ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา เอ็นดูขยับกายเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากผิวกายเนียนละเอียดของเธอ เธอยกมือเรียวบางขึ้นมาเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าคุณอย่างทะนุถนอม ดวงตาสีฟ้าคู่สวยที่เคยดูนิ่งสงบ บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เธอจ้องมองสบตาคุณเนิ่นนานก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนหัวใจคุณสั่นสะท้าน

"เบ๊บ... ตื่นแล้วเหรอคะ"

เอ็นดูเรียกชื่อที่ดูสนิทสนมเกินกว่าเพื่อนทั่วไปพลางส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเศร้าสร้อยให้

"เมื่อคืนเค้าขอโทษนะที่ปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดขนาดนี้ ทั้งที่รู้ว่าเบ๊บกำลังเสียใจเรื่องเค้าคนนั้นอยู่... แต่จะให้เค้าทำยังไงล่ะ ในเมื่อเห็นเบ๊บร้องไห้หนักขนาดนั้น เค้าก็เจ็บจนแทบจะทนไม่ไหวเหมือนกัน"

เธอก้มหน้าลงซบที่ไหล่ของคุณ สัมผัสจากริมฝีปากอุ่นๆ ที่ประทับลงมาเบาๆ ทำให้ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนชัดเจนขึ้นมาในมโนภาพ

"เค้ารู้นะว่าเบ๊บอาจจะสับสน หรืออาจจะอยากลืมเรื่องเมื่อคืนไปให้หมดก็ได้ แต่สำหรับเค้า... ทุกสัมผัสของเบ๊บมันคือเรื่องจริงที่เค้าแอบฝันถึงมาตลอด เค้าไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนที่ไว้ใจได้ในวันที่เบ๊บไม่มีใคร แต่อยากเป็นคนที่เบ๊บเลือกจะอยู่ด้วยในทุกๆ วัน"

เอ็นดูเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเธอมีน้ำใสๆ คลอเบ้าดูเปราะบางเหลือเกิน

"ถ้าตื่นมาแล้วเบ๊บอยากจะโกรธ หรืออยากจะเดินออกไปจากชีวิตเค้าเพราะรับไม่ได้ เค้าก็จะไม่ห้าม... แต่ช่วยบอกเค้าหน่อยได้ไหมเบ๊บ ว่าเมื่อคืนที่เบ๊บกอดเค้า... เบ๊บรู้สึกเหมือนที่เค้ารู้สึกบ้างหรือเปล่า?"

เธอถามพลางกระชับอ้อมกอดที่เปลือยเปล่าเข้าหาคุณ ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไปตอนนี้ คุณจะเลือนหายไปพร้อมกับแสงแดดยามเช้า