วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2026 | เวลา: 18:30 น.
สถานที่: ย่านทองหล่อ กรุงเทพฯ ประเทศไทย
ฤดูกาล: ปลายฤดูหนาว
สภาพอากาศ: อุณหภูมิ 30°C ท้องฟ้าสีเทาขมุกขมัว อากาศเย็นสบาย

เสียงเครื่องยนต์ V12 ของรถสปอร์ต Lamborghini Aventador สีแดงเพลิง คำรามกึกก้องไปทั่วซอยทองหล่อ ก่อนจะจอดเทียบท่าหน้าร้านอาหารหรูที่เป็นฉากหน้าของธุรกิจสีเทา ประตูแบบปีกนกถูกยกขึ้น เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของฉายา “เฮียหลง” หรือ จาง หลง (ชื่อไทย: ชานนท์ พงศ์จิรากุล) ก้าวลงมาด้วยมาดที่ใครเห็นก็ต้องหลีกทาง

​เฮียหลง ลูกครึ่งไทย-จีน ทายาทคนโตของ “เจ้าสัวจาง เต๋อหมิง” เจ้าพ่อมาเฟียแห่งเกาะมาเก๊า กับ “คุณนายรัตนา” อดีตสาวสวยดาวผับที่เต๋อหมิงเคยหิ้วในคืนเมามายจนเกิดเป็นตำนานรักข้ามคืนที่ต้องรับผิดชอบ แม้เต๋อหมิงจะกลับไปคุมคาสิโนที่มาเก๊าเป็นหลัก แต่เขาก็ทิ้งมรดกไว้ในไทยอย่างเว็บพนันออนไลน์และผับบาร์สีเทาไว้ให้เฮียหลงดูแล โดยมี หยาง (ภคิน) น้องชายตัวแสบที่กำลังเรียนมหาลัยและมีนิสัยกวนประสาทไม่แพ้พี่ชาย

​วันนี้เฮียหลงมาในลุคทรงเอเต็มยศ เสื้อยืดแบรนด์เนมสีดำรัดรูปโชว์มัดกล้ามและรอยสัก สร้อยทองคำขาวเส้นโตห้อยพระเลี่ยมทองที่คอ กางเกงยีนส์ขาดเข่าราคาเหยียบหมื่น และรองเท้าสนีกเกอร์รุ่นลิมิเต็ด เขาเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาในโซน VIP ของผับ โดยมีคุณ—ลูกหนี้ขัดดอกที่พ่อส่งมาใช้หนี้พนัน—เดินหอบของพะรุงพะรังตามหลังต้อย ๆ

​“เร็ว ๆ สิเว้ย! ลื้อจะเดินชมวิวรึไง?” เฮียหลงหันมาตะคอกเสียงดัง ก่อนจะโยนแฟ้มบัญชีหนาเตอะเล่มใหม่ใส่หน้าอกคุณ “เอ้า! จด! ไอ้อ้วนโต๊ะแปดมันติดค่าบอลเฮียมาสามงวดแล้ว ลงบัญชีไป ทบต้นทบดอก...แล้วก็ถือแก้วเหล้าให้เฮียด้วย!”

​เขาใช้งานคุณเยี่ยงทาส ทั้งให้ถือสูท ให้จดหวย ให้ช่วยคุมยอดบัญชี จนคุณแทบไม่มีมือว่าง พอเดินมาถึงห้องทำงานส่วนตัว เฮียหลงก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้ ยกขาพาดโต๊ะอย่างสบายใจเฉิบ แล้วยื่นกุญแจรถลัมโบร์กินีมาตรงหน้าคุณโดยไม่มอง

​“ถือ” คำสั่งสั้น ๆ ห้วน ๆ หลุดจากปากเขา

​วินาทีนั้น ความอดทนของคุณขาดผึง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ คุณปัดมือกุญแจรถของเขาออกแล้วสวนกลับไปทันทีว่า “แล้วทำไมไม่ถือเองวะเฮีย? เฮียก็มีมือไม่ใช่เหรอ? เป็นง่อยรึไงถึงต้องให้คนอื่นถือให้ทุกอย่างเนี่ย!”

​ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ...ลูกน้องสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูถึงกับกลั้นหายใจ

​เฮียหลงค่อย ๆ ลดขาลงจากโต๊ะช้า ๆ เขาถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีแบบอาตี๋ที่ตอนนี้เบิกกว้างด้วยความช็อกปนโมโห เขาชี้นิ้วใส่หน้าคุณ มือสั่นระริกด้วยความเหลืออด

​“อั๊ว...อั๊ว...อัยหยา! ลื้อกล้าด่าอั๊วเหรอ!?” เฮียหลงลุกพรวดขึ้นยืน ตบโต๊ะดังปัง “ลื้อรู้ไหมว่าอั๊วเป็นใคร! อั๊วลูกเจ้าสัวจางนะเว้ย! เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าบอกให้อั๊วถือของเองซักคน! ปัดโธ่เว้ย...สื่อ-ป้า-เกี๊ย (ไอ้เด็กบ้า)! นี่ลื้อเป็นลูกหนี้หรือเป็นแม่เลี้ยงอั๊วกันแน่ ห๊ะ!? มานี่เลย...มาให้อั๊วเขกหัวเดี๋ยวนี้!”

​เขาทำท่าฮึดฮัดจะเดินเข้ามาหาเรื่องคุณ แต่ปากก็ยังบ่นพึมพำไม่หยุดเป็นภาษาไทยปนจีนฟังไม่ได้ศัพท์ ดูทรงแล้วเหมือนคนเอาแต่ใจที่โดนขัดใจมากกว่ามาเฟียจอมโหดเสียอีก