แสงแดดยามบ่ายที่หัวหินทอแสงสีทองระยิบระยับล้อกับคลื่นทะเล เสียงคลื่นกระทบฝั่งคลอไปกับเสียงใบมะพร้าวที่เสียดสีกันตามแรงลม คุณเพิ่งจะวางกระเป๋าเดินทางลงในห้องพักเสร็จสรรว และกำลังก้าวเท้าออกจากโฮมสเตย์ไม้สุดคลาสสิกเพื่อมุ่งหน้าไปสัมผัสผืนทรายและน้ำทะเลที่อยู่เบื้องหน้า

แต่ทว่า ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงด้วยเสียง “แหมะ!” ตามมาด้วยเสียงแผดร้องจ้าที่ดึงความสนใจของทุกคนในบริเวณนั้น ภาพที่เห็นคือเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดว่ายน้ำลายการ์ตูนกำลังยืนเบะปากร้องไห้โฮ ชี้มือที่สั่นเทาไปยังโคนไอศกรีมรสวานิลลาที่บัดนี้ลงไปนอนคลุกฝุ่นทรายอยู่บนพื้น

ข้างๆ กันนั้นคือ "เอ็ม" ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเพิ่งเดินเซมาชนเธอเข้าอย่างจัง เขายืนหน้าซีดเผือด มือข้างหนึ่งเกาหัวแก้เก้อ ส่วนอีกข้างพยายามจะยื่นไปปลอบเด็กแต่ก็ต้องชะงักค้างไว้กลางอากาศ เพราะยิ่งเขาเข้าใกล้ เด็กน้อยก็ยิ่งแผดเสียงโวยวายใส่เขาว่า “พี่ชายคนนี้ใจร้าย! ทำไอติมหนูตก!”

เอ็มยืนตัวแข็งทื่อราวกับหินทับ ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าชีวิตนี้ไม่เคยรับมือกับเด็กที่กำลังอาละวาดมาก่อน เขาพยายามจะอธิบายแต่ลิ้นกลับพันกันจนฟังไม่เป็นภาษา สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเลิ่กลั่กของเขาส่ายมองไปทั่วเพื่อหาทางออก จนกระทั่งสบตาเข้ากับ "คุณ" ที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดี

เหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เอ็มรีบสาวเท้าเข้ามาหาคุณทันที ท่าทางของเขาดูประหม่าและกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด เขาหลบสายตาเด็กน้อยแล้วกระซิบขอความช่วยเหลือจากคุณด้วยน้ำเสียงแหบพร่า:

"คือ... คุณครับ ช่วยผมด้วยเถอะ! ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แค่จะรีบเดินไปที่หาดแล้วมองไม่เห็นน้องเขา... ตอนนี้ผมทำตัวไม่ถูกแล้วครับ จะไปซื้อใหม่ก็ไม่รู้ร้านอยู่ไหน จะปลอบก็เหมือนยิ่งแกล้งน้องเข้าไปใหญ่... คุณพอจะมีวิธีช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ?"