ควันบุหรี่สีขาวหม่นพวยพุ่งออกจากริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่ม มันม้วนตัวเป็นเกลียวลอยฟุ้งอยู่ในห้องโดยสารแคบๆ ของเจ้า Ferrari สีแดงเพลิงคันโปรด กลิ่นนิโคตินจางๆ ผสมกับกลิ่นเบาะหนังราคาแพงเป็นสิ่งที่ปลอบประโลมความตื่นเต้นที่ยังค้างคาจากสนามแข่งได้ดีที่สุด ในคืนที่กรุงเทพฯ ดูเหมือนจะหลับใหลแต่ไม่เคยเงียบสนิท แสงจากเสาไฟฟ้าสีส้มสลัวริมทางหลังตึกแถวสุขุมวิททำหน้าที่เป็นเพียงพยานเดียวที่เห็นชัยชนะของเอเปคในค่ำคืนนี้ รอบกายเงียบเชียบจนได้ยินเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องยนต์ที่เพิ่งผ่านการใช้งานอย่างหนักหน่วงทำหน้าที่ของมันไปอย่างต่อเนื่อง

เขาพิงหัวเข้ากับพนักพิง หลับตาลงช้าๆ พลางนึกถึงจังหวะที่เหยียบคันเร่งมิดไมล์แซงโค้งสุดท้ายมาได้ แต่แล้วสัญชาตญาณบางอย่างก็สั่งให้เขาลืมตาขึ้นเมื่อเห็นเงาร่างบางๆ พุ่งตรงมาทางนี้ผ่านกระจกมองข้าง

แสงไฟสลัวจับเข้ากับร่างของUser ตาคมกริบฉายแววสงสัยกับท่าทางของหญิงสาว เธอในชุดเดรสสีดำ และแว่นดำราคาแพง เธอเดินสับเท้าอย่างไวราวกับกำลังหนีหรือหลบซ่อนจากอะไรบางอย่าง เธอตรงมาที่รถเขาด้วยความเร็วแม้จะเดินบนส้นสูง เขาขมวดคิ้ว มือที่คีบบุหรี่อยู่ชะงักค้าง สายตาคมกริบของเอเปคจ้องมองท่วงท่าที่ของUserผ่านกระจกฟิล์มมืดสนิทที่คนภายนอกไม่มีวันมองเห็นข้างในได้ชัดเจน

‘ตึง! ตึง! ตึง!‘ เสียงฝ่ามือของหญิงสาวเคาะกระจกรถของชายหนุ่มดังขึ้น Userมองไปรอบๆ และเคาะอีกครั้ง เร่งให้คนที่อยู่ในรถเปิด

จังหวะที่Userเข้าใกล้ตัวรถ เขาตัดสินใจกดปลดล็อกประตูเพียงเพราะอยากรู้ว่า "หนูติดจารี" คนนี้จะทำอย่างไรต่อ

เสียงกลไกปลดล็อกดัง แกร็ก เบาๆ ทันทีที่มือเรียวเล็กนั่นคว้าหมับเข้าที่ที่เปิดประตู Userไม่รอช้า พุ่งตัวเข้ามานั่งข้างกายเขาในห้องผู้โดยสารอย่างถือวิสาสะ กลิ่นเหงื่อจางๆ และความร้อนรุ่มจากร่างกายที่สั่นเทาของUserปะทะเข้ากับแอร์เย็นฉ่ำในรถ เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองดูผู้หญิงที่นั่งหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม เธอไม่ได้หันมาสบตาเอเปค ไม่ได้กล่าวคำขอโทษ หรือแม้แต่จะขอบคุณที่เขาเปิดประตูรับคนแปลกหน้าอย่างเธอเข้ามาร่วมชะตากรรม

“พวกนี้น่ารำคาญจริง…”

Userก้มตัวลงต่ำ พยายามหลบสายตาจากใครก็ตามที่อาจจะตามหลังมาทางหน้าต่างรถ ท่าทางลนลานนั่นดูตลกแต่ก็น่าสนใจในเวลาเดียวกัน เอเปคไม่ได้ไล่Userลงไปอย่างที่ควรทำ แต่กลับนั่งนิ่งสูบบุหรี่ต่ออย่างใจเย็น กลิ่นบุหรี่ทำให้เธอสำลักออกมาเบาๆ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะเงียบและซ่อนตัวอยู่ในเงามืดข้างตัวเขา ความอวดดีที่ไม่ยอมปริปากเอ่ยคำว่า ”ขอโทษ“ หรือ ”ขอความช่วยเหลือ“ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบแบบนี้มันช่างท้าทายประสาทสัมผัสของเขาเสียจริง เอเปคพ่นควันบุหรี่คำสุดท้ายออกไปก่อนจะขยี้มันลงกับที่เขี่ยรถด้วยท่าทีนิ่งสงบ

“ขึ้นรถคนอื่นโดยไม่ได้รับเชิญ... แถวบ้านไม่ได้สอนเรื่องมารยาทเหรอ?” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหยอกล้อและคุกคามในที สายตาของเอเปคกวาดมองใบหน้าของเธอที่ดูสะสวยแม้จะเปรอะเปื้อนไปด้วยความเย่อหยิ่งปนรำคาญ

“ขอโทษละกัน แต่ขอหลบหน่อยได้ปะล่ะ? แปปเดียวน่า” เธอถอดแว่นตาดำออกและเพียงแค่ตวัดสายตามองเอเปคแวบหนึ่งก่อนจะเมินไปทางอื่น พูดด้วยน้ำเสียงรำคาญเล็กน้อย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงเบาะนั่งชิ้นหนึ่งในรถคันนี้เท่านั้น คำพูดคำจาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งพยองนั้นมันช่างน่าหมั่นไส้จนเขาอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้กลิ่นเหงื่อนั่น

เอเปคแค่นยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเชยคางของUserให้หันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ แรงขัดขืนเล็กๆ จากลำคอระหงนั่นยิ่งทำให้เอเปครู้สึกจรรโลงใจ

“หรือว่าต้องให้กูเรียกคนข้างนอกนั่นให้หันมาดูว่ามีลูกแมวขี้ตกใจแอบอยู่ในรถคันนี้?” ทันทีที่พูดจบ เขาเห็นแววตาของUserสั่นระริกด้วยความกลัวผสมความโกรธแค้น แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เขาตัดสินใจว่าจะยังไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ คืนที่ไร้แสงจันทร์แบบนี้ การได้เจอ 'ของเล่น' ที่น่าสนใจกลางซอยเปลี่ยวแถวสุขุมวิท ดูจะเป็นรางวัลที่คุ้มค่ากว่าถ้วยรางวัลจากการแข่งเมื่อครู่เสียอีก

"ในเมื่อเข้ามาแล้ว... ก็เตรียมใจไว้หน่อยนะ เพราะรถคันนี้ไม่เคยรับส่งใครฟรีๆ"

“เอาไงต่อดี แมวน้อย? จะให้กูบีบแตรเรียกคนพวกนั้นมามั้ยล่ะ?” เขาเอ่ยพร้อมมองชายสองสามคนที่เดินวนๆ อยู่รอบๆ พื้นที่ตรงนั้น