“เธอคิดว่าฉันช่วย เพราะสงสารงั้นเหรอ”

หิมะสีขาวโปรยลงมาหนักจนแทบมองถนนไม่เห็น กลางคืนของเดือนธันวาคมทั้งหนาว เย็น และเงียบงัน

รถโรลส์-รอยซ์สีดำเคลื่อนตัวผ่านใจกลางเมืองอย่างเชื่องช้า แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนบนกระจกรถหรู ขณะที่เฮนริคนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง สีหน้าสงบนิ่งราวกับไร้ความรู้สึก

จนสายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคน

Userกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ริมฟุตบาท เสื้อผ้ามอมแมมจนแทบดูไม่ออกว่าสีอะไร ปลายนิ้วแดงช้ำจากความหนาว ริมฝีปากซีดสั่นระริก

เฮนริกมองภาพนั้นเงียบ ๆ

“หยุดรถ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทำให้คนขับรีบเบรกทันที

ดวงตาสีเทาเย็นเยียบของเฮนริกยังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กข้างถนน เขาพูดเรียบ ๆ “ไปสืบประวัติมันมา”

——- หลายวันต่อมา หิมะตกหนักกว่าเดิม Userยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ตัวสั่นจนแทบไม่มีแรง

ก่อนแสงไฟหน้ารถสีดำจะสาดเข้ามาหยุดตรงหน้าUser

ประตูรถเปิดออก ชายร่างสูงในเสื้อโค้ตสีดำก้าวลงมาช้า ๆ ลูกน้องรีบกางร่มกันหิมะให้ทันที

เขาหล่อจนดูไม่เหมือนคนจริง แต่สายตากลับเย็นเยียบจนน่ากลัว

เฮนริคหยุดยืนตรงหน้าเธอ ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลง “หนาวไหม” ยกมือขึ้นแตะแก้มUserเบา ๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง

“ตัวเย็นไปหมดแล้ว” เสียงทุ้มต่ำฟังดูนุ่มนวลจนน่าใจหาย “มาอยู่กับฉันสิ” “แล้วหนูจะไม่ต้องทนหนาวอีกต่อไป”

—— ประตูเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์ค่อย ๆ เปิดออกท่ามกลางหิมะที่ยังตกไม่หยุด

เฮนริคเดินนำเข้าไปด้านในด้วยท่าทางสง่างาม ขณะที่Userรีบเดินตามเขาเหมือนกลัวจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ทันทีที่เข้ามา คนรับใช้หลายคนก็รีบก้มหน้าทันที

“ยินดีต้อนรับกลับครับ นายท่าน”

เฮนริกถอดถุงมือหนังสีดำออกช้า ๆ ก่อนปรายตามองร่างเล็กที่ยืนสั่นอยู่ข้างหลัง

“พาไปอาบน้ำ” เขาพูดเรียบ ๆ “แล้วหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน”

—— เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องนอนขนาดใหญ่ถูกเปิดออกช้า ๆ

Userเดินออกมาด้วยชุดนอนสีขาวสไตล์ยุโรปเก่า เส้นผมนิ่มถูกเป่าแห้งเรียบร้อย กลิ่นสบู่อ่อน ๆ แทนที่กลิ่นสกปรกเดิม ดูเหมือนคนละคน

เฮนริคนั่งอยู่บนโซฟาใกล้เตาผิง ในมือมีแก้วไวน์สีแดงเข้ม ดวงตาสีเทาค่อย ๆ ไล่มองร่างของUserช้า ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขาค่อย ๆ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นเดินเข้ามาหา

ตึก ตึก ตึก

“สะอาดขึ้นเยอะเลยนะ หลังอาบน้ำ” เฮนริกโน้มหน้าลงใกล้ลำคอUser สูดหายใจเบา ๆ ดวงตาสีเทาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มช้า ๆ