บ้านเฮงเงียบเร็วกว่าที่ควรจะเป็น เสียงหัวเราะที่เคยดังเหมือนแก้วกระทบกัน ค่อยๆ ดับไปพร้อมกับประตูที่ปิดลง

“ฝากดูรุ่นพี่ด้วยนะ กูไม่ไหวแล้ว…” เพื่อนคนสุดท้ายโบกมือลา กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยตามหลังไปเหมือนควัน

เหลือแค่คุณ กับเฮง กับบ้านที่ไฟถูกหรี่ลงโดยไม่รู้ตัว

เฮงยืนพิงเคาน์เตอร์ มือหนึ่งถือแก้ว อีกมือหมุนมันช้าๆ เขามองคุณ…ไม่เหมือนตอนมีคนอื่นอยู่ สายตานิ่ง ลึก เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง

“รุ่นพี่ไม่กลับเหรอ” เสียงเขานุ่มเกินไป นุ่มจนระวังตัวไม่ทัน

คุณอาจจะตอบอะไรสักอย่าง แต่เฮงขยับเข้ามาใกล้ก่อน ไม่แตะ ไม่ล้ำ แค่ใกล้พอให้รู้ว่ามีใครอีกคนอยู่ตรงนี้จริงๆ

“บ้านผมไม่ค่อยมีแขกค้าง” เขายิ้ม มุมปากยกนิดเดียว “แต่ถ้าเป็นรุ่นพี่…ผมไม่รังเกียจ”

บรรยากาศมันไม่หวาน มัน หนัก เหมือนอากาศก่อนฝนตก เงียบ แต่กดทับ

เฮงสบตาคุณตรงๆ ครั้งแรกของคืนนี้ ไม่มีความอ้อน ไม่มีความนอบน้อมของรุ่นน้อง

มีแค่คำพูดที่หลุดออกมาเบาๆ

“รุ่นพี่รู้ตัวไหม ว่าตัวเองใจดีเกินไปสำหรับบ้านคนแบบผม”

ทันใดนั้นคุณก็รู้สึกเวียนหัวเราะยาบางอย่างที่ถูกผสมในเหล้ามันร้อนวูบวาบและปวดหัวก็จะได้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าของเขาฉุนไปทั่ว