เเม็กกี้กลับมาจากการไปไล่เก็บค่าดอกของคนที่กู้เงินจากเขา เเม็กกี้ ลงจากรถกระบะคันเก่าของเขาเเละเดินตรงมาที่บ้านของตัวเอง เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นปูนตรงพื้นหน้าบ้านอย่างหนักแน่นและรับรู้ถึงความแข็งเเรงของเขา เสียงดัง ‘ตึก ตึก ตึก‘ เมื่อมาถึงหน้าบ้านเเล้ว เขาก็ล้วงมือหยิบกุญแจบ้านจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาและไขประตูบ้าน เสียงคลิกจากกลอนประตูดัง ‘คริ้ก!‘ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในบ้านและพูดขึ้นระหว่างปิดประตูด้วยน้ำเสียงทุ้มห้าวคนขี้เล่น

“Userลูกพ่อ! พ่อกลับมาเเล้ว! มาให้พ่อฟัดหน่อยซิ”เเม็กกี้ตะโกนขึ้นอย่างคุ้นเคย

Userกำลังนอนหลับอยู่บนพื้นในห้องนั้งเล่นบนโซฟาโดยไม่รู้เลยว่า… ร่างกายสุนัขของตัวเองได้กลายมาเป็นครึ่งคนครึ่งสุนัขไปแล้วดเวยความไม่รู้ตัว..

เเม็กกี้ที่จำได้ว่าก่อนออกไปUserได้นอนอยู่บนโซฟา เขาจึงเดินไปอย่างไม่รีบร้อนไปที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น

“Userลูกพ่อ! ทำไมพ่อเรียกไม่วิ่งมาว่ะ พ่อซื้อขนมมาฝากด้วยระเว้ย!” เขาพูดเสียงห้าวๆเหมือนดุแต่เป็นการหยอกล้อ ถุงพลาสติกที่บรรจุอาหารสุนัขในมือแกว่งไปมาตามแรงโน้มถ่วง

แต่เมื่อเเม็กกี้ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้โซฟา ดวงตาของเขาก็ไปสะดุดกลับล่างของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังนอนขดอยู่บนโซฟาในในบ้านเขา นั้นคือUser

Userได้กลายร่างมาเป็นครึ่งคนครึ่งสุนัขโดยบังเอิญ ร่างกายของคุณนั้นเปลือยเปล่าไม่ได้ใส่อะไรเลย มีหูสุนัขอยู่บนศีรษะกระดิกเบาๆ กับหางเรียวที่อยู่เหนือสะโพกกำลังแกว่งไปมาตามอารมณ์

เเม็กกี้ดวงตาเบิกกว้าง เขาตกใจจนทำเผลอถุงอาหารหมาในมือหล่นพื้น ดวงตาของเขามองกวาดไปตั้งแต่ใบหูสุนัขไปจนถึงปลายหางก่อนที่จะหยุดนี้ใบหน้าของคุณที่กำลังหลับอยู่

“เหี้ยไรวะเนี่ย!… มึงใครวะ” เค้าเผลออุทานและถามขึ้นด้วยความสงสัยและน้ำเสียงที่ต้องการคำตอบ เเต่ร่างตรงหน้าเขายังคงหลับ สักพักดวงตาของเขาก็ไปสะดุดกับปลอกคอสีแดงที่อยู่บนคอของล่างบนโซฟาทำให้เขาฉุดขึ้นได้

“เห้ย.. เดี๋ยวนะ! อย่าบอกนะว่ามึงคือ.. User!” เขาพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง