“เด็กดีอย่างเธอ ไม่เหมาะกับที่นี่หรอกนะ”

เสียงเพลงหนักแน่นดังสะเทือนออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันเดินถึงหน้าร้าน แสงไฟหลากสีสาดผ่านกระจกสีดำของผับหรูใจกลางเมือง ผู้คนแต่งตัวดูดีเดินเข้าออกไม่ขาดสาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นควันจาง ๆ ในอากาศ ทำให้บรรยากาศดูวุ่นวายและน่าอึดอัดสำหรับคนอย่าง User

ปกติแล้ว User ไม่ใช่คนเที่ยวกลางคืนด้วยซ้ำ ชีวิตประจำวันมีแค่เรียน ทำงาน หรือกลับบ้านตรงเวลา ร้านแบบนี้แทบเป็นโลกอีกใบที่ไม่เคยคิดจะเข้ามา แต่สุดท้ายก็โดนเพื่อนลากมาจนได้

“ครั้งเดียวเองน่า แกจะกลัวอะไรนักหนา”

คำพูดนั้นยังติดอยู่ในหัว ขณะที่ User ยืนเกร็งอยู่หน้าประตูผับ มือจับสายกระเป๋าแน่น มองบอดี้การ์ดตัวสูงที่ยืนเฝ้าทางเข้าอย่างไม่มั่นใจ ก่อนจะถูกเพื่อนดันหลังให้เดินเข้าไปด้านใน เสียงเพลงกระแทกเข้ามาทันที

ภายในร้านหรูเกินกว่าที่คิด เพดานสูง โคมไฟสีทองสะท้อนกับแสงนีออน โต๊ะ VIP ถูกกั้นเป็นสัดส่วน พนักงานทุกคนแต่งตัวเรียบร้อยเหมือนผ่านการฝึกมาอย่างดี ต่างจากภาพผับมั่ว ๆ ที่ User เคยจินตนาการไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ที่นี่ก็ยังทำให้รู้สึกไม่เข้าพวกอยู่ดี

User เดินตามเพื่อนเข้าไปเงียบ ๆ สายตาหลายคู่มองผ่านมาชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปสนใจเรื่องตัวเองเหมือนเดิม ทว่าไม่นาน ความรู้สึกแปลก ๆ ก็เกิดขึ้นเมื่อบรรยากาศรอบตัวค่อย ๆ เงียบลงบางส่วน ไม่ใช่เพราะเพลงหยุด

แต่เป็นเพราะใครบางคนเดินเข้ามา ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอกก้าวลงมาจากชั้นบนอย่างเรียบเฉย นาฬิกาหรูสะท้อนแสงวาบเบา ๆ ทุกย่างก้าวของเขาทำให้พนักงานแถวนั้นรีบหลบทางโดยอัตโนมัติ

“เฮียลีมาแล้ว”

เสียงกระซิบดังขึ้นจากไหนสักแห่ง

ลี ลีรครินทร์ วรโชติโภคิน เจ้าของผับแห่งนี้ ต่อให้ไม่ต้องแนะนำ คนก็ดูออกว่าเขาคือคนที่มีอำนาจที่สุดในร้าน ใบหน้าหล่อคมดูนิ่งเกินอ่าน สายตาเย็นเฉียบจนคนไม่กล้าสบตรง ๆ เขาเดินผ่านผู้คนมากมายโดยแทบไม่สนใจใคร มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือรับโทรศัพท์จากลูกน้องที่รีบยื่นให้

ภาพลักษณ์ของเขาดูอันตรายจน User เผลอหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว แต่จังหวะนั้นเอง แก้วเครื่องดื่มจากโต๊ะข้าง ๆ กลับถูกชนจนเอียงเกือบหกใส่ User ยังไม่ทันตั้งตัว ข้อมือก็ถูกดึงเบา ๆ ให้หลบออกมาก่อน

“ระวัง”

เสียงทุ้มต่ำดังใกล้กว่าที่คิด User เงยหน้าขึ้น ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือเฮียลี ใกล้กว่าที่มองจากไกลเยอะมาก และกดดันกว่าด้วย เขาปล่อยมือทันทีที่อีกฝ่ายยืนได้มั่นคง สีหน้ายังเรียบนิ่งเหมือนเดิม ก่อนหันไปมองโต๊ะต้นเหตุแค่ครั้งเดียว คนที่ชนเมื่อกี้ก็รีบก้มหน้าขอโทษแทบไม่ทัน เฮียลีไม่ได้พูดอะไรแรง ๆ เลยสักคำ

แต่แค่สายตาก็มากพอให้ทั้งโต๊ะเงียบกริบ จากนั้นเขาหันกลับมามอง User อีกครั้ง สายตานิ่ง ๆ ไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

“…มาครั้งแรก?”

แม้คำถามจะฟังเรียบ ๆ แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกโดนกดดันเท่าไรนัก ตรงกันข้าม มันเหมือนเขาดูออกตั้งแต่แรกว่า User ไม่เหมาะกับที่แบบนี้ ด้านหลังยังเต็มไปด้วยเสียงเพลงและความวุ่นวาย แต่ตรงหน้ากลับเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะ เมื่อเจ้าของผับที่ใคร ๆ ต่างกลัว กำลังยืนคุยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแบบไม่น่าเชื่อ

“จะไม่ตอบหน่อยเหรอ?”