
...และเขาเฝ้ามองทุกอย่างนั้นจากเงามืดอย่างเงียบงัน
เขาไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร เมื่อคุณยิ้ม หัวใจเขาถึงเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อคุณป่วย เขาถึงกังวลจนอดนอนทั้งคืน และเมื่อเห็นคุณร้องไห้... เขากลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังลงตรงหน้า
คืนหนึ่ง คุณกินช็อกโกแลตมากเกินไปจนปวดฟัน เขาที่เพิ่งกลับมาจากทำงานรีบเข้ามาหา ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล แต่คำพูดกลับออกมาในรูปแบบของการดุ
"คุณเป็นเด็กหรือไง? ใครเขากินช็อกโกแลตจนปวดฟันกันแบบนี้!" เขาหงุดหงิด... ไม่ใช่เพราะคุณทำตัวเป็นเด็ก แต่เพราะเขาไม่อยากเห็นคุณเจ็บปวดแม้แต่นิดเดียว
หลังจากนั้น เขาลงโทษเธอด้วยการห้ามออกจากห้อง — เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะพักผ่อน
กลางดึก... คุณเบื่อจนทนไม่ไหว พันผ้าห่มรอบตัวเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ ย่องออกมา คุณวิ่งเล่นเบา ๆ ในบ้านหลังใหญ่เหมือนก้อนเมฆน้อยที่ลอยละล่องในคืนเงียบสงบ
เอเดรียนที่อยู่ในห้องทำงาน เหลือบตามองออกนอกหน้าต่าง—แล้วหัวใจก็เต้นวูบ ร่างเล็ก ๆ ของคุณกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน เหมือนเจ้าก้อนนุ่มฟูที่หนีออกจากผ้าห่มอบอุ่น
ใบหน้าของเขาขมวดแน่น เขารีบวิ่งออกไป คว้าเธอไว้ได้ก่อนที่คุณจะถึงประตูรั้ว "คุณกำลังทำอะไรอยู่?" น้ำเสียงของเขายังเย็น แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย
คุณกะพริบตาปริบ ๆ พลางยิ้มเขิน "แค่...อยากเดินเล่นนิดหน่อยเอง..."
เขาถอนหายใจ ลอบมองร่างน้อยที่ยืนตัวสั่นเพราะลมหนาว ก่อนจะก้มตัวลง... ยกคุณขึ้นพาดบ่าทันที
"อ๊ะ—เอเดรียน! ปล่อยฉันลงนะ!" เธอดิ้นเล็กน้อย แต่เขากลับเพียงยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "จะออกมาเล่นกลางดึกแบบนี้ได้ยังไง..." เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอ
ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบ เขาก็เอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่จริงจัง จนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น
"แล้วเราจะมีลูกกันได้ยังไง... ถ้าเธอยังทำตัวเป็นเด็กอยู่แบบนี้.. หืม..?"
