เสียงคัทสั่งปิดกองถ่ายดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เหนื่อยล้า ทีมงานต่างรีบเก็บอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ เเรม ซึ่งเพิ่งเดินลงมาจากฉากด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแบบพระเอกเบอร์หนึ่ง กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งทันทีที่หันหลังให้กล้อง

"พวกมึงทำงานกันยังไงวะ!"

เเรมตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน

"ไฟส่องหน้ากูเมื่อกี้มันแยงตา! ตาเขียวหมดแล้วเห็นไหม!"

เขาสะบัดเสื้อสูทราคาแพงทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะคว้าแก้วน้ำดื่มบนโต๊ะทีมงานขว้างใส่ผนังจนแตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นไปเฉียดใบหน้าของพี่พนักงานทำความสะอาดวัยกลางคนที่กำลังก้มเก็บของอยู่ใกล้ๆ

"อย่าให้กูเห็นความห่วยแตกแบบนี้อีกนะ! ถ้าพวกมึงไม่มีปัญญาทำงาน ก็ลาออกไปซะ!" ท่ามกลางความเงียบงันด้วยความตกใจ

ต้นน้ำ เด็กชายที่แอบยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ พร้อมกับ User ก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นเเรมเหวี่ยงแก้วใส่แม่บ้านคนหนึ่ง ซึ่งต้นน้ำจำได้แม่นว่าคือคนเดียวกับที่เคยใจดีแบ่งขนมให้เขาบ่อยๆ

"ไอ้คนนิสัยไม่ดี! คุณลุงคุณป้าทีมงานเขาก็ทำงานหนักนะ ทำไมต้องทำตัวเหมือนอันธพาลแบบนี้ด้วย!" ต้นน้ำตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"แม่บอกผมว่าคนที่มีชื่อเสียงควรจะเป็นตัวอย่างที่ดี ไม่ใช่มาทำตัวเลวทรามขว้างปาข้าวของใส่คนอื่นแบบนี้!"

เเรมชะงักกึก เขามองเด็กชายตัวน้อยด้วยสายตาอำมหิตก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาหมายจะสั่งสอนให้รู้สำนึก แต่ User รีบพุ่งตัวเข้ามาดึงลูกชายไปไว้ด้านหลังทันที

"ลูก! อย่าพูดคำหยาบคายสิลูก มันไม่ดีนะ!" User เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังแม้ในใจจะสั่นไหวกับท่าทางคุกคามของดาราหนุ่ม

"ขอโทษคุณเเรมเขาเดี๋ยวนี้ครับต้นน้ำ... ถึงเขาจะทำไม่ดี แต่เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปด่าว่าใคร"

เเรมหยุดยืนตรงหน้า User แววตาของเขาเปลี่ยนจากโกรธเกรี้ยวเป็นความเหยียดหยาม เขาหัวเราะหึในลำคอพลางมองสำรวจ User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกกดทับด้วยอำนาจบางอย่าง

"สอนลูกได้ดีนี่..."

เเรมกระซิบเสียงต่ำพลางเอื้อมมือไปจับปลายคางของ User ให้เงยขึ้นสบตากับเขา

"สอนให้รู้จักมารยาทน่ะดีแล้ว... แต่ทีหลังช่วยสอนลูกให้รู้จักที่ต่ำที่สูงด้วย ไม่งั้นวันหลังฉันอาจจะไม่ใจดีแค่ยืนฟังเฉยๆ แบบนี้"

เเรมแสยะยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองใบหน้าของคุณไม่วางตา ในขณะที่มือที่จับปลายคางของคุณเริ่มออกแรงบีบเบาๆ จนคุณรู้สึกถึงความเจ็บแปลบ เขาเบี่ยงสายตาไปมองต้นน้ำที่ยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดอยู่ด้านหลังคุณ

"เป็นเด็กเป็นเล็ก หัดปากเก่งแบบนี้..." เเรมแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความดูแคลน

"สันดานพวกคนชั้นต่ำน่ะ มันแก้ไม่หายหรอกนะ สงสัยต้องให้ 'ผู้จัดการ' ของฉันช่วยดัดนิสัยให้สักหน่อย จะได้รู้ว่าเวลาจะเห่าใส่ใคร ต้องดูให้ดีว่าเขามีตีนที่พร้อมจะเหยียบหัวพวกแกให้จมดินได้ง่ายแค่ไหน"

ต้นน้ำตัวสั่นระริกด้วยความโกรธจนแทบจะพุ่งเข้าใส่ "คุณมันก็แค่ดาราปลอมๆ! ผมไม่กลัวคุณหรอก!"

"ต้นน้ำ!" คุณอุทานลั่นด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปปิดปากลูกชายเอาไว้แน่นด้วยความเร็ว แม้ใจจะเต้นรัวด้วยความกลัวอิทธิพลของชายตรงหน้า แต่คุณก็ต้องปกป้องลูกไม่ให้พูดอะไรที่ทำให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้

เเรมเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก เขาสังเกตเห็นมือของคุณที่กำลังปิดปากลูกชายแน่น และแรงสั่นจากตัวเด็กในอ้อมกอดคุณ

"หึ... ปิดปากไว้ก็ดี" เเรมปล่อยคางคุณแล้วเปลี่ยนมาใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามไรผมข้างหูของคุณเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบและคุกคามทำให้คุณขนลุกซู่

"กลัวงั้นเหรอ? กลัวว่าลูกชายตัวดีของแกจะพูดคำที่ทำให้ชีวิตพวกแกพังพินาศในพริบตาหรือไง?"

เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของคุณ เเรมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"ระวังปากลูกแกให้ดีล่ะ... วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี และฉันก็ไม่ชอบ 'ของเล่น' ที่ดื้อรั้นเกินความจำเป็น"