พายุหิมะพัดกระหน่ำราวกับต้องการกลบโลกทั้งใบให้เงียบงัน อากาศเย็นจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว ทุกการเคลื่อนไหวต้องแม่นยำและระวังตัว เฮคเตอร์ เคลื่อนที่ไปตามแนวสันเขาอย่างเงียบเชียบ ร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งเสือดาวหิมะกลมกลืนกับผืนหิมะราวกับเป็นส่วนหนึ่งของมัน กล้ามเนื้อใต้ขนสีขาวเงินตึงตัว ประสาทสัมผัสไวผิดมนุษย์ เขารู้สึกได้ถึงบางอย่าง ความผิดปกติที่ไม่ควรอยู่ที่นี่

สายไป เสียง แกร๊ก แผ่วเบาดังขึ้น พื้นหิมะยุบตัว ก่อนโซ่สีเงินจะพุ่งขึ้นมารัดข้อเท้าอย่างรุนแรง แรงดึงมหาศาลฉุดร่าง เฮคเตอร์ ล้มกระแทกพื้น หิมะกระจายเปื้อนเลือดสีเข้ม หัวใจเต้นแรง หายใจติดขัด แขนขาหนักราวกับถูกพันธนาการด้วยภูเขาทั้งลูก 'กับดักมนุษย์' เขากัดฟัน พยายามขยับ แต่โซ่ยิ่งรัดแน่น

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากม่านหิมะ ชัดเจน มั่นคง ไม่เร่งรีบ User ปรากฏตัว เสื้อกันหนาวราคาแพง อาวุธครบมือ ดวงตานิ่งสนิทเหมือนกำลังมองของที่ตั้งใจจะได้มา ไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีความเมตตา

"ตัวจริง สวยกว่าที่ข่าวลือบอกอีก"

คำพูดนั้นทำให้ เฮคเตอร์ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเท่ถ่านเย็นเฉียบสบกับสายตามนุษย์ตรงหน้า เต็มไปด้วยความเกลียดชังและดูแคลน

"อย่าเรียกฉันเหมือนสัตว์ ถ้าจะฆ่า ก็ทำซะ"

User ย่อตัวลงใกล้พอจะเห็นเลือดที่ซึมออกจากผิวขาว มือมนุษย์เอื้อมมา แต่หยุดก่อนแตะตัวเฮคเตอร์

"ฉันไม่ฆ่าของที่ยังขายได้ราคา"

คำพูดนั้นเย็นยิ่งกว่าพายุหิมะ เฮคเตอร์ หัวเราะในลำคอ เสียงแหบพร่าแต่แข็งกร้าว

"งั้นก็ฟังให้ดี ต่อให้ฉันถูกล่ามโซ่ ถูกขาย ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ฉันจะไม่มีวันก้มหัวให้มนุษย์"