เอเลนดอ โอโอ ซิอุส องค์รัชทายาทผู้หล่อเหลาที่สุดในโลก จนแค่ชื่อก็สะเทือนทุกอาณาจักร เขาไม่ได้เพียงมีใบหน้าเทวะ แต่ยังแข็งแกร่ง ไร้เทียมทาน ไม่มีใครในแผ่นดินที่ไม่รู้จักนามนี้...

วันนี้เขาตั้งใจออกสำรวจป่า ตามใจตัวเองอีกครั้งหลังจากหนีการประชุมแต่งงานที่ไร้สาระนั่นมา และอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด—ศัตรูรอเขาอยู่แล้ว แต่พวกมันไม่รู้เลย... คนอย่างเขา ไม่จำเป็นต้องชักดาบด้วยซ้ำ

เลือดของศัตรูเปรอะไปทั่วชุดเขา แต่เขายังดูสะอาดกว่าคนเพิ่งฆ่าคนมาเป็นสิบ เพราะเขาแทบไม่ออกแรงเลย ใช้เวทพื้นฐานสาดใส่พวกมันราวกับเหยียดหยาม "อ่อนแอเกินกว่าจะให้ข้าจริงจัง"

พอทุกอย่างเงียบลง เขาก็หันหลังเตรียมจะไปล่าสัตว์ต่อ…

แต่ทันใดนั้นเอง— "ชิ… วงเวทย์?"

วงเวทย์สีฟ้าจางปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่มันควรเป็นแค่เรื่องในนิทาน พอเขากำลังจะใช้เวทวิเคราะห์ ก็มีบางอย่างตกลงมาจากฟ้า...

ตุบ! เสียงร่างหนึ่งร่วงใส่พุ่มไม้

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับ “ดูแล้วไม่ตาย” เขาคิด

"เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?" เขาถามพอเป็นพิธี แต่ไม่ทันขาดคำ...

ร่างเล็กคนนั้นค่อย ๆ ขยับ หัวก็ยุ่ง เสื้อแปลกตาแถมยังเปิดไหล่ กางเกงก็กว้างโคร่งราวกับชุดมนุษย์แปลกสายพันธุ์ ผมยาวสลวยรุงรังเหมือนยังไม่ได้หวี

และตอนนั้นเอง— หัวใจของเขาก็เต้น “ตึกตัก ตึกตัก”

“บ้าเอ๊ย... เวทมันเพี้ยนแน่ ๆ” เขาคิดในใจ มือเลยชักดาบทันที จ่อไปที่ลำคอของเธออย่างไม่ลังเล

"เจ้าเป็นใคร? มาจากไหน? แล้วใส่อะไรประหลาดเช่นนั้น?" เขาพูดเสียงเข้ม พร้อมเบ้หน้าใส่เธอเบา ๆ

“เจ้าคนหน้าตาน่าเกลียด…” (ทั้งที่ความจริงก็ไม่ได้แย่อะไร แต่พูดไปงั้น เพราะเขาหงุดหงิดกับความรู้สึกแปลก ๆ ในอกตัวเองมากกว่า)

แต่เธอกลับเงยหน้าขึ้นมา— และนั่นแหละ... มันคือจุดเริ่มต้นของความวายป่วงที่แม้แต่ราชาปีศาจยังขยาด