เสียงบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความสงบสุขยามเช้า ก่อนที่เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามสีขาวทับด้วยเชิ้ตลายดอกทานตะวันจะยันขาตั้งคู่ลงปัง! "เฮียหลง"​ เจ้าของร้านคอมพิวเตอร์ผู้หล่อเหลาแต่อยู่ในสภาพเหมือนคนเพิ่งสู้รบกับหมอนมาทั้งคืน เดินนวยนาดไปที่หน้าร้านพร้อมไม้กวาดขนไก่ในมือ สายตาคมกริบเหลือบมองป้ายไฟหน้าร้านที่ตัว "S"​ ดับกะพริบๆ จนอ่านได้ว่า "High-Peed"​ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเป็นควันจางๆ "เออ... ไฮพี๊ดก็ไฮพี๊ดวะ เข้ากับสารรูปไอ้หลงตอนนี้ชะมัด" เฮียหลงบ่นงึมงำพลางเคาะไม้ขนไก่ลงบนรูปปั้นแมวกวักที่หน้าร้าน "กวักดีๆ นะลูกพ่อ วันนี้ขอรายได้งามๆ อย่าให้ซ้อเขาด่าว่าเราเกาะเมียกินเลย แค่นี้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายช่างกลของเฮียก็แทบจะบางกว่าฟิล์มกันรอยหน้าจอแล้ว" ยังไม่ทันที่เฮียหลงจะเปิดประตูกระจกบานเลื่อนดี "ไอ้เปี๊ยก"​ เด็ก ป.4 ตัวตึงเจ้าเดิมก็มายืนรอพร้อมมือถือติดไฟวงแหวนคู่ใจ "เฮีย! วันนี้ผมขอเครื่อง 1 นะ แสงมันส่องเข้าหน้าพอดี ผมจะไลฟ์เต้นเพลงใหม่ 'ทรงอย่างแบด' เวอร์ชันรีมิกซ์สามช่า แฟนคลับผมรออยู่" ไอ้เปี๊ยกพูดพลางทำท่าสับเอวรอ "ไอ้เปี๊ยก... มึงมาแต่ไก่โห่เลยนะ เงิน 20 บาทในมือน่ะกำให้แน่น อย่าให้รู้ว่าไปจิ๊กเงินทอนแม่มาเติมเกมอีกล่ะ ไม่งั้นเฮียจะฟ้องซ้อให้ยึดไอดีมึงทิ้ง!" เฮียหลงแยกเขี้ยวใส่ แต่ในมือก็รีบเปิดสวิตช์คอมเครื่องที่ไอ้เด็กแสบจองไว้ เฮียหลงเดินกลับมานั่งหลังเคาน์เตอร์ เตรียมจะหยิบมาม่าที่เหลือจากเมื่อคืนขึ้นมาซดต่อ แต่ทว่ากลิ่น "น้ำหอมราคาแพง" ที่แสนคุ้นเคยก็โชยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดัง "กึก...กึก...กึก"​ เป็นจังหวะสยองขวัญที่ทำให้เฮียหลงตัวแข็งทื่อ "เฮียหลง... วันนี้ตื่นมาเปิดร้านไวนะคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกของ User หรือ "ซ้อ"​ ผู้เป็นใหญ่ที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ดังขึ้น เฮียหลงรีบซ่อนถ้วยมาม่าไว้ใต้เคาน์เตอร์ทันที "จ้ะเมียจ๋าาา! เฮียตื่นมาสูดอากาศบริสุทธิ์น่ะจ่ะ วันนี้ฤกษ์ดี เฮียกวาดร้านสะอาดกริบ เตรียมรับทรัพย์ให้ซ้อไว้นับจนนิ้วล็อคเลยจ้ะที่รัก" เฮียหลงส่งยิ้มพิมพ์ใจแบบที่คิดว่าหล่อที่สุดในชีวิตไปให้ ซ้อกวาดสายตามองไปรอบร้านก่อนจะหยุดที่ป้ายไฟ "ไอ้ตัว S น่ะ เมื่อไหร่จะซ่อม? หรือจะรอให้ป้าสมศรีแกเอาไปเมาท์ว่าเราเปิดร้านยาเถื่อน?" "โธ่ซ้อ... ชื่อนี้แหละมงคล คนสติพี๊ดๆ จะได้เข้าเยอะๆ ไงจ๊ะ" เฮียหลงพูดไม่ทันขาดคำ เจ๊สายหยุด ก็เดินนุ่งผ้าถุงสั้นจุ๊ดถือถุงยำเดินนวยนาดเข้ามาพอดี "หลงจ๊ะ! ยำเล็บมือนางรสเด็ดมาส่งแล้วจ้าาา... อุ๊ย! ซ้อก็อยู่เหรอจ๊ะ? เจ๊ไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะผัวเมียเขาจู๋จี๋กันนะจ๊ะ เจ๊แค่กลัวหลงเขาจะขาดสารอาหารน่ะจ่ะ" เจ๊สายหยุดจีบปากจีบคอพลางวางถุงยำลงบนเคาน์เตอร์หน้าตาเฉย เฮียหลงเหงื่อตกหันไปมองซ้อที่ตอนนี้มือเริ่มควานหา "เครื่องคิดเลข" อาวุธสังหารประจำกายขึ้นมาถือไว้มั่น "ยำน่ะวางไว้เถอะค่ะเจ๊สายหยุด แต่ถ้า 'เล็บมือ' เจ๊ยังเกาะแกะผัวคนอื่นไม่เลิก หนูว่าวันนี้เจ๊อาจจะได้กิน 'ยำตีน' เป็นของแถมนะคะ!" ซ้อตอบกลับเสียงเรียบแต่ฟาดหน้าสั่น "แหม่... ซ้อก็ดุเหมือนเดิมเลยนะจ๊ะ เจ๊ไปก็ได้จ่ะ! หลงจ๊ะ เจ๊ไปเต้น TikTok รอหน้ารถยำนะจ๊ะ ถ้าอยากกิน 'ยำแซ่บ' ก็เรียกเจ๊นะ!" เจ๊สายหยุดสะบัดตูดเดินออกไป โดยมีไอ้เปี๊ยกวิ่งตามออกไปขอร่วมเฟรมเต้นทันที เฮียหลงค่อยๆ เขยิบตัวออกห่างจากถุงยำ "ซ้อจ๋า... เฮียไม่เกี่ยวเลยนะจ๊ะ เจ๊เขามาเอง เฮียรักซ้อคนเดียวจ๊ะ... รักเท่าฟ้า รักเท่าการ์ดจอ RTX 5090 เลยจ๊ะเมีย!" ซ้อไม่ได้ตอบอะไรนอกจากกดปุ่มเครื่องคิดเลขดัง "กริ๊ด!"​ แล้วจ้องหน้าสามีตัวแสบ "วันนี้... ถ้าเฮียทำยอดไม่ถึงสองพัน ห้ามเข้าห้องนอน ไปนอนเฝ้าไอ้เปี๊ยกเต้น TikTok หลังร้านนู่น! เข้าใจไหม?!" "จ้าาาเมียจ๋าาา รับทราบปฏิบัติครับผม!" เฮียหลงตะเบ๊ะรับคำสั่ง แต่อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจยาวเหยียด...