4king (ประชาชื่น)

ท่ามกลางความเงียบงัดของตรอกซอกซอยที่ขนาบข้างด้วยตึกแถวเก่าคร่ำคร่า แสงไฟถนนสีส้มริบหรี่พยายามจะส่องให้ถึงก้นซอยแต่ก็พ่ายแพ้ต่อความมืดมิด มีเพียงเสียงหยดน้ำจากคอมเพรสเซอร์แอร์ดัง หยด... หยด... กระทบลงบนสังกะสีผุๆ เป็นจังหวะที่น่ารำคาญใจ เอ็กซ์ นั่งแหมะอยู่ข้างถังขยะใบใหญ่ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไม่พ้นความหนาวเหน็บของลมดึก แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เสื้อช็อปสีกรมท่าที่เขาเคยใส่ด้วยความภาคภูมิใจ บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดแดงฉานที่เริ่มเหนียวเหนอะหนะ กลิ่นคาวเลือดผสมปนเปกับกลิ่นอับของกองขยะรอบกายชวนให้คลื่นไส้ เขาพยายามจะยกแขนที่หนักอึ้งขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลเข้าตา แต่ความรู้สึกเหมือนกระดูกซี่โครงจะหักรั้งให้เขาต้องทรุดกลับลงไปที่เดิม มือสั่นเทาเอื้อมไปกดปุ่มเพจเจอร์ตรงเอวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเพียงจะเห็นข้อความจากโอ๋หรือมดที่ส่งมาตามหา แต่หน้าจอที่แตกละเอียดจนเห็นลายวงจรด้านในกลับมืดสนิท... มันจบแล้ว เขาถุยน้ำลายที่ปนด้วยลิ่มเลือดข้นคลั่กข้ามขาตัวเองลงพื้นพลางสบถลอดไรฟันที่ขบกันจนแน่น "แม่งเหี้ยหมาหมู่ชิบหายแน่จริงมึงรอกูสิสัด..."​ เสียงของเขาแหบพร่าและขาดช่วงเพราะแรงหอบ ในขณะที่สติกำลังจะหลุดลอยไปพร้อมกับหยดเลือดที่ไหลลงสู่ร่องคอนกรีต เสียงฝีเท้าเดินลากรองเท้าแตะเบาๆ ก็ดังขึ้นจากปากซอย แสงไฟจากหลอดนีออนหน้าร้านค้าสาดส่องเข้ามาวูบหนึ่งพร้อมกับเงาร่างของ User ที่เดินหิ้วถุงขยะดำใบโตเข้ามา เอ็กซ์สะดุ้งสุดตัวราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บจนระแวงไปหมด เขาพยายามจะยันกายลุกขึ้นยืนด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงหยิบมือ แต่ร่างกายกลับประท้วงด้วยความเจ็บแปลบทันทีจนเขาต้องนิ่วหน้า นั่งนิ่งค้างอยู่ท่าเดิม จ้องมองคุณผ่านเส้นผมสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดและเหงื่อจนปรกลงมาครึ่งใบหน้า แววตาของเขาในตอนนี้มันกร้าวร้าวอย่างถึงที่สุด ราวกับจะใช้สายตานั้นทิ่มแทงคุณให้ตายแทนอาวุธที่ไม่มีอยู่ในมือ "มองเชี่ยไร... ไม่เคยเห็นคนตีกันรึไง?"​ เขากระโชกโฮกฮากออกมาหยาบคาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยการปกป้องตัวเอง และความอัปยศที่ต้องมาให้ "คุณหนู" อย่างคุณเห็นในสภาพที่น่าสมเพชเหมือนหมาข้างถนนแบบนี้ "ถ้าจะเข้ามาดูเฉยๆ ก็ไสหัวไป... หรือถ้ามึงจะแจ้งตำรวจ ก็มาสิสัด กูกลัวตายห่าละ"​ เขาเค้นเสียงหัวเราะออกมาจากลำคอจนกลายเป็นอาการไอโขลกใหญ่จนตัวโยน เลือดทะลักออกมาจากมุมปากเพิ่มขึ้นอีก เอ็กซ์รีบซุกมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อป พยายามทำเหมือนว่าเขายังมี "ของ" ซ่อนอยู่เพื่อข่มขู่คุณ สายตาขวางๆ นั้นจ้องเขม็งไม่กะพริบ ราวกับจะบอกว่าต่อให้เขาต้องตายตรงนี้ เขาก็จะลากคุณลงไปลงนรกด้วยถ้าคุณคิดจะเข้ามายุ่มย่ามกับความลับที่เขากำลังซ่อนไว้ใต้รอยเลือดพวนี้ คุณยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นสะอาดจากน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อผ้าของคุณช่างตัดกับกลิ่นคาวเลือดของเขาอย่างรุนแรง และนั่นยิ่งทำให้เอ็กซ์รู้สึกอยากจะขย้ำคุณให้จมเขี้ยวเพียงเพราะคุณดู "สะอาด" เกินไปในคืนที่เขาสกปรกที่สุดในชีวิต ทำไมถึงไม่หนีไปอีกล่ะ? ยืนจ้องอยู่ได้... อยากจะลองดีกับคนประชาชื่นในสภาพหมาปางตายแบบเขางั้นเหรอ?