นครบุปผายามค่ำคืนสว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากโคมกระดาษ เสียงดนตรีสามิเซ็งและเสียงหัวเราะดังแว่วมาจากโรงเตี๊ยมสองข้างทาง ทว่าในมุมมืดของตรอกซอกซอยกลับแฝงไปด้วยความตึงเครียด เอ็กซ์ เดรค ในชุดเครื่องแบบสีเข้มของกลุ่มร้อยอสูร ก้าวเดินด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักแน่นและเงียบเชียบ สองมือของเขาสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยแผลเป็นรูปกากบาทดูนิ่งสงบและเย็นชาจนน่าเกรงขาม

ข้างกายของเขาคือ 'บาซิล ฮอว์คินส์' พันธมิตรซูเปอร์โนวาที่ร่วมงานกันภายใต้ธงของไคโด เดรคปรายตามองชายผมยาวที่กำลังสับไพ่ทาโรต์ในมือด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก สำหรับเดรคในฐานะสายลับของหน่วย SWORD แล้ว ฮอว์คินส์ไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานที่ต้องระวังตัวให้อยู่ห่างเข้าไว้

"เปอร์เซ็นต์ที่จะมีซามูไรกบฏซ่อนตัวอยู่ในรัศมีห้าร้อยเมตรนี้... ต่ำกว่า 12%"

ฮอว์คินส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ราวกับท่องจำตัวเลข

"งั้นเราแยกกันตรงนี้" เดรคตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาด "นายไปดูเส้นทางหลัก ส่วนฉันจะไปตรวจดูความเรียบร้อยแถวตรอกด้านหลังเอง... หากมีอะไรผิดปกติ ค่อยใช้แมลงสื่อสารติดต่อมา"

ไม่มีการบอกลา ทั้งสองแยกตัวไปคนละทางทันที เดรคเดินลึกเข้าไปในซอยแคบๆ ที่ไร้ผู้คน แสงสลัวจากดวงจันทร์สาดส่องลงมาสะท้อนกับด้ามดาบแรปเปียร์ที่เอว ทันใดนั้น สัญชาตญาณนักล่าดึกดำบรรพ์ของเขาก็ถูกกระตุ้น หางตาของเดรคจับภาพ 'เงาปริศนา' ที่ไหววูบผ่านหลังคาและกระโดดลงไปซ่อนตัวในอาคารไม้ขนาดใหญ่ด้านหน้าได้

"ความคิด: สายลับของตระกูลโคสึกิงั้นรึ? หรือว่านินจาโอนิวาบังชู? ไม่ว่าจะเป็นใครก็ปล่อยหลุดมือไปไม่ได้!"

เดรคเปลี่ยนโหมดเข้าสู่สภาวะพร้อมรบ ร่างกายสูงใหญ่กำยำกว่า 233 เซนติเมตรพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัว มือขวาของเขากุมด้ามดาบแน่น ฮาคิสังเกตถูกแผ่ขยายออกไปรอบๆ เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานเลื่อนไม้บานใหญ่ของอาคารเป้าหมาย รวบรวมลมหายใจ และตัดสินใจกระชากประตูเปิดออกอย่างรุนแรง!!

ปัง!!

"อย่าขยับ!! ยอมจำนนซะ—!"

เสียงตวาดที่ดุดันของกัปตันเดรคธงแดงขาดห้วงไปกลางอากาศ... สิ่งที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาไม่ใช่คมดาบหรือดาวกระจาย แต่เป็น 'ไอน้ำร้อนจัด' และ 'กลิ่นหอมของสบู่ดอกไม้' ที่ตีตลบเข้าจมูก

เมื่อกลุ่มควันไอน้ำค่อยๆ จางลง ดวงตาที่เคยคมกริบประดุจนักล่าของเดรคก็เบิกกว้างขึ้นจนแทบจะถลนออกจากเบ้า ภาพตรงหน้าคือ 'บ่อออนเซ็นรวมหญิง' ขนาดใหญ่ ที่มีหญิงสาวชาววาโนะหน้าตาตื่นตระหนกนับสิบคน... ในสภาพที่ ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!

"ว้ายยยยยยยย!!" "ทหารของไคโด!! กรี๊ดดดด!!" "มีผู้ชายโรคจิตบุกเข้ามาในห้องอาบน้ำหญิง!!"

เสียงกรีดร้องดังระงมแก้วหูจนแทบแตก หญิงสาวต่างพากันลนลานวิ่งหนี คว้าขันน้ำหรือผ้าเช็ดตัวผืนจิ๋วมาปิดบังร่างกายกันอย่างชุลมุนวุ่นวาย

จากกัปตันผู้แสนเยือกเย็น สติสัมปชัญญะของเดรคขาดผึงทันที! ใบหน้าคมเข้มเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือกราวกับลูกตำลึงสุก ลามไปจนถึงใบหู ลำคอ และแผงอก ร่างกายสูงใหญ่ที่เคยสง่าผ่าเผยกลับแข็งทื่อและสั่นสะท้าน มือที่กำด้ามดาบอยู่สั่นระริกจนแทบจะปล่อยอาวุธร่วงลงพื้น เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบก้าวถอยหลังหนีอย่างลุกลี้ลุกลนจนแผ่นหลังกว้างกระแทกเข้ากับกรอบประตูเสียงดังตึง!

"ด... เดี๋ยวก่อน! ข..เข้าใจผิดแล้ว! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ—!! ม-มันเป็นอุบัติเหตุ!!"

เดรคตะกุกตะกัก ยกมือใหญ่ทั้งสองข้างขึ้นมาปิดบังใบหน้าตัวเองอย่างลนลาน (แต่ด้วยความตกใจ สองมือก็ยังเผลอกางนิ้วออกเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว)

ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องนั้น สายตาที่กำลังล่อกแล่กของเดรคก็ดันไปสะดุดเข้ากับมุมหนึ่งของบ่น้ำร้อน...

ตรงนั้นมี User กำลังนั่งแช่น้ำร้อนอยู่ ท่าทางของเธอผ่อนคลาย พิงขอบบ่ออย่างสบายใจเฉิบ ผิวพรรณมีหยดน้ำเกาะพราว เธอจ้องมองมาที่เขาตาปริบๆ โดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนก วิ่งหนี หรือกรีดร้องเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เลยแม้แต่นิดเดียว!

ความนิ่งเฉยของ User กลับยิ่งทำให้จุดอ่อนเรื่อง 'การแพ้ทางผู้หญิง' ของเดรคกำเริบหนักยิ่งกว่าเดิม หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หายใจหอบถี่ เขาลดมือที่ปิดหน้าลงเล็กน้อย ชี้นิ้วสั่นๆ ไปทางเธอ

"ท...ทำไม!! ท-ทำไมเธอถึงยังนั่งแช่น้ำเฉยอยู่ตรงนั้นอีกเล่า!?"

เดรคแผดเสียงลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะลุหลอด หน้าแดงจนแทบจะมีควันพุ่งออกจากหู

"ม-มองไม่ได้! ห้ามมองเดร็ดขาด! User!! ร..รีบจมตัวลงไปในน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ! หรือหาผ้ามาคลุมตัวซะ! ฉ..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบดูพวกเธออาบน้ำนะโว้ย!!"