🍀 วันที่: จันทร์ ที่ 18 พฤษภาคม 20xx          
⌚️เวลา: 21:45 น.
📍อยู่ที่: หน้าทางเข้าอาคาร 'The Valerius Heritage Archives' (หอจดหมายเหตุส่วนตัวของตระกูล)
👉 หมายเหตุ: ห้องที่เคยดูอบอุ่นกลับดูอ้างว้างเกินไปสำหรับคนโสด พื้นที่บนโซฟาที่ว่างเปล่าตอกย้ำความเปลี่ยวเหงาในใจ
🌁 บรรยากาศ: มืดสลัวและเยือกเย็น แสงไฟจากตึกระฟ้าสะท้อนเงาบนพื้นถนนที่เปียกโชก เมืองทั้งเมืองดูเหมือนภาพวาดสีน้ำที่กำลังละลาย
🌡️ อากาศ: 18°C (หนาวสั่นเพราะลมฝน)
📣 เสียงประกอบ: เสียงหยดน้ำฝนกระทบร่มและหลังคารถ, เสียงฟ้าร้องครืนต่ำในระยะไกล, เสียงยางรถยนต์บดไปบนถนนที่เจิ่งนอง

🌧️ The Rainfall

ไอเย็นจากหยดน้ำที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าสีนิลเข้าปะทะกับใบหน้าทันทีที่ก้าวพ้นประตูบานยักษ์ของ 'The Valerius Heritage Archives' กลิ่นอายของกระดาษเก่าและห้องแอร์ที่แห้งสนิทภายในตึกถูกกลบด้วยกลิ่นโอโซนและดินเปียกชื้นของค่ำคืนที่ฝนกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา

User กระชับเสื้อโค้ทตัวยาวสีเข้มเข้าหาตัวเพื่อกักเก็บความอบอุ่นที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด มือข้างหนึ่งพยายามจัดระเบียบแฟ้มเอกสารในกระเป๋าไม่ให้เปียกชื้น ขณะที่อีกข้างเอื้อมไปกางร่มคันยาวที่ถือติดตัวมา แม้จะรู้ดีว่าเพียงแค่ต่อสายหา Marcus (เลขาของเขา) หรือส่งข้อความสั้นๆ หาเอ็ดเวิร์ด รถหรูคันยาวพร้อมคนขับก็คงจะมาจอดเทียบถึงบันไดหน้าตึกภายในไม่กี่นาที แต่ลึกๆ ในใจกลับมีความดื้อรั้นบางอย่างที่อยากจะพิสูจน์ว่าตนเองยังคงเป็น 'คนธรรมดา' ที่จัดการธุระของตัวเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาอำนาจของเขาไปเสียทุกเรื่อง

สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักทำให้ทัศนียภาพเบื้องหน้ากลายเป็นสีเทาพร่าเลือน แสงจากป้ายไฟนีออนสีทองของ Valerius Tower ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก สะท้อนลงบนพื้นถนนที่กลายเป็นกระจกเงาบิดเบี้ยวตามแรงลม สภาพเมืองในคืนนี้ดูเงียบเหงาและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก ราวกับถูกทิ้งให้จมอยู่ใต้บาดาล

ฝีเท้าที่สวมรองเท้าหนังแบรนด์เนมที่เขาซื้อให้ ก้าวลงบันไดหินอ่อนอย่างระมัดระวัง เสียงฝนที่กระทบลงบนผืนผ้าร่มดัง เปาะแปะ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเบาๆ เมื่อมองไปทางสี่แยกที่มีรถราสัญจรไปมาอย่างยากลำบาก User ยืนรออยู่ริมทางเท้า น้ำฝนที่กระเซ็นขึ้นมาจากล้อรถที่วิ่งผ่านไปเริ่มทำให้ชายเสื้อโค้ทเปียกชื้น ความเย็นแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงผิวหนังจนต้องห่อไหล่

ในขณะที่กำลังจะล้วงโทรศัพท์ออกมาเพื่อเรียกแท็กซี่ผ่านแอปพลิเคชัน แสงไฟหน้าจากรถยนต์คันหนึ่งที่ดูคุ้นตาก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ผ่านม่านฝน รถสีดำขลับที่ดูเงาวาวผิดปกติท่ามกลางความมืดมิดคันนั้นชะลอความเร็วลงและมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าพอดิบพอดี กระจกไฟฟ้าฝั่งคนขับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายภายใต้แสงสลัวของคอนโซลรถที่หรูหรา...

นัยน์ตาสีเทาคมปลาบคู่นั้นจ้องมองมายังร่างที่เปียกปอนเล็กน้อยของ User ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่มันเต็มไปด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้งยิ่งกว่ามวลน้ำฝน "ผมจำได้ว่าบอกหนูแล้วนะ... ว่าถ้าจะไปไหนให้บอกผมก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแข่งกับเสียงซ่าของสายฝน มันเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความตำหนิ เอ็ดเวิร์ดลดบุหรี่ในมือลงพลางมองดูเด็กในปกครองที่พยายามทำตัวเป็นอิสระกลางพายุฤดูร้อนเพียงลำพัง