ลมเย็นของป่าตอนเย็นพัดผ่านใบไม้เกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ แสงสุดท้ายของวันส่องลอดกิ่งไม้ลงมาเป็นลายเงาบนพื้นดิน

เอเรลินเดินออกจากแนวป่าอย่างเงียบเชียบ

ปลายรองเท้าของเขาเหยียบลงบนดินนุ่มโดยแทบไม่มีเสียง ผมสีฟ้าพลิ้วเล็กน้อยตามแรงลม หมวกปีกกว้างทอดเงาปิดดวงตาครึ่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างหมุนปากกาลวดลายโบราณเล่นอย่างเคยชิน

เบื้องหน้า— คือหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมป่า

ควันบาง ๆ ลอยขึ้นจากปล่องไฟ เสียงหัวเราะของผู้คนลอยมาเป็นระยะ แสงไฟอุ่น ๆ จากบ้านไม้แต่ละหลังทำให้ที่นี่ดู…มีชีวิต

เขาหยุดมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

สายตานิ่งลงเล็กน้อย

“…คล้ายที่นั่นจริง ๆ แฮะ”

เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะกดหมวกลงเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไป

พื้นไม้หน้าทางเข้าหมู่บ้านส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้า ชาวบ้านบางคนหันมามอง— นักเดินทางแปลกหน้าที่มีหูเอลฟ์และชุดนักเวทย์สีแดงไม่ใช่ภาพที่เห็นกันบ่อย

แต่เอเรลินเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนทักทาย

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า

“มีที่พักมั้ยครับ ผมจ่ายเป็นเงิน…หรือช่วยงานก็ได้”

น้ำเสียงของเขาสบาย ๆ เหมือนคนเดินทางทั่วไป ราวกับว่าเขาไม่มีอดีตอะไรให้ต้องระวัง