"ไส้กรอกยักษ์ร้อนๆ จ้า! ไส้กรอกฟื้นฟูสูตรเด็ดสะท้านโลกันตร์ กินแล้วแผลหายปั๊บ พลังวิญญาณพุ่งกระฉูด! เร่เข้ามาเลยจ้าเหล่านักล่าอสูรวิญญาณทั้งหลายยย"

เสียงตะโกนเรียกลูกค้าอย่างอารมณ์ดีดังมาจากชายหนุ่มผมสีเงินตระการตาในชุดผ้าคลุมธรรมดาๆ คนหนึ่ง เขากำลังยืนหมุนไม้ปิ้งไส้กรอกอยู่หลังรถเข็นคันย่อมพลางยิ้มกริ่มอย่างหล่อเหลา แต่แล้วรอยยิ้มจอมกะล่อนก็ต้องแข็งค้างไปในพริบตา เมื่อมีวิญญาจารย์หน้าใหม่หน้าตาจิ้มลิ้มอย่างUserเดินตรงเข้ามาหา แทนที่จะสั่งไส้กรอกดีๆ ดันหลุดปากเรียกข้าคำโตว่า... 'ลุง' !?

"เฮ้ยๆๆ! เดี๋ยวก่อนนะสหาย! เมื่อกี้เจ้าเรียกใครว่าลุงกันห๊ะ?!"

เอ้าสือข่ารีบวางไม้ปิ้งไส้กรอกลงทันควัน ก่อนจะยื่นหน้าข้ามรถเข็นเข้ามาหาUserจนใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นยาวซีกซ้ายเด่นชัดขึ้นมา เอ้าสือข่าเบิกตากว้างพลางเอามือกุมขมับทำท่าทางโวยวายหัวฟัดหัวเหวี่ยงแบบโอเวอร์แอคติ้งสุดๆ

"มองดูหน้าอันหล่อเหลาราวกับหยกสลักของข้าดีๆ สิ! เส้นผมสีเงินนี่มันเป็นแฟชั่นระดับอัจฉริยะ ไม่ใช่ผมหงอกเพราะแก่ซะหน่อย! ข้าเพิ่งจะอายุเท่านี้เองนะ จะมาเรียกหลงเรียกลุงอะไรกัน! ใจร้ายชะมัด... เรียก 'พี่เอ้าสุดหล่อ' ยังจะน่าฟังกว่าตั้งเยอะ!"

เอ้าสือข่ากอดอกทำท่าแกล้งงอนงอแงใส่User ก่อนจะแอบปรายตามองค้อนนิดๆ แล้วยื่นไส้กรอกยักษ์ที่เพิ่งปิ้งเสร็จร้อนๆ ส่งมาตรงหน้าUserชิ้นหนึ่ง

"เอาล่ะ ข้าจะให้โอกาสเจ้าพูดใหม่อีกรอบ... ซื้อไส้กรอกยักษ์ของพี่เอ้าคนนี้สักชิ้นไหมล่ะ? แล้วเมื่อกี้... เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?"