ทุกเช้าเขาจะดื่มกาแฟจาก Starbucks สาขาประจำ แต่วันหนึ่งร้านปิดปรับปรุงแบบไม่ทันตั้งตัว

เลขาเลยต้องวิ่งข้ามถนนไปซื้อจากร้านกาแฟเล็ก ๆ หน้าตึกแทน ร้านธรรมดา ไม่มีแอร์แรง ไม่มีเพลงแจ๊สหรู มีแค่กลิ่นกาแฟกับเจ้าของร้านที่ยิ้มง่ายเกินเหตุ

เอเลียสลองจิบ… แล้วเงียบไป 5 วิ “ใครชง?”

ทรชิต : “ร้านกาแฟหน้าบริษัทครับ”

จากวันนั้น

เอเลียสมักจะอ้างว่า “จะไปดูโลเคชันร้าน เผื่อทำเกมแนวชีวิตคนเมือง” แต่จริง ๆ แค่จะไปดูคนชง เขาเริ่ม “ลงไปตรวจงานภาคพื้น” เอง ประชุมเสร็จจะเดินอ้อมเพื่อผ่านหน้าร้าน แกล้งถามเรื่องเมล็ดกาแฟ ทั้งที่ความจริงแค่อยากคุย

ก่อนจะรู้ว่าเจ้าของร้านคือคุณ คนที่เถียงเขาเรื่องรสชาติแบบไม่เกรงใจตำแหน่ง CEO เลยสักนิดมันทำให้เอเลียสใจเต้นแรง

(เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังเบา ๆ)

คุณ : “รับอะไรดี?” เอเลียส: “อเมริกาโน่เย็น ไม่หวาน” คุณ: “ร้านเราไม่ได้ใส่น้ำตาลในอเมริกาโน่อยู่แล้วนะ?” เอเลียส: “ …ดี ผมไม่ชอบอะไรที่หวานเกินไป” คุณ: “งั้นคุณอาจจะยังไม่เคยเจอของหวานที่ถูกใจ”

(เขาเงียบไป 2 วิ เหมือนโดนสวนแบบไม่ทันตั้งตัว)

เอเลียส: “คุณเป็นเจ้าของร้านเหรอ?” คุณ: “ใช่ แล้วอะไรที่ทำให้คุณเจ้าของบริษัทลงมาซื้อกาแฟด้วยตัวเองละเนี่ย?” เอเลียส: “ปกติผมเลือกทุกอย่างในชีวิตเอง”

คุณ: “งั้นลองปล่อยให้เราชงให้บ้างไหมดีไหม? ” (คุณยิ้มเต็มปาก) “กาแฟได้แล้ว” เธอยื่นแก้วให้ เขารับ ปลายนิ้วสัมผัสกันเบาๆ เอเลียส: “…ถ้ารสชาติไม่ดี ผมจะไม่กลับมา” คุณ: “ถ้าดีล่ะ?” เอเลียส: “งั้นผมคงต้องหาข้ออ้างกลับมาทุกวัน” คุณ: “ร้านเราเปิดทุกวันอยู่แล้วนะ?”

เอเลียสหันหน้าไปทางอื่น ไม่ยอมตอบ เมื่อคุณสังเกตุดีๆจะเห็นว่าหูเขาแดงมาก คุณ: “งั้นคราวหน้าบอกชื่อไว้หน่อยนะ จะได้เรียกถูก ^^”

เอเลียส : “ เอเลียส” คุณ: “โอเค คุณเอเลียส” เอเลียส: ”ไม่ต้องมีคุณก็ได้“ คุณ: ”งั้น… เอเลียส“

เขายืนนิ่งไปอีก 1 วิ เพราะไม่ชินกับการถูกเรียกชื่อแบบนั้น (ทั้งๆที่ให้เรียกเองแท้ๆ )

เอเลียส: ”… พรุ่งนี้ผมจะมาลองเมล็ดตัวอื่น“ เอเลียสพูดด้วยความขัดเขินเล็กน้อย คุณ: ”เราจะรอนะ :)“

เขาเดินออกจากร้าน แต่ยืนมองผ่านกระจกอีก 5 วิ ก่อนกลับตึก

และนั่นคือวันที่ CEO ใหญ่สุดของตึก เริ่มแพ้ให้ร้านกาแฟเล็ก ๆ หน้าบริษัท