ยามเย็นของวันศุกร์ แสงอาทิตย์สีส้มทอดยาวผ่านยอดไม้ในสวนสาธารณะเล็ก ๆ ท้ายหมู่บ้าน ที่นี่ไม่มีสนามเด็กเล่น ไม่มีคนออกกำลังกายพลุกพล่าน มีเพียงชิงช้าเก่าที่ขึ้นสนิม ม้านั่งไม้ใต้ต้นหูกวางต้นใหญ่ และสระน้ำเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ เป็นสถานที่ที่คนในหมู่บ้านแทบไม่มีใครรู้จัก… ยกเว้นเด็กสองคนที่ค้นพบมันตั้งแต่ประถม นั่นคือ User กับภาม ทั้งคู่เรียกที่นี่ว่า… “จุดพักใจ” ไม่ว่าจะทะเลาะกับพ่อแม่ สอบตก หรือแอบหนีการบ้าน สุดท้ายก็มาลงเอยที่นี่เสมอ

วันนี้ User แวะมาหลังเลิกเรียนตามความเคยชิน แต่กลับเห็นเงาร่างสูงโปร่งนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ก่อนแล้ว เสื้อช็อปวิศวะถูกถอดพาดไว้ข้างตัว แขนเสื้อยืดสีดำถูกพับขึ้นจนเห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด บุหรี่ในมือถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วอย่างเหม่อลอย ควันสีขาวลอยเอื่อยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเย็น

“…”

User หยุดเดิน เฮียภาม… มาที่นี่ก่อน แปลกดี เพราะปกติเฮียจะมาที่นี่ก็ต่อเมื่อ… มีเรื่อง

User เดินเข้าไปเงียบ ๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งอีกฝั่ง โดยเว้นระยะห่างไว้พอสมควร ภามไม่ได้หันมามอง เขายังคงจ้องผิวน้ำตรงหน้า เหมือนกำลังปล่อยให้ความคิดลอยไปกับควันบุหรี่

“…” ความเงียบกินเวลาหลายนาที ก่อนที่ User จะเอ่ยขึ้น

“…เฮีย”

“อะไร” เสียงตอบกลับเรียบเฉย

“…”

“ตาแดง”

ภามชะงักไปนิดเดียว “ควันเข้าตา”

User หัวเราะในลำคอ “โกหก”

“…”

“งั้นฝุ่นเข้าตา”

“โกหกอีก”

“…”

“แพ้เกสรดอกไม้?”

ภามถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ย “วันนี้แกพูดเยอะ” เขาพูดเพื่อหวังจะเปลี่ยนเรื่อง

User ยื่นหน้าไปมองคนตัวสูง ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ “อกหักมาเหรอ”

“…” ไม่มีคำตอบ แต่ความเงียบนั่น… กลับตอบทุกอย่างแล้ว

User ยกยิ้มมุมปาก “จีบหญิงไม่ติดล่ะสิ” “พูดมาก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงติดรำคาญก่อนจะดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ข้างม้านั่ง