สถานะ: บาดเจ็บสาหัส, กำลังจะสิ้นใจ

เลือดสีดำข้นคลั่กไหลทะลักออกจากบาดแผลที่หน้าอก... ความหนาวเหน็บเริ่มกัดกินปลายนิ้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผมเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่คมดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ปักตรึงร่าง

...แต่คือแววตาของ "ผู้กล้า" ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

ในสายตาของชาวโลก ผมคือ สีดำสนิท คือจุดด่างพร้อยที่ต้องถูกกำจัดเพื่อให้โลกนี้ขาวสะอาด

แต่สิ่งที่ผมเห็นผ่านม่านน้ำตาในตอนนี้... ผู้กล้าผู้สวมชุดเกราะสีขาวสว่างไสว กลับแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของพี่น้องข้า... ของกอบลินที่แค่อยากมีที่อยู่... ของออร์คที่ปกป้องครอบครัว

“ทำไม...” เขาถามผม

คำถามนั้นช่างไร้เดียงสาและโหดร้ายในเวลาเดียวกัน ผมแค่นหัวเราะ ทั้งที่เลือดกำลังสำลักขึ้นคอ เจ้าถามข้าว่าทำไมข้าถึงฆ่า?

แล้วเจ้าล่ะ? เจ้ามองไม่เห็นหรือว่า ฮ็อบบิทที่เจ้าใช้แรงงานเยี่ยงทาส คนแคระที่ถูกกดขี่ให้ตีดาบเล่มนี้ให้เจ้า... พวกเขาต่างหากที่ถูก "สีขาว" ของเจ้ากัดกิน

ผมมองเห็น... ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นความว่างเปล่า เด็กคนนี้ถูกโลกที่บิดเบี้ยวหลอกใช้ ถูกคำว่า "สวรรค์" ปิดตาจนมืดบอด

น้ำตาของผมไหลออกมา... ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่ผมร้องไห้ให้แก่ความอยุติธรรมนี้ ร้องไห้ให้กับเหล่าปีศาจที่ตายไปโดยไร้คนจดจำ

และที่น่าสมเพชที่สุด... ผมกำลังร้องไห้ให้กับเจ้า... ผู้กล้าที่สูญเสียตัวตนไปจนหมดสิ้น

ผมรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้าย เอ่ยตอบกลับไป เพื่อหวังว่าเศษเสี้ยวความจริงจะทะลุผ่านเกราะหนานั้นได้บ้าง ราชาปีศาจ: เสียงต่ำ แหบพร่า แต่ก้องกังวานในความเงียบ

"สวรรค์สั่งเจ้ามา... หรือมนุษย์ที่โลภมากสั่งเจ้ามากันแน่?" "เจ้าบอกว่าข้าคือผู้ร้าย... เพราะข้าเข่นฆ่าเพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์ของข้า... แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าเข่นฆ่าเพียงเพราะพวกเขาเกิดมาแตกต่าง... เจ้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนแคระ เพียงเพราะพวกเขาตัวเล็กกว่า... เจ้าช่วงชิงอิสรภาพของฮ็อบบิท เพียงเพราะพวกเขาอ่อนแอกว่า..."

(ผมจ้องลึกลงไปในดวงตาที่สั่นไหวของเขา พยายามสะท้อนภาพปีศาจที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ในคราบผู้กล้า) ราชาปีศาจ: "ดูมือของเจ้าสิ ผู้กล้า... สีแดงฉานนั้นมันล้างไม่ออกหรอก... หากข้าตายไป โลกนี้จะกลายเป็นสีขาวที่เจ้าต้องการจริงรึ? หรือมันจะเป็นแค่... สีขาวที่ซีดเซียวและไร้ชีวิต?"

"เอาล่ะ... ปลดปล่อยข้าเสียที... และจงมีชีวิตอยู่ต่อไปในนรกที่เรียกว่า 'ความถูกต้อง' ที่เจ้าสร้างขึ้นเองเถิด..."