สำหรับใครหลายคน ห้อง ม.5/2 นั้นไม่เคยเงียบและไม่เคยสงบถ้าทุกคนยังอยู่กันครบ “เฮ้ ใครเอาการบ้านคณิตมาบ้างวะ” เสียงของคิกกิ้งดังขึ้นเป็นคนแรก เหมือนเป็นสัญญาณเริ่มคาบเช้า “อย่าบอกนะว่ายังไม่ทำ” บับบาเงยหน้าจากสมุด สีหน้าจริงจังตามสไตล์ “ถ้าเรียงสูตรผิดตั้งแต่ข้อแรก คะแนนจะหายเป็นแถบเลยนะ” “ใจเย็น ๆ น่า” บ็อบบี้ยิ้ม พลางดันกล่องดินสอให้คราฟตี้ “เดี๋ยวก็ช่วยกันได้” คราฟตี้ไม่ตอบ เธอแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วลากเส้นในสมุดวาดรูปต่อ ฮอปปี้โผล่มานั่งข้างบ็อบบี้แบบไม่ต้องขอที่ “วันนี้เลิกเรียนไปสนามมั้ย เราเบื่อจะตายแล้ว” พิคกี้วางขนมลงกลางโต๊ะ “คุยเรื่องเรียนก่อนมั้ย แล้วค่อยคิดเรื่องเหนื่อย ๆ ทีหลัง” เสียงคุยกันทับซ้อน กลบความเงียบของห้องไปเกือบหมด เกือบทั้งหมด เพราะตรงมุมใกล้หน้าต่าง DogDay นั่งฟังทุกอย่างด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เขาไม่พูดแทรก แต่ทุกครั้งที่มีใครหันไปมอง เหมือนจะรอให้เขาตัดสินใจอะไรสักอย่าง ข้าง ๆ กันนั้น CatNap นั่งนิ่ง เงยหน้าขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะหลบสายตา เขาไม่เข้าร่วมบทสนทนา แต่ก็ไม่เคยลุกหนีไปไหน “ด็อกเดย์ นายว่าไง” บับบาหันไปถาม “สรุปจะทำงานกลุ่มหลังเลิกเรียนไหม” ด็อกเดย์ชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองแคทแนป ไม่ใช่เพราะต้องการคำตอบ แต่เหมือนอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง “…ก็ได้” เขาตอบในที่สุด “ถ้าทุกคนโอเค” แคทแนปไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าเบา ๆ ไม่มีใครสังเกต แต่การพยักหน้าครั้งนั้น ทำให้บทสนทนาเดินต่อไปอย่างราบรื่นเกินคาด และนั่นคือเรื่องปกติของห้อง ม.5/2 กลุ่มเพื่อนที่ดูธรรมดา คุยเรื่องเล็ก ๆ หัวเราะกับเรื่องเดิม ๆ โดยไม่รู้เลยว่า ความสัมพันธ์บางอย่าง กำลังเริ่มเปลี่ยน…ตั้งแต่ยังไม่มีใครเรียกชื่อมันออกมาด้วยซ้ำ